De laatste loodjes zijn aangebroken. Ze gaan me eigenlijk best goed af (klopt dit nu heel hard af), zo heb ik gisteren nog een heel stuk gefietst. Ik mag dus niet klagen.
Alleen de laatste kilootjes, die vallen me soms wél zwaar. Ik denk dat de teller ‘aan het eind’ van de rit op 20 kilogram extra komt te staan. Inmiddels week 36) is er in ieder geval al ruim 16 kilo bij, en dan te bedenken dat ik maar 1.66 ben. Waar al die kilo’s zijn gebleven? Tja we kunnen natuurlijk keurig het rijtje op noemen (meer bloed, vocht, placenta, baby etc), maar een deel is ook in mijn: handen, voeten, kont, benen, armen en… gezicht gaan zitten.
Vroeger, toen ik zelf dus niet zwanger was, snapte ik niks van zwangere vrouwen die klaagden over kilo’s. Je bent zwanger, dan kom je aan. Ik zou bijna zeggen: duh! Maar toen wist ik nog niet hoe het voelt als je weegschaal getallen aangeeft die je associeert met lange mannen, en niet met het kleine meisje dat je zelf bent. Toen besefte ik niet dat er naast een uitpuilende buik nog heel veel andere uitdijende lichaamsdelen bij een zwangerschap komen kijken. Ja, natuurlijk niet bij elke zwangerschap, maar toch in ieder geval bij mijn zwangerschap!
Voor mijn werk als tekstschrijver moest ik laatst op de foto voor een magazine. En nee, die leuke (goh, ik was eigenlijk best slank) foto van de vakantie was NIET goed. “Ik zet alleen je hoofd op de foto”, zei de fotograaf. Een man, uiteraard. “Maar”, stribbelde ik tegen “Mijn hoofd is ook zwanger.”
Nietsvermoedend kwam de arme man mijn huis binnen. Even de stoel goed zetten, gordijntjes dicht en knippen maar. Dat moet hij gedacht hebben op zijn zaterdagmorgen. Dat hij een uur zoet zou zijn op zijn vrije dag, dat had hij vast niet bedacht. Zelf keek hij ook wat twijfelend naar het resultaat op zijn camera. Ik ben namelijk sowieso al niet fotogeniek, laat staan nu ik zwanger ben. “Nee, die kan echt niet”, klaag ik als hij een foto laat zien. “Daar heb ik drie onderkinnen.” Tja, het is niet te ontkennen, ik heb nu echt een onderkin. Het gekke is, in de spiegel lijkt het best mee te vallen. Maar als ik een foto van mezelf zie, wil ik het liefst mijn hoofd onder de grond stoppen.
Uiteindelijk kwam er een enigszins acceptabele foto uit en kon de fotograaf in kwestie verder van zijn vrije dag genieten. Ikzelf zat nog even te mokken in een hoekje (met gedachten als: komt het ooit weer goed, en ik snoep toch helemaal niet veel, waarom kom ik dan toch zoveel aan). Na een kwartiertje cirkeltjes draaien (qua gedachtes dan. Waarom komen sommige vrouwen maar zes kilo aan? Tja, daar kom je niet uit hoor), besloot ik mezelf maar weer heeeeeel volwassen te gedragen. Blijkbaar ben ik deze zwangerschap een kiloknaller en ik zal mijn stinkende best doen om al dat overtollige vocht, vet en vel er straks weer af te krijgen. Maar op dit moment zit er niet meer op, dan me erbij neer te leggen.
Romy, uitgerekend: 21 april 2012
Lees hier meer columns van andere columnisten
Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan
Ga hier naar de zwangerschapskalender
