“Ik had van te voren nooit kunnen bedenken hoe slopend een slaaptekort is. Dat weet je pas als je het zelf meemaakt”, typt een moeder van een bijna éénjarig meisje. En gelijk heeft ze! Je weet, voordat de baby er is, dat er slapeloze nachten komen. Maar wat voor een impact een gebroken nacht heeft, dat kun je niet bevatten. Als nu kinderloze Facebookvrienden klagen dat ze één miniscuul prulnachtje niet konden slapen, wil ik bijna boos terug typen: ruilen? Dat slaat natuurlijk nergens op, dat weet ik ook wel. Soms denk ik: hoe kan het dat zo veel mensen beginnen aan een tweede? Slaap je dan ooit nog? Hoe functioneer je dan nog? Er zijn dagen bij dat het lijkt alsof mijn hoofd gevuld is met watten. Als ik mijn wattenhoofd op een kussen laat rusten, overdag ja, val ik helaas niet in slaap. Hoewel mijn hele lichaam schreeuwt om wat rust, een powernapje misschien? Het lukt niet. En bovendien moet er ook weer meer gewerkt worden.
Komt het doorslapen nu wel of niet snel?
Een rondvraag in mijn omgeving werpt geen helder licht op de zaak. De één meent dat het doorslapen nu snel zal komen, de ander worstelt na 2,5 jaar nog met een kind dat in de nacht wakker is. En de ergste verhalen zijn die van vier jaar lang onderbroken nachtrust, meerdere keren per nacht wel te verstaan. Of kinderen die op zesjarige leeftijd nog standaard om 5.00 uur langs het bed van pa en ma staan. Op de momenten dat ik er even doorheen zit word ik daar behoorlijk depri van. Dat houd ik nooit vol,! Mees heeft tot nu toe één nacht echt heel goed doorgeslapen (tot 07.30 uur, joehoe) maar dat was na zijn inenting en een toegediende paracetamol. Op (héle) goede nachten is het 06.30 uur, op slechte nachten 03.00. En de avondvoeding zit op 23.00 uur (al experimenteer ik nu met 22.00 uur en dat lijkt heel goed te gaan), dus eer ik klaar ben en in dromenland ben is het 00.00 uur. Ik heb mijn slaap hard nodig en het voelt zo vreemd dat ik zelf geen invloed meer heb op de lengte van die rustende toestand. Ik snap dan gewoon niet hoe andere ouders het volhouden. Hoe ze nog hun werk afkrijgen, koken, spelen met de kinderen, uitgaan en een leuke partner zijn. Help!Maar er zijn ook momenten dat ik de vermoeidheid gewoon vergeet. Als ik lekker aan het werk ben, of volop met zoonlief in de weer. Als ik fijn weekend vier met vriend en kind bijvoorbeeld. Dan denk ik: och, het valt allemaal wel mee. Het went wel. Om een paar dagen later weer het energielevel van een grasspriet te hebben (slecht voorbeeld, ik weet het).
Och, ik moet het maar positief inzien. Me niet vastpinnen op een tijd, want ik wéét gewoon niet hoe lang het gaat duren voor hij doorslaapt. Ik kan niet in de toekomst kijken. Ik heb wel gemerkt dat humor werkt. En er niet te veel over nadenken en piekeren, want daar schiet je toch niets mee op. En zoals een nuchtere vader opmerkte: niet zo zeuren (dat zei hij niet letterlijk, maar ik zág dat hij het dacht) je bent nog jong! Dus flink lachen, tanden op elkaar en doorbijten maar..
***
Romy is moeder van zoon Mees (23 april 2012)Lees meer columns van Romy
Andere leuke columns:
Vakantie en vakantie-opvang kinderen
Ritme zoeken met baby
De drie R-en
Zij heet Floris
Post zwangerschapsgarderobe
Thee- en suikerzakjessorteercentrum
Klagen mag!
Moederschap en ontspanning
Kinderpartijtje hoera, of toch niet?
Overig:
7 Tips om de vakantie met je kinderen leuk door te komen
Ga hier naar de zwangerschapskalender
Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan
