wo13122017

donderdag 14 december 2017

Je bent hier:Home|Columns|Romy|Slagveld

Slagveld

Beoordeel dit item
(2 stemmen)
eten dreumes slagveldDe ‘soldaat’ grijpt zijn wapen stevig vast en kijkt verbeten in mijn ogen. Ik probeer vastberaden terug te kijken en breng mijn wapen naar zijn mond. Zijn lippen plaatst mijn tegenstander standvastig op elkaar.

Oké, er is geen échte oorlog uitgebroken in ons huis. Onze wapens zijn lepels en we vechten om een avondmaaltijd. Nee, ik wil niet het hapje van zoonlief naar binnen werken, ik wil dat hij het naar binnen werkt. Maar sinds een paar dagen heeft meneer besloten dat hij dat eigenlijk best zelf kan: eten met een lepel. Dat hij dit ‘in zijn hoofd’ kan, betekent echter niet dat het fysiek erg lukt om een goed gevulde lepel probleemloos naar zijn mond te brengen. Sterker nog: het lijkt eerder of zoonlief de vloer aan het voeren is. Het is alleen de vraag of die vloer daarvan gaat groeien...

Natuurlijk is het heel bewonderingswaardig dat mijn zoontje de ene stap naar de andere maakt. Hij loopt sinds hij precies 14 maanden is, en nu heeft hij besloten dat hij (zelf) eten tot zijn speerpunt gaat maken. En hoewel hij inmiddels niet meer als kool groeit,  voedingstoffen moet hij wel degelijk binnen krijgen.

En dus ga ik het gevecht aan, en zet als wapen een tweede lepel in. In eerste instantie is hij erg verrast door deze tactiek en opent als vanzelf zijn mond. Ondertussen ramt hij met zijn eigen lepel op het bord, dat uiteraard van plastic is, dus dat is geen enorme ramp.

Maar al snel gaat mijn tegenstander in de aanval. Hij voorziet het op mijn lepel. Wat is er namelijk nog avontuurlijker dan eten met één lepel. Jawel: twee van die dingen hanteren. Je kunt dan ook uitermate goed trommelen en dan vergeet je eigenlijk gewoon te eten.

Ik haal diep adem. Dit is maar een fase, jawel, het gaat vanzelf over! Ik zie namelijk nooit volwassenen met twee lepels een miniconcert geven. En in restaurants zie ik zelden onder de stoel al het eten liggen, terwijl de gast in kwestie een lepel achter zijn maaltijd aan gooit.  

Oké, wapenstilstand. Zoonlief heeft ongeveer de helft van zijn diner op, schat ik zo, en daar laat ik het nu maar even bij. Aardappelen en broccoli kleven vast aan de vloer. Het vlees heeft Mees achter zijn tanden (kiezen heeft hij nog niet), dat laat meneer niet aan zich voorbij gaan.

Ik trek me even terug in mijn loopgraaf en beraad me op een nieuwe tactiek….



Romy is moeder van zoon Mees (23 april 2012), mede-eigenaar van het tekst- en communicatiebureau TextVast

Lees meer columns van Romy

Andere leuke columns:

Loslopen leeuwen en konijnen

Moederlente

Miskopen

Mama, wat betekent dat?

De mooiste dag van je leven

Tweede kindje of niet

Zwangerschapskilo's eraf

Papa, niet doen!

Co-ouderschap

Zwanger solliciteren

Huilbaby

Altijd checken!

Hoe doen andere ouders dat?                    
   







      
Meer in deze categorie: « Miskopen Geluk vs ongeluk »