zo25062017

zondag 25 juni 2017

Je bent hier:Home|Verhalen|Persoonlijke verhalen|Te vroeg geboren baby (op afd. neonatologie)

Te vroeg geboren baby (op afd. neonatologie)

Beoordeel dit item
(0 stemmen)

tevroeggeborenbaby_neonatologie.jpgAl weer 4 weken aan het werk. Wat gaat het hard. De eerste maand is omgevlogen en langzaam aan komt er een beetje structuur in zicht. Ik zeg langzaam aan en dan bedoel ik dat ook. We zijn er nog niet, maar gaan het vast redden. Stapje voor stapje. Björn is een lief kind, dus dat zit gelukkig wel mee. Hij slaapt ook al vrij aardig (afkloppen!!). Zijn start was wat minder want hij is al geboren voordat mijn verlof is ingegaan. 5,5 week te vroeg. We hebben 2 weken mogen pendelen van huis naar de neonatologie (afdeling voor te vroeg geboren baby's - couveuse baby's), ik heb met moeite de borstvoeding grotendeels zonder baby op gang weten te brengen en inmiddels ben ik de maanden daarna ook nog 2 keer onder het mes geweest voor een kijk-operatie en galblaasverwijdering. Dan gaat je verlof ook hard. En het lijkt nu na 4 weken al alsof het nooit anders geweest is. 2 Dagen vrij, werken, zoet kind, lieve vent die ook veel in huis doet, de allerliefste oppas-opa (mijn vader), verminderende hormonen.

Tot woensdag. De WIJ jonge ouders was binnen gekomen. Er stond een stukje in over couveuse-babies. Interessant, dacht ik. Meteen doorgebladerd en gaan lezen. Over hoe je kind al snel weggerukt wordt na de bevalling, de medische mallemolen die volgt, de couveuse als barrière tussen jou en je kind, de bezoekers die hem niet goed konden zien of vasthouden, de kritieke momenten die je al weer vergeten was. En toen kwamen de tranen. Dikke tranen en ik begon te snikken. Zo snel als je het vergeet, zo snel komt het weer terug. Want zo goed als het nu met Björn gaat, zo angstig waren we toen. Je bent al een beetje angstig naast alle emoties als je “gewoon” een kind krijgt. Laat staan op deze manier.

Alles is op de automatische piloot gegaan en je hebt wel je verdriet en angst, maar daar deal je mee en je gaat verder. Ze zeggen wel eens “koester je baby maar, want het gaat hard”. En dat wimpel je dan weg want het kan je allemaal niet snel genoeg gaan. Toch schuilt er veel waarheid in dat cliché en ik nam donderdagochtend, toen ik Björn weer in zijn bedje legde na de voeding, echt even de tijd om naar hem te kijken. Onze grote man!

Nu ik dit schrijf voel ik de tranen alweer branden. Laatste restje hormonen zullen we maar zeggen. Na het lezen van het artikel kan ik me voorstellen dat mensen zich bij forums inzake dit onderwerp aansluiten nadat ze het hebben meegemaakt. Eerst wimpelde ik dat weg. We hebben ons gered met zijn drietjes en alle familie en vrienden. Toch was een stukje herkenning in een andere fase misschien ook goed geweest.

Mijn tip, niet alleen voor ouders van vroeggeborenen, is: GENIET!!!. Van elk mooi moment. Die snotneus gaat wel over, die voedingsproblemen herrinner je je haast niet meer als ze 16 zijn en hun nieuwe scooter aan hun meissie gaan laten zien, berg is nu heel storend maar binnen een paar jaar zit er een leuke kop haar op. Sta stil bij wat je hebt, lach en huil om alle momenten waarvan jij dat wilt. GENIET!!!

Marjolijn, moeder van Björn (4 maanden)

Lees hier meer persoonlijke verhalen.

 

Gerelateerde items (op tag)