Van maandag op dinsdagnacht rommelde het al een beetje. Ik moest naar de wc en verloor wat slijm. Ik zal verder niet heel erg in details treden dus mannen, jullie kunnen dit ook best lezen! Vrolijk liep ik terug naar bed en zei tegen Jeroen: ‘blijf maar thuis vandaag want het komt’!!! Vol adrenaline ging ik weer in bed liggen om te kijken of ik nog een paar uurtjes kon slapen. s‘Morgens voelde ik wel wat lichte weeën en belde de verloskundige.
Ik had die ochtend een afspraak staan voor controle maar vertelde dat ik wel verwachtte dat ze vanmiddag bij mij langs zou moeten komen voor een bevalling en dat ik de afspraak van die ochtend aan me voorbij zou laten gaan. Zodra de weeën om de 4 a 5 minuten zouden komen of als mijn vliezen zouden breken moest ik even bellen. Prima! Aangezien ik nog veel voor Nola.Nova af wilde hebben ben ik snel aan het werk gegaan. De hele ochtend zat ik voor de spiegel, shirt aan shirt uit om te kijken voor de juiste printgroottes en nog druk aan het bellen met mijn zusje die alle prints aan zou passen en door zou sturen naar onze producent.
Het was al weer bijna 12 uur en ik bedacht me dat ik bijna helemaal geen weeënactiviteit had. Hmm… Dat was raar. Nou had ik net voor het einde van het jaar ook wat weeën die later weer afzakte. Ik had nu de hoop dat het door zou zetten maar op dat moment leek het wel weer helemaal weggezakt te zijn. Jeroen die die dag niet naar zijn werk was gegaan keek ik al verontschuldigend aan want ik dacht echt dat het zou komen. Ze zeggen toch dat de 2e sneller komt? Ik verwachtte dat ik dezelfde ochtend al wel bevallen zou zijn. Niet dus!
Na de lunch had ik geen rust om een middagdutje te gaan doen. Fee was bij Jeroen zijn ouders, mijn werk had ik af en dus opperde ik dat het nu wel tijd was om even naar Uitgeest te rijden naar de Mac Store voor een Macbook. In de auto naar Uitgeest voelde ik toch weer wat steken in mijn buik. Zal het dan toch doorzetten? De minuten tussen de weeën waren soms 8 minuten, dan weer een kwartier of langer maar korter dan 8 minuten werd het maar niet. Macbook gekocht en weer terug op weg naar Assendelft. Ik moest ook nog even langs de schoenmaker en het Postkantoor om een Nola.Nova bestelling af te geven. De weeën die kwamen waren toch wel wat pijnlijker geworden en soms moest ik even blijven staan om ze op te vangen. Maar ja, ze kwamen nog steeds niet regelmatig en tussen de weeën door ging het allemaal nog prima.
Het was al bijna 18.00 uur en tijd om bij Jeroen zijn ouders te gaan eten. Hoewel de weeën wel pijnlijker waren geworden ging ik toch maar mee. Als ik niet zou komen wisten mijn schoonouders gelijk hoe laat het was en je wilt het toch nog een beetje laten lijken op een verrassing. Tijdens het eten zat ik de weeën soms wel even stiekem weg te blazen zonder dat iemand het door had. Gelukkig gingen we op tijd naar huis zodat ik onderuit op de bank kon zitten. Jeroen deed Fee naar bed en zo zaten we met z’n tweeën met een kopje thee op de bank. De weeën waren nog steeds niet regelmatig (nog steeds om de 8 tot 15 min.) maar pijn deden ze wel. Op het punt dat je de eerste pijnlijke wee hebt denk je weer, oja dit was het! Bij Fee beviel ik in het ziekenhuis en had ik weeopwekkers gekregen. Zij lag in stuit en daarom mocht de bevalling niet te lang duren. Bij dit kindje gingen we voor een thuisbevalling en wist ik toch niet helemaal wat ik kon verwachten.
Ondertussen was ik met vriendinnen aan het WhatsAppen en maakte we grapjes over wanneer de baby nou zou komen. Ik had wel verteld dat het die nacht rommelde maar dat het allemaal niet doorzette. Het zette ook nog steeds niet door want de weeën kwamen maar niet om de 4 of 5 min. Pijnlijk waren ze wel want ik had last van rug-en buik weeën. Om 22.30 uur maakte we aanstalten om naar bed te gaan. Eenmaal in bed kon ik niet slapen. De weeën die kwamen deden echt wel pijn en iedere keer keek ik op de wekker om de hoeveel minuten er een wee kwam. Potverdorie! Zit er weer ruim een kwartier tussen! Een goed uur later lag ik nog steeds wakker in bed en zei ik tegen Jeroen dat ik naar beneden ging want liggend leken de weeën nog wel erger dan zittend. Ik had al het gevoel dat ik moest persen en dus dacht ik dat ik maar op de bank beneden moest gaan zitten want zittend de weeën opvangen ging beter dan liggend.
Het was 00.00 uur en ik zat beneden, niets op tv en ik twijfelde of ik de verloskundige nog even moest bellen. Als ik de hele nacht nog zo op de bank zou zitten en de weeën maar niet regelmatiger kwamen maar wel zo heftig bleven zou het een lange nacht worden...
Maar ja, waarschijnlijk zou ik de verloskundige wakker bellen. Ook zo lullig als je haar laat komen en je blijkt straks nog maar 3 cm. ontsluiting te hebben! Maar dit voelde toch ook niet zo fijn en dus maar gebeld. Ze zou net naar bed gaan maar na mijn verhaal aangehoord te hebben wilde ze toch wel even langs komen om te kijken hoe ver ik was.
Een half uur later werd er aangebeld. Tussen een wee door liep ik naar de deur om hem open te doen. Oké, zei ze we zullen even gaan kijken hoe het staat! Wij naar boven, Jeroen uit zijn bed gehaald en wat bleek? Ik had al volledige ontsluiting! Maar de weeën komen helemaal niet snel achter elkaar, dat kan toch niet?
Toch was het echt zo. De verloskundige opperde Jeroen die net uit zijn slaap was gehaald om emmers, doeken, kruiken, fototoestel en filmapparatuur klaar te zetten. Nu kon het snel gaan! Fee lag gelukkig nog te slapen en hopelijk bleef die ook nog even zo liggen.
Om 01.00 uur was alles gereed, er was nog een kraamhulp bijgekomen en het was tijd om mijn vliezen te breken. Nadat die gebroken waren mocht ik met de volgende wee mee persen. Omdat er best een tijd tussen de weeën zat hoopte ik maar dat het allemaal snel zou gaan. De eerste perswee kwam en daar gingen we. Best wel lastig als je al die tijd de weeën hebt weg gepuft en dan in ene mee moet gaan persen. Bij die eerste wee gebeurde dus nog niet veel. Toen hadden we even rust en toen de volgende wee kwam stond het hoofdje.
Aaaaaahhhh dat deed pijn! En nu moest ik volgens de verloskundige het zo laten staan. Nu niet persen want dan zou ik uitscheuren. O, en alles behalve dat! Dus ik hield vol maar dat was geen makkie. Je wilt zo graag iets doen om er maar voor de zorgen dat die pijn verdwijnt want het voelde alsof de boel daar beneden in de fik stond! En nu wachten op de volgende wee. Kom nou, kom nou!!! Eindelijk kwam die en mocht ik door met persen. Nog een keer goed persen en ja, de brand werd geblust en er ontstond een golf van verlichting. De baby was eruit. Krijsend kwam het om 01.29 uur ter wereld. Direct werd het op mijn borst gelegd en werd er een doek overheen gedaan. En daar lig je dan ineens met een baby op je borst! Wel weer raar hoor dan is je buik ineens weer leeg en kan je je niet voorstellen dat dat kleine mensje 9 maanden in jouw buik heeft gezeten. Het klinkt als een cliché maar het is en blijft echt een wonder.
Hebben jullie al gezien wat het is? Vroeg de verloskundige een paar minuten later. Uh, nee… De doek werd omhoog gehaald en daar zagen we een lief klein jongentje…
We hebben hem Kjeld Jeroen Cornelis genoemd.
ModeMama Marjolein, Ontwerpster NolaNova (moeder van Fee 2 jaar en Kjeld geboren op 18 januari 2012)
Lees meer columns van ModeMama Marjolein
Lees hier meer columns van andere columnisten
Ga hier naar de zwangerschapskalender
Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan
