wo13122017

woensdag 13 december 2017

Je bent hier:Home|Columns|Pieter Brouwer|Herfstblaadjes en najaarssnot

Herfstblaadjes en najaarssnot

Beoordeel dit item
(0 stemmen)

bijnabeter.jpgIn mijn vorige column schreef ik al hoe mooi de herfst dit jaar toch is. En dat het zulk mooi fiets- en wandelweer is. Anderhalve week geleden maakte ik daarom een wat verdere herfstwandeling met Karel in de kinderwagen. Net die dag viel het weer wel wat tegen: een motregen en wat wind – maar ach, daar kon Karel vast wel tegen. Toch?



Karel is veel bij mij thuis. Dat heeft veel voordelen. Ik weet wat er met hem gebeurt, ik bepaal zelf hoe ik hem verzorg en opvoed, ik heb hem altijd bij me, enz. enz. Er zitten echter ook nadelen aan het thuishouden. Eén daarvan is dat hij niet zo vaak andere kinderen ziet. Al die pesterige bacillen, virussen, bacteriën en andere microben blijven hem steeds weer bespaard. Maar ja, die zijn natuurlijk wel nodig om zijn weerstand te verhogen. Alleen rond laten kruipen in een vies huis dat we speciaal voor hem nooit stofzuigen en hem weken op hetzelfde knuffelbeestje laten kauwen, is denk ik toch niet genoeg. De enige keer dat Karel ziek was, was hij nog maar enkele maanden oud. Die verkoudheid was lastig tijdens het voeden, maar het was gauw voorbij. Daarna is hij nooit meer ziek geweest.

Tot nu dus.

Zo’n anderhalve dag na de mooie maar enigszins barre herfstwandeling moest Karel opeens veel huilen, sliep slecht en at weinig. Eerst dacht ik: o, god, het is weer zo ver – de tandjes roeren zich weer. Dat gebeurt de laatste tijd namelijk zo om de vier à vijf dagen, en dat is al ellende genoeg. Maar zijn wang was dit keer niet rood en warm, en er begon opeens héél veel snot en spuug uit het arme ventje te lopen. Snel stak ik een thermometer ergens in, en ja: hij bleek sterke verhoging te hebben. Nog een dag later sliep hij niet, was een en al snot, huilde, wilde niet meer eten en had fikse koorts. Hè hè, hij was eindelijk eens ziek.

Ik was zelf niet ziek, maar na enkele dagen naast een ziek kind krijg je wel vanzelf hallucinaties door slaaptekort. Zo kon ik opeens door onze ruiten naar de winkels en mensen buiten kijken (of kwam dat door die glazenwasser die ik net weg zag lopen, toen ik na de boodschappen thuiskwam?). Bovendien begon ik op een gegeven moment ook te huilen en te snotteren. ’s Avonds dronk ik als troost een borrel en viel mijn vrouw lastig met alle ellende die zij niet hoefde mee te maken omdat ze overdag op haar werk was, en die ze zo alsnog via mij binnenkreeg. Onnodig te zeggen dat van mijn eenmanstekstbureau even niks terecht kwam.

Gelukkig kwamen er van alle kanten berichten binnen van andere verkouden/grieperige kindertjes. Blij reageerde ik op al die tweets, mails en telefoontjes. ‘Van harte beterschap, die van jullie dus ook!’ Het was een fijn gevoel dat ik niet in m’n eentje tegen het slijmerige monster Snot vocht. Het hoort erbij, zeker in de herfst.

Na een lange en vermoeiende week voor Karel en zijn ouders, gaat het nu een stuk beter met hem. Vandaag schijnt de zon weer. Na zijn middagslaap gaat de kleine meneer dus fijn mee naar buiten – even lekker samen uitwaaien…

Pieter Brouwer, vader van Karel (28-12-2010)

Meer columns van Pieter Brouwer

Meer columns van andere columnisten