Als moeders tegen mij zeiden dat ze na de geboorte van hun kroost moesten huilen bij beelden van zieke kinderen, keek ik ze altijd hoogst verbaasd aan. Daar kon ik me nou níets bij voorstellen. Maar nu ik zelf mama ben, merk ik dat ook ik soms even flink moet slikken. Om het mezelf wat makkelijker te maken, ga ik de ‘kop in het stand steken-methode’ toepassen. Dit kan ik voortaan beter vermijden:2) Ziekenhuisprogramma’s. Mijn vriend is er gek op, ik keek altijd met een schuin oog mee. Ik kon er al slecht tegen, want ik ben niet zo’n fan van bloed. En opengesneden lichaamsdelen. En mensen die een blauw been hebben omdat er een truck over is gereden. Maar goed, ineens valt me op hoeveel kinderen er in die programma’s in een ziekenhuis verblijven. Ik kijk met een half oog en het zweet breekt me uit. Hoeveel geluk heb je, als je een gezond kind hebt! Als alles maar goed blijft gaan met onze zoon! Mijn gedachten nemen een loopje met me en inmiddels lopen de zweetdruppels over mijn rug. Eigenlijk snap ik achteraf niet dat we het ooit hebben aangedurfd om zwanger te worden. Als je weet wat er allemaal mis kan gaan!
3) Overenthousiaste ooms, tantes, kennissen etc. Op de één of andere manier duiken ze plots extra vaak op: verhalen over wat er allemaal mis kan gaan. En vooral wat er bij anderen dus mis is gegaan. Als je zwanger bent buitelen de: ‘ik deed er 100 uur over’, ‘had duizend hechtingen’ en ‘het was het ergste wat ik ooit heb gedaan’ verhalen over je heen. Als je dan een best wel prima bevalling achter de rug hebt, komt de volgende fase. Want nu het kind er daadwerkelijk is, voel je pas hoe kwetsbaar dat nieuwe leven is. Hoe afhankelijk van jou. En de verhalen die bij dat gevoel horen zijn van een hele andere orde. De overtreffende trap van bevalligshorror dus.
4) Websites en forums. Niet deze website, uiteraard;-) Maar zodra ik ga lezen over baby’s, heb ik de vreemde gewoonte om me te focussen op de negatieve berichten. Plots ben ik bang dat we een huilbaby hebben (hoewel hij helemaal niet extreem veel huilt), of dat er iets is met zijn fontanellen, of dat hij niet goed ademt. Als vrouwen hun visie over het moederschap etaleren, vraag ik me plots af of ik het allemaal wel goed doe. En is er eigenlijk wel genoeg ritme en regelmaat hier in huis? Terwijl het allemaal al heel naar behoren verloopt en ik me over het algemeen best zelfverzekerd voel. Snel wegklikken die hap dus!
Eigenlijk is het dus een kwestie van vooral niet te veel lezen, tv kijken en andere mensen spreken dus. Nou ja, het is een kwestie van selectief lezen, tv kijken en andere mensen spreken. En vooral uitgaan van het positieve. Dat lukt meestal wel. Maar het is waar, als moeder besef je ineens hoe kwetsbaar alles is. Dat er zo veel leed is. Dat er te hard rijdende auto’s en gemene ziektekiemen op de wereld zijn, en dat je daar werkelijk niets aan kunt doen. Maar laat ik het positief bekijken: ik waardeer het leven nu veel meer!
***
Romy is moeder van zoon Mees (23 april 2012)
Lees hier meer columns van andere columnisten
Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan
