Ik kom mijn kamer in en waar mijn bed normaliter opgemaakt klaar ligt te wachten op mijn lichaam, is er nu schade aangericht. Waar is die man? De vreemdeling die in mijn bed heeft geslapen net zoals bij de 7 dwergjes of dat verhaaltje over de beertjes. De indringer die hier in de kamer heeft gestaan bij mijn kindje dat ligt te slapen terwijl ik boven zat. WAAR is de inbreker.. moet ik een knuppel te voor schijn toveren, heeft hij nog iets meegenomen, is hij er nog?
Mijn oog valt op het bedje van mijn kleintje, ik zie hem niet liggen maar heb het vermoeden dat hij zich schuil houdt voor de ‘’kussendief’’ en zich verstopt onder zijn dekentje. Langzaam beweeg ik naar het opgekropte dekentje van mijn kleine mannetje en trek hem langzaam weg.
IK HEB JE TE PAKKEN! Mijn kleine mannetje ligt opgerold op het kussen dat eerst op mijn bed lag. Helemaal toegeëigend met zijn lijfje rustend en geen cm van het kussen nog te zien.
Een lach van oor tot oor die automatisch op mijn gezicht verschijnt doet mij realiseren dat er niets op de wereld is dat mij met kleine simpele dingen zo een blij gevoel kan geven. Misschien laat ik die man voorlopig toch wel lekker weg. Alleen met die kleine heb ik het eigenlijk helemaal niet slecht. We hebben het eigenlijk wel heel erg goed zo met zijn 2.
En alle lijsten vol eisen die ik heb klaarstaan voor die ene speciale man in de toekomst is denk ik ook niet echt reëel maar eerder een uit de hand gelopen roman die je in werkelijkheid nooit vinden zal.
Nee, wij blijven lekker samen alleen. De formatie van 2 siert ons en langzaam gaat deze jas ook zitten alsof hij nooit anders is geweest. Soms onzeker en zo nu en dan onhandig en volledige gezinnetjes om je heen zien is ook niet echt bevorderend voor de gemoedstoestand. Maar ik denk dat wij er wel komen zo met zijn tweetjes. Althans ik doe er mijn uiterste best voor en zal dat altijd blijven doen.
En hij, die man waar ik superlatieven te kort voor kom. Wie weet staat hij ooit voor me en kan ik hem dan niet meer weg denken. Maar voorlopig blijft hij niet meer dan een lichte fantasie die zo nu en dan naar boven komt op een koude nacht waar de emoties niet in de hand gehouden worden.
Ik wacht niet op je maar zie je wel verschijnen. Liefs,
Nanouk - Passionate Mother, moeder van Avell Avian (2 jaar).
Bekijk hier de facebookpagina van Nanouk
Lees hier meer columns van Nanouk
Lees hier meer columns van andere columnisten
Ga hier naar de zwangerschapskalender
Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan
