Dus zeg ik dapper tegen vriendlief dat ík de boodschappen wel even ga halen. Hij haalt verbaasd een wenkbrauw op. Dus zit ik ineens weer in een auto. Alleen, wel te verstaan. Hup, radio aan en lekker meezingen. Pff, dat rijden voelt ook onwennig. Was het altijd zo gevaarlijk op de weg? Ik woon in een nieuwbouwwijk en er is op dit moment letterlijk niemand op straat te bekennen, maar toch kijk ik vier keer links en rechts. Hij zal toch geen honger hebben? Nee, ik heb net gevoed, doe niet zo raar. Maar dadelijk heeft hij ineens een regeldag…
Oké, ik ben er. Shit, 50 cent vergeten, terug naar de auto. Oh ja, mijn tas meenemen, ook wel handig. Daar gaan we dan. Goh, wat zullen we eens eten? Ik moet veel groente en fruit eten natuurlijk, voor de borstvoeding. Hoor ik daar een baby huilen? Stel dat mijn zoon ook aan het huilen is? En mijn vriend krijgt ‘m niet stil. Mmm.. maar eens opschieten dan.
Ik haal diep adem: in en uit. En probeer even te genieten van een paar babyloze minuutjes. Even nog naar de melk en door een tijdschrift bladeren. Goh, eigenlijk best fijn, boodschappen doen. Maar nu, hup, terug naar huis. Zo weer voeden.
Snel de auto in. Hoor ik ‘m nu jengelen? Oh nee, dat is natuurlijk dat rare deuntje in dat muziekje. Met een big smile sluit ik thuis zoonlief (en vriendlief) weer in mijn armen. Ik heb even een shotje vrijheid gehad, door naar de supermarkt te gaan wel te verstaan. Ik kan er weer helemaal tegenaan.
***
Romy is moeder van zoon Mees (23 april 2012)
Lees hier meer columns van andere columnisten
Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan




Wie doen er met veel plezier boodschappen? Waarschijnlijk heb je er, net als ik, nooit veel aan gevonden. Maar na enige rondvraag weet ik nu het antwoord op deze vraag: nieuwbakken moeders.





