di17102017

dinsdag 17 oktober 2017

Je bent hier:Home|Columns|Pieter Brouwer|Hoe doen andere ouders dat?

Hoe doen andere ouders dat? Speciaal

Beoordeel dit item
(18 stemmen)
hoe doen andere ouders dat?Bovenstaande vraag komt al zo’n anderhalf jaar regelmatig in mij op. Bijvoorbeeld op het moment dat ik probeer af te wassen zodat ik daarna kan koken, terwijl er een hongerige dreumes aan mijn been hangt. Of op het moment dat ik ’s ochtends besef dat ik toch echt nog even wil douchen maar mijn vrouw al vroeg naar haar werk is vertrokken. Of op het moment dat ik wakker probeer te blijven als ik even, tijdens het middagslaapje van mijn zoon, op de bank neerplof.

 
Hoe doen andere ouders dat? Ik bedacht het me toen Karel maar bleef spugen en al zijn kleren al in de was zaten. Toen ik hem huilend achterliet op zijn eerste dagje kinderdagverblijf. Toen ik toch echt zijn haar, dat hinderlijk voor zijn mooie blauwe oogjes hing, moest knippen. Toen ik probeerde hem zelf te laten eten. Toen ik met bergen bagage en volgeladen kinderwagen de trein moest halen. Toen ik, terwijl ik de deadline al kon ruiken, mijn werk niet kon doen omdat hij zo ziek was.
Al anderhalf jaar spookt de vraag door mijn hoofd. Maar het ‘dat’ in de vraag krijgt door de tijd heen steeds een andere invulling: van spuitluierincidenten voorkomen (of in elk geval, de schade beperken) tot tanden poetsen tot logeertassen efficiënt inpakken. De ontwikkeling gaat hard, maar ergens ook geleidelijk of soms zelfs ongemerkt. Wat een paar weken eerder een groot probleem leek, is nu alweer vergeten. Het bezoekje aan de onderburen en hun nieuwe baby liet me deze ontwikkeling duidelijk zien. Terwijl de buren met wallen onder de ogen vertelden over het zorgwekkende slaapritme van hun twee weken oude dochtertje, probeerde ik – al luisterend en genietend van het kleine wondertje in mijn armen – alle glazen limonade, kopjes hete koffie en beschuit met muisjes op de salontafel te redden van de grijpende handjes van een om de tafel rennende Karel, hem tot kalmte te manen, en ervoor te zorgen dat hij ook nog een beetje drinken naar binnen kreeg zonder dat er een dweil nodig zou zijn.

Elke keer weer als de vraag in mijn hoofd op komt, weet ik werkelijk niet wat het antwoord is. Kijkend naar de afgelopen anderhalf jaar en de vele invullingen die deze vraag heeft gehad, besef ik dat ik voor veel problemen of moeilijkheden niet eens echt een oplossing heb weten te vinden; ze zijn gewoon vanzelf opgelost. Ik weet nog steeds niet hoe ik ervoor zou kunnen zorgen dat een baby zich enigszins gaat aanpassen aan het dag- en nachtritme van ons, ouders. Ik weet alleen dat dit, zoals zo veel andere gekkigheden, een van de fases is die meestal vanzelf weer overgaan. En andere onmogelijkheden blijken uiteindelijk toch mogelijk, zoals tanden poetsen en haren knippen – al is die pony niet echt vakwerk geworden.

Eén invulling van ‘dat’ is wel blijven bestaan. Ik zou dolgraag het antwoord weten, want aangezien deze vraag na anderhalf jaar nog steeds terugkomt en maar onopgelost blijft, vrees ik dat ik er zelf voorlopig nog geen antwoord op zal vinden: hoe doen andere ouders dat, hun kop koffie helemaal opdrinken terwijl deze nog een aangename temperatuur heeft?

(De column is dit keer door mijn vrouw en mij samen geschreven)

***

Pieter Brouwer, vader van Karel (28-12-2010)

Meer columns van Pieter Brouwer

Andere leuke columns:

Recordpoging baby

Hoe egoïstisch kun je zijn?

Extreme zwangerschapsmisselijkheid eerste maanden

Slaapgebrek door baby: doorbijten maar

Ritme zoeken met baby

Zij heet Floris

Post zwangerschapsgarderobe

Thee- en suikerzakjessorteercentrum

Klagen mag!

Moederschap en ontspanning

Kinderpartijtje hoera, of toch niet?

Overig:

7 Tips om de vakantie met je kinderen leuk door te komen

Ga hier naar de zwangerschapskalender

Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan