di12122017

dinsdag 12 december 2017

Je bent hier:Home|Columns|Sunta Veerkamp|Ik ben niet jouw mam

Ik ben niet jouw mam Speciaal

Beoordeel dit item
(7 stemmen)
bennietjouwmam“Ja, mam” hoor ik mijn man weer zeggen aan tafel, terwijl ik al honderd keer heb gezegd dat ik toch echt niet zijn mam ben en dus ook niet als zodanig aangesproken wens te worden met daarbij in mijn achterhoofd de overleden tachtigjarige mams van manlief. “Euh, oja”, zegt hij, tenminste nog een beetje schuldbewust.

Wat is dat toch, dat mannen hun vrouw 'mam' noemen. Ik weet het, steeds minder mannen schijnen dit te doen, gelukkig maar. De mijne is er nog één van de oude stempel blijkbaar. Hij denkt, volgens mij, dat hij daarmee mijn gezag onderstreept. Alsof dat nodig is als ik mijn zoontje 7 vraag om zijn eten op te eten. “Ja, mam”, is dan het antwoord. Maar dus niet van mijn zoontje, maar van mijn man. Ondertussen zegt zelfs mijn dochter van 5 “papa, jij moet mama, geen mam noemen”. En dan gaat het dus inmiddels niet meer over het wel of niet eten, maar over wie mij mam, mama, Sunta of schat (niet zo origineel, maar goed) mag noemen. De eerste twee zijn gereserveerd voor mijn kinderen waarbij de tweede mijn voorkeur heeft. De laatste twee voor mijn man, afhankelijk van zijn bui, waarbij de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Sunta eigenlijk alleen in bozige buien wordt gezegd. Uiteraard luister ik ook als de kinderen mij bij de voornaam noemen, dat vinden ze soms reuze interessant en vind ik ook prima. Meestal is dit echter van korte duur.

Wat mijn man en ik echter nog niet uitgebreid besproken hebben, is hoe het bij mijn man thuis er aan toe ging? Werd zijn moeder door man met 'mam' aangesproken al dan niet liefdevol bedoeld? En krijgt hij daarbij dermate warme gevoelens dat dit eigenlijk de hoogste eer is die ik toebedeeld kan krijgen?
Of hoopt hij stiekem dat ik hem wat meer bemoeder en aandacht geef, want tja, laten we eerlijk zijn, sinds de kinderen er zijn, staat hij niet meer altijd op nummer 1, correctie, nooit meer op nummer 1. Misschien hoopt hij onbewust dat als hij meemamt, hij ook weer die felbegeerde nummer 1 positie mag meedelen?

Ach, ik weet het niet. Eigenlijk doet het er ook niet zoveel toe. Ik hoop dat hier de kracht van de herhaling van niet een persoon, maar wel drie personen hier uiteindelijk zijn effect hebben en hij zal stoppen met het mammen. En ik zal hem weer eens wat vaker op nummer 1 zetten, misschien heeft dat nog het snelst effect. En eigenlijk verdient hij dat ook wel.

Sunta Veerkamp is oprichter en hoofdredacteur van TipsWerkendeOuders. Ze is moeder van Tijn (7 jaar) en Fleur (5 jaar)

Lees ook:

Andere columns van Sunta Veerkamp


Andere leuke columns:

Altijd checken!

Spiegeltje aan de wand

Babyblues

Recordpoging baby

Hoe egoïstisch kun je zijn?

Hoe doen andere ouders dat?

Extreme zwangerschapsmisselijkheid eerste maanden

Slaapgebrek door baby: doorbijten maar

Ritme zoeken met baby

Zij heet Floris

Post zwangerschapsgarderobe

Kinderpartijtje hoera, of toch niet?

Overig:

Ga hier naar de zwangerschapskalender

Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan