do14122017

donderdag 14 december 2017

Je bent hier:Home|Columns|Sunta Veerkamp|Thee- en suikerzakjessorteercentrum

Thee- en suikerzakjessorteercentrum Speciaal

Beoordeel dit item
(8 stemmen)
theezakjesDankzij je kinderen kom je nog eens in leuke werksituaties terecht. Zo werd ik eens gevraagd of ik een presentatie wilde houden op een vergadering die gepland stond op mijn vrije dag. Ik had geen opvang voor, toen nog alleen, mijn tweejarige zoontje Tijn. “Ach, dan neem je die toch mee”, zei de voorzitter.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik was niet direct aan de beurt, dus we namen eerst plaats aan de grote vergadertafel met zo’n 20 deelnemers. Ik had even snel iedereen een hand gegeven en de situatie uitgelegd. Het werd gewaardeerd dat ik er was met mijn zoontje. Nu is Tijn redelijk introvert, dus ik hoefde van hem geen grote problemen te verwachten. We gingen rustig aan tafel zitten. Tijn begon vervolgens iedereen uitgebreid te bestuderen. Ongegeneerd, zoals kleine kinderen dat doen, zat hij iedereen stuk voor stuk minutenlang op te nemen. Mensen glimlachten dan vriendelijk naar hem, maar Tijn bleef terug staren en vertrok geen spier. Ja, zo ken ik mijn kleine ventje wel. ‘Ach, daar moet men maar mee om kunnen gaan’, dacht ik bij mezelf.
 

Ik was aan de beurt en begon met mijn presentatie. Tijn was inmiddels begonnen met de zijne. Hij zat nog steeds braaf aan tafel en trok de schaaltjes met suiker- en melkzakjes en de grote theedoos naar zich toe. Een aantal mensen hielpen hem door wat extra schaaltjes zijn kant op te schuiven. Tijn was dol op sorteren, dus hij ging blij aan de gang. Hier kon hij voorlopig wel mee uit de voeten. Suikerzakjes op een rij naast elkaar. Melkzakjes op een rij naast elkaar. Er werd gelachen, schattig.

Nu was de theedoos aan de beurt. Alle theezakjes op kleur, Mango, Earl Grey en Aardbei, alles lag in rijtjes naast elkaar. Het werd een heel kunstwerk, dat kon ik zelfs zien. Iedereen was benieuwd, want ik kon wel merken dat Tijn meer aandacht kreeg dan ik. Ondertussen was zijn kunstwerk zo groot geworden dat hij het niet meer zittend afkon ook niet op zijn knieën op de stoel en dus ging hij erbij staan en liep heen en weer om het geheel te volmaken. ‘Jij hebt een creatieve zoon’, zei één van de toehoorders. Er werd instemmend geknikt.

De roerstaafjes stonden buiten bereik, inmiddels was hij niet verlegen meer. Dit kunstwerk diende een hoger doel. Hij liep om de tafel heen om de roerstaafjes te bemachtigen. Dit leverde vele grappige opmerkingen op. Tijn werkte onverstoorbaar verder. Ondertussen ging ik ook maar door met mijn presentatie. Gelukkig waren we vrijwel gelijktijdig klaar.
‘Mama, ik ben klaar’, riep hij. ‘Het is heel mooi geworden, Tijn,’ zei ik en met mij nog vele anderen. Weg aandacht voor de presentatie. Het kunstwerk werd nu in vol ornaat bewonderd. Je zou denken dat hier een ware Picasso stond.

Het voordeel was dat er geen lastig vragen kwamen. De voorzitter bedankte mij en Tijn uitvoerig voor onze komst, ze hadden ervan genoten. ‘Nee, we hoefden niet op te ruimen, dat kwam wel goed’.

Ik vroeg of Tijn het leuk had gevonden. ‘Ja, het was heel leuk op mama’s werk met al die theezakjes, zoveel’. Dat heeft hij vervolgens nog tijdenlang gezegd als we langs dat gebouw reden;-)

Sunta Veerkamp is oprichter en hoofdredacteur van TipsWerkendeOuders. Ze is moeder van Tijn (7 jaar) en Fleur (5 jaar).

Lees ook:

Andere columns van Sunta Veerkamp

Lees hier meer columns van andere columnisten