Verhalen (9)
Nadat mijn eerste dochter ook al 10 dagen te laat was geboren, verwachtte ik bij mijn tweede niet veel anders. De uitgerekende datum verstreek dan ook zonder dat ik echt in spanning zat. Ik ging nog rustig urenlang in de auto naar een verjaardag als het zo uitkwam. Weliswaar niet alleen, dat vond ik weer een beetje te. De laatste keer, inmiddels 9 dagen overtijd, heb ik wel een ziekenhuistasje meegenomen. Je weet tenslotte nooit en als je dan nog 1,5 uur terug naar huis moet.....
Met 11 dagen kreeg ik 's ochtends de eerste weeën, ze kwamen direct vrij regelmatig dus ik was helemaal blij. Ze waren nog niet echt pijnlijk, maar dat was bij mijn eerste tot een paar uur voor de bevalling eigenlijk ook niet het geval. Al bleef ik me wel afvragen of ik nu voorweeën had of dat het nu wel echte weeën waren 's avonds om 12 uur was er namelijk nog niet echt veel veranderd. Ongeveer iedere 6-7 minuten een wee, en dat was al uren zo. Ik besloot toch maar even te gaan liggen. Je weet tenslotte niet hoe vermoeiend het nog gaat worden (gelukkig maar). Helaas werd de tijd tussen de weeën toen alleen maar langer. Zo'n nacht slaap je natuurlijk niet als je iedere 10 minuten een aardige wee hebt. Ik vond het ook lastig om in bed op te vangen. Dus ik liep bijna de hele nacht te ijsberen in de woonkamer.
De volgende ochtend de verloskundige gebeld. Ik had wel door dat dit voorweeën waren, maar ik had inmiddels ook gelezen dat deze bij een tweede kindje al wel ontsluiting kunnen geven. Ik kon direct komen. Ik had al een 3 centimeter ontsluiting en ze stelde voor om me te strippen. Ik had al gelezen dat dit losmaken van de vliezen van de baarmoedermond een bevalling kan versnellen als je lichaam er klaar voor was en dat was met een paar centimeter duidelijk het geval!
De weeën namen daarna behoorlijk toe. Ik had iedere 5 tot 7 minuten een flinke wee. Maar die avond...... was het nog steeds niet doorgezet. Ik begon er een beetje moedeloos van te worden, weer een ijsberende nacht in de woonkamer terwijl manlief boven lekker lag te slapen (tja, hij moet tenslotte ook uitgerust zijn voor de bevalling). Ik had de volgende ochtend een afspraak met de gynacoloog en had verwacht daar niet meer terecht te komen. Helaas wel dus. In het ziekenhuis werd de baby gecontroleerd en alles was gelukkig helemaal in orde. De gynacoloog wilde de baby nog niet halen omdat ze wel verwachte dat de bevalling ieder moment echt kon beginnen. Ik wilde ook het liefste een volledig natuurlijke bevalling, maar pfffffff dit werd wel moeilijk vol te houden. Zij stripte me weer en weer werden de weeën een stuk sterker. De hele dag had ik weeën om de 5 tot 7 minuten. Die avond kon ik wel janken. Die baby zou er nooit vanzelf uitkomen en ik was aan het einde van me latijn. Ik sliep af en toe een paar minuten en moest dan weer het bed uit om een wee op te vangen. Toch voelde ik die avond dat er wat veranderde. De weeën werden godzijdank sterker. Maar sneller dan iedere 5 minuten kwamen ze niet.
Ik besloot dat het genoeg was. Ik belde om half twaalf mijn verloskundige en zei dat de weeën iedere 4 tot 5 minuten kwamen. Ik ging in het ziekenhuis bevallen en het mocht nog net met mijn eigen verloskundige. Omdat zowel zij als ik nog een eind naar het ziekenhuis moesten en het bij een tweede kind snel kan gaan, zeker met zo lange voorweeën, spraken we direct in het ziekenhuis af. Ik had er een beetje een dubbel gevoel over, want ik wist niet zeker hoe het ervoor stond. Voor hetzelfde geld zakte het weer in. Maargoed, dit kon zo niet langer. Blijkbaar was dit toch net het zetje dat mijn lichaam nodig had. Toen ik in het ziekenhuis aankwam had ik nog steeds om de 4.30 - 5 minuten weeën, maar na een half uur werd ik gecontroleerd en had ik ineens 8 centimeter ontsluiting! De weeën kwamen inmiddels ook iedere 2 minuten en werden heel sterk. Ik had het ineens niet meer en werd overvallen door de ene na de andere wee. Binnen een half uur had ik gelukkig volledige ontsluiting. Veel langer had ik waarschijnlijk ook niet volgehouden. Ik was bijna in paniek door de sterke weeën en van vermoeidheid. De persweeën waren heel krachtig en gelukkig werd al te lang persen me bespaard. Om kwart over één werd mijn prachtige meisje geboren. Precies twee weken over tijd. Ze zag er een beetje verfromfraaid uit, maar ik vond haar direct zo lief en mooi. Die nacht heb ik weer niet geslapen. Ze huilde best veel, maar ik vond het helemaal niet erg om haar te troosten. De vermoeidheid was helemaal weg ook al was dit de derde nacht zonder slaap. Ik keek naar mijn prachtige dochter Noami en was weer helemaal verliefd!
Tessa, moeder van Sterre (4 jaar) en Noami (1 jaar)
Lees hier meer over het verschil tussen voorweeën en echte weeën
Lees hier meer over symptomen begin bevalling
Lees hier meer over je bevalling en weeën opwekken
Kinderen neem je niet, die krijg je. Ik heb zelf ondervonden dat deze uitspraak echt maar al te waar is.
Altijd heb ik al geweten wat ik wilde later: moeder worden. Er leek mij niks leukers en mooiers op deze wereld dan het krijgen en grootbrengen van een kind.
Als meisje van twaalf zei ik al dat ik dacht dat dit voor mij niet vanzelf zou gaan. Want je grootste droom, die zou vast nooit zomaar vanzelf uitkomen, daar moest je moeite voor doen; voor vechten!
Soms, heel soms, heb ik er gewoon even genoeg. Meestal gaat het allemaal prima. Ik ben dol op mijn drie kinderen van 1, 4 en 6 jaar en ik moet zeggen, sinds de middelste ook naar school gaat is het wel wat beter te doen allemaal. Maar, ben ik de enige die het soms even te veel wordt. Ik ben nog steeds aan het bijkomen van het eerste jaar met Joris, de jongste. En tja, een dagje winkelen in de stad is nou eenmaal niet genoeg om bij te komen van een jaar lang absolute stress. Stress, om op tijd op school te zijn, stress om de jongste te voeden en ondertussen de 2 oudsten zoet te houden (ik koos ALTIJD voor de tv als oppas, heel slecht ik weet het, maar anders was het voeden echt niet te doen -> hoe deden ze dat vroeger dan, vraag ik me ineens af), boodschappen doen. Heb je dat wel eens gedaan als je nog een baby in de maxicosi hebt? Nou, dat is heel lastig kan ik je vertellen, want er past direct niets meer in de kar en ondertussen in de middelste op strooptocht in de winkel (meestal ging dat wel goed hoor!).
Ik ben moeder van een prachtig meisje. Nu na bijna 3 jaar kan ik nog steeds vol overtuiging zeggen dat zij mijn wereld zoveel mooier heeft gemaakt. Een kind laat je de wereld met andere, mooiere ogen zien. Ik geniet van ieder moment met haar, van haar. Alles vindt ze mooi en interessant. Als we door een winkel lopen ziet zij wel 100 dingen die ze mooi vindt. Mooie kleuren, mooie jassen, mooie kettingen, mooie doosjes, alles. Niet om te hebben, gewoon mooi. Als we buiten lopen doen we er weliswaar 4 keer zo lang over (al gaat dat de laatste tijd iets beter), maar heb ik wel alle mooie steentjes, blaadjes en mieren gezien die er bij ons in de straat liggen/lopen.
Mijn tweede kind wordt volgende week 1 jaar. Wat is het snel gegaan. Jammer, maar ook fijn dat het snel is gegaan. Jammer, omdat ik zo heb genoten van al die heerlijke momenten met allebei, waarvan je weet dat ze nooit meer terugkomen omdat je kinderen nu eenmaal zo snel veranderen. Fijn, omdat het toch wel enorm pittig kan zijn zo'n eerste jaar, vooral als je een baby met slaapproblemen hebt.
De geboorte van mijn eerste was één groot feest. Ik had er jaren naar uitgekeken en daar was mijn meisje dan. Natuurlijk was het een hele verandering, maar het was precies wat ik wilde. Mijn dochter was een droombaby, tevreden, lief en bijna nooit huilen. Natuurlijk was het ook wel zwaar om na 12 weken alweer aan het werk te gaan. Ze kwam nog altijd voor een voeding 's nachts en kwam dan om 6 uur 's ochtends nog eens. Maar ach, dat was toch allemaal van korte duur dacht ik bij mezelf. En langzaam maar zeker sliep ze tot een uur of 7. Nou, die ene voeding 's nachts (tot een maand of 8) vond ik helemaal niet zo'n probleem. Na ruim een jaar besloten we voor een broertje of zusje te gaan en onverwacht snel was ik weer zwanger. Net als mijn eerste zwangerschap, was ik ook vrijwel deze hele zwangerschap misselijk en heel moe. Dat viel me met een dreumesje in huis niet altijd mee.
Toen werd mijn zoontje geboren. De bevalling ging redelijk voorspoedig. De eerste nacht moest onze baby veel huilen, maar overdag was hij erg tevreden. Ik had het gevoel dat hij behoefte aan geborgenheid had en hield hem dus overdag veel bij me, zonder het te druk te maken voor hem. 's Nachts werd onze baby vaak wakker en altijd huilde hij een tijdje voordat hij weer in slaap viel. Omdat mijn dochter lang 's nachts behoefte aan een voeding had, kreeg mijn zoontje ook 's nachts regelmatig de borst. Maar in plaats van dat de periodes van slaap steeds langer werden, ging hij steeds korter slapen en steeds meer huilen. Hij wilde alleen nog maar bij mij zijn. Toen hij 5 maanden was, waren mijn man en ik doodmoe. We besloten de laten huilen techniek bij onze baby toe te passen. Dat werkte totaal niet. Nachtenlang lag hij te brullen, terwijl wij verkrampt in bed lagen te luisteren. Na 5 dagen hielden we het voor gezien. Maar het werd erger en erger. Mijn baby sliep nooit langer dan een half uur tot een uur. Zelf leek hij er overdag weinig van te hebben. Hij was wakker en alert en sliep dan ook maar een half uur tot een uur per keer. We konden bijna nooit uitslapen want dan was mijn dochter alweer om half 7 klaar voor een nieuwe dag! Ik liep als een zombie op mijn werk rond.
Met 7 maanden hadden we een lang gesprek met de arts van het consultatiebureau. Hij legde uit dat onze halfslachtige poging met de laten-huilen tactiek waarschijnlijk averechts had gewerkt. Niet onze baby had het huilen opgegeven, wij hadden het opgegeven. Volgens hem mankeerde ons zoontje verder niets. Dat was ook het gevoel dat wij (gelukkig) hadden. Maar waarom wilde hij dan niet slapen. De arts raadde ons aan om alleen deze techniek toe te passen (iedere 10 minuten kort troosten en verder laten huilen) als we er echt klaar voor waren. Als we bereid waren dit indien nodig 10 tot 14 dagen toe te passen. En anders moesten we er niet aan beginnen! Het weekend dat we ermee van start zouden gaan, ging mijn dochter bij oma slapen. De eerste twee nachten heeft ons zoontje 5 uur (!!!!) gehuild en zijn wij dus iedere 10 tot 15 minuten even kort gaan troosten. Dat troosten had iedere keer alleen een nog harder gebrul als we weggingen tot gevolg. Toch waren we deze keer vastberaden. De 3e tot de 5e nacht heeft hij ongeveer 3 tot 4 uur gehuild. Vanaf nacht 6 ging het wat beter, nog maar 2 uur huilen. En uiteindelijk op dag 9 heeft hij een kwartier gehuild en is hij zonder tussenkomst van ons gaan slapen! De nacht erna hetzelfde en vanaf nacht 11 sliep hij eindelijk door! Nee, het voelde niet fijn om onze baby nachtenlang te laten huilen. Ik had het gevoel dat ik de wil van mijn lieve baby hardhandig brak. Maar we konden gewoon niet meer. En blijkbaar was er geen andere manier om hem het slapen te leren. Rust en regelmaat, rustgevende hartgeluiden, massages en dat soort dingen hadden we allemaal al geprobeerd.
Toen mijn zoontje 9 maanden was, ben ik totaal ingestort op het werk. Oververmoeidheid, overwerkt, dood- en doodmoe, grappig genoeg sliep mijn zoontje toen inmiddels al een maand heerlijk door. Pas nu heb ik weer een beetje het gevoel op mijn oude niveau te komen. Dat ik weer echt volop kan genieten van mijn kinderen, precies zoals ze verdienen! Helaas heeft het zover moeten komen, dat had ik zelf nooit gedacht. Maar onderschat dus nooit het effect van maandenlang veel te weinig slaap. Uiteindelijk hou je dat gewoon niet vol.
Anoniem, moeder van een meisje (2 jaar) en jongentje (1 jaar)
