Hoe het gaat? Ja prima, geweldig, modelbaby… Totdat je doorvraagt. Eigenlijk blijkt iedereen wel zo z’n ergernissen en probleempjes te hebben. Maar ‘klagen’ over je baby, dat doen veel vrouwen niet. Dat is niet netjes. Maar we klagen toch ook de hele dag door (nou ja, hopelijk niet de hele dag door, maar geregeld) over het weer, ons werk, de files. En ook onze partner, familie, vrienden en kennissen gaan wel eens over de tong. Maar je eigen baby… dat mag blijkbaar niet.Maar er is altijd wel iets wat niet op rolletjes loopt, bij iedereen. En het is echt niet erg om dat toe te geven. Zo wilde Mees een poosje overdag niet op bed slapen, alleen maar in de draagdoek. Dat is nu niet zo erg, maar straks gaat hij naar de opvang en dan dragen ze ‘m natuurlijk niet heel de dag rond. Dus werd dit minpuntje in mijn hoofd langzaam een onoverkoombaar en verschrikkelijk probleem! Zo leerde ik ‘m toch niet goed in zijn bedje slapen? Ik hoorde alleen maar verhalen over hoe goed het bij anderen ging. En mensen keken ook heel bedenkelijk als ik dit verhaal vertelde, zo van: goh, dat is inderdaad een vreemd, verschrikkelijk en raar probleem.
Dus op naar de osteopaat (vriend mokkend in de auto, vindt het maar onzin). En een boekje over rust en regelmaat doornemen en daar helemaal van in de stress schieten. Het ‘probleem’ moet de wereld uit, en wel NU, denk ik. Want andere baby’s slapen toch ook keurig op hun bedje?
Totdat je doorvraagt. Dan blijken er wel meer baby’s te zijn die hier last van hadden of hebben. En die ene modelbaby blijkt in de avond nooit te willen slapen en een ander kleintje.... Samen lach je om de baby-ergenissen en ineens lijken die kleinigheden een stuk minder erg. Ja, verzekeren ervaren ouders je, het komt allemaal (meestal) wel goed.
En: wonder boven wonder, ineens gaat het beter. Komt het omdat ik de kamer donkerder heb gemaakt? Ik weet het niet. Maar hij slaapt overdag steeds beter in bed. Ingebakerd, dat nog wel, dat moet hij natuurlijk ook ooit afleren. En op een terrasje zitten met ‘m is echt nog niet mogelijk, zodra de kinderwagen stil staat is het huilen geblazen. Vreemd genoeg wordt hij dan meteen wakker, waarom is dat toch? Terwijl die baby van buren van ons zich echt heel keurig gedroeg op dat terras. En ik maar zenuwachtig rondjes lopen met een krijsend zoontje. Het volgende babyprobleem is geboren.
Het is een fase, het gaat weer over en dan komt er weer iets anders. Straks worstel ik met een huilende peuterpuber in de supermarkt, of met een alles van de tafel af gooiend kleintje. De oplossing? Denken aan alle dingen die goed gaan! En hoe verschrikkelijk fijn dat is. En ook gewoon, af en toe, flink klagen. Dat lucht op en dan kun je daarna weer de hele wereld aan. Want soms is ouderschap ook gewoon vervelend, of saai, of verwarrend. En dat maakt helemaal niets uit, want het is ook verschrikkelijk mooi, fijn en verrijkend.
***
Romy is moeder van zoon Mees (23 april 2012)
Lees hier meer columns van andere columnisten
Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan
Ga hier naar de zwangerschapskalender
