Tijdens mijn zwangerschap had ik een speciaal hoekje in mijn kast. Een gedeelte positiekleding. De rest van mijn kledingkast bleef ongeroerd. Ik keek er ook zo min mogelijk naar, dat had toch geen zin. Dus gebruikte ik enkel nog de rechterdeur van mijn kledingkast en focuste op mijn zwangerschapshoekje. Het leek me heerlijk om straks weer gebruik te maken van mijn hele kledingkast. Dat zou vast wel even duren, want die kilo´s zouden vast niet als sneeuw voor de zon verdwijnen.Daar zijn een aantal redenen voor. Ten eerste betekent: terug op gewicht nog niet dat je je in dat strakke jurkje waagt. Vooral in de ‘buikzone’ is duidelijk waarneembaar dat er iets gaande is geweest. Lees: dat mijn buik tot extreme vormen is uitgerekt en nu weer zo’n beetje terug op zijn plaats komt. Ik waag me dus liever in a-lijn jurkjes, dan in strak gesneden shirtjes.
Ten tweede blijkt een heleboel kleding die ik vroeger met liefde aantrok, nu gewoon niet praktisch. En nee, ik ben niet zo’n moeder die haar haar kort knipt en enkel in vreselijke fleecetruien de deur uit gaat. Ik probeer er heus iets leuks van te maken. Maar als je zeven (Mees blijft lang veel drinken, soms zit hij op zes. Vannacht was het weer 3.30 uur, dus ik het zal wel weer zeven worden vandaag), of zes keer per dag borstvoeding geeft, is een beetje gemakkelijk uittrekbare kleding wel zo handig. Vooral als je de deur uit gaat, dan trek je niet een heel jurkje uit, want dan zit je vervolgens in je legging bij je schoonouders te voeden. En eerlijk gezegd heb ik ook thuis geen zin om telkens een complete verkleedpartij te houden. Vooral niet als zoonlief luidkeels duidelijk maakt dat hij op zich best iets zou lusten.
En dan is er ook nog de kwestie van het wassen. Dat moet makkelijk kunnen. Ik heb deze dagen een nieuwe hobby: wassen. Nee echt, ik vind het nog best leuk. Vooral die minikleertjes opvouwen en dan die frisgewassen geur inademen. Maar niet alleen Mees ondergaat heel geregeld een kledingwissel vanwege poep die gaat waar hij niet gaan moet. Ook ik heb heel wat, al dan niet onverklaarbare, vlekken in mijn kleding. Spuug, melk, poep, plas, het kan allemaal. En dan moet je geen delicaat truitje dragen dat alleen handwasjes verdraagt. Het moet gewoon goed wasbaar zijn en bij voorkeur op meer dan 40 graden.
En dus, beken ik, gebruik ik nog steeds maar een select gedeelte uit mijn garderobe. Kleding die gunstig valt en waardoor mensen bewonderend zeggen dat ik al weer zo slank ben. Broeken die handig uitwasbaar zijn en shirtjes die in een beweging uit te trekken zijn. En, ik beken, ook nog wat positiekleding die het nu ook nog best aardig doet. Soms werp ik een blik op de linkerzijde van mijn kast en af en toe is er een kledingstuk dat mag verhuizen. Omdat die broek nu weer dicht kan, bijvoorbeeld. Acht, best een uitdaging om er elke dag wat leuks van te maken. En ik denk, hoop en verwacht nu dat als ik in september weer volop ga werken, ik vast weer beeldige jurkjes uit de kast kan en ga trekken. En tja, om er maar een cliché bij te betrekken, de tijd zal het …. Leren.
***
Romy is moeder van zoon Mees (23 april 2012)
Lees meer columns van Romy
Andere leuke columns:
Thee- en suikerzakjessorteercentrum
Klagen mag!
Moederschap en ontspanning
Ode aan
Kinderpartijtje hoera, of toch niet?
