Wees voorzichtig met wat je wenst ;-)
Ik heb altijd gezegd dat ik de 42 weken zou halen. Het heeft jaren geduurd voordat ik zwanger was, nou dan zou ik zwanger zijn ook! Iedereen lachte altijd braaf mee als ik dat zei, tsja wat kun je er van zeggen.Gelukkig had ik een prima zwangerschap. Natuurlijk niet zonder kwaaltjes, maar dan zou ik de zwangerschap nog onwerkelijker hebben gevonden. Ik zou met 34 weken met verlof gaan omdat dat voor mijn werk goed uitkwam, maar eigenlijk voelde ik me nog prima. Ik had de verlofweken ook helemaal vol gepland met allerlei afspraken, heb zelden zo’n drukke agenda gehad als toen.
Mensen begonnen me toch een beetje bezorgd toe te spreken “weet je zeker dat je dan nog zo’n eind wilt rijden” ik moest er allemaal een beetje om lachen. Lopen was niet zo prettig meer, maar rijden is zittend werk, hé dus geen probleem.
Ik voelde ook helemaal niks. Geen idee hoe weeën moeten voelen en ook harde buiken heb ik nooit helemaal begrepen en pijntjes, tsja die horen er bij.
De uitgerekende datum kwam en ging. Mijn agenda was ondertussen leeg want zelfs een eigenwijsje als ik plant dan geen afspraken meer. Nou ja behalve de kapper – onder het motto daar heb ik straks vast geen zin/tijd/puf voor.
En daar zat ik dan. Op de bank. Veel te veel tijd om na te denken en tegen de bevalling op te zien. Op een dag belde een vriendin “je hebt vast geen zin, maar ik ga zo even winkelen” “jaaaaa neem me alsjeblieft mee hiervandaan!” Haar moeder keek me nogal vreemd aan “jij gaat echt niet bevallen hé?!” Dat grapje werd steeds vaker gemaakt, hoewel ik liever aan het motto dacht “er is er nog nooit één blijven zitten”…
Af en toe nog een controle, bij de VK (zwangerschapsjargon voor verloskundige) en de gyn. Gelukkig was ons meissie nog zo beleefd om netjes om te draaien en ging alles helemaal prima met haar. 15 dagen overtijd zat ik bij de gyn en kreeg een afspraak om de volgende dag ingeleid te worden. De gyn constateerde helemaal geen activiteit en vertelde dat ze eerst zouden moeten gellen en dat het dan een aantal dagen kan duren voordat het echte inleiden kan beginnen. Mij maakte het niet meer uit, er was tenminste een plan!
Die avond onze laatste spulletjes ingepakt (inclusief laptop en dvd-tjes voor het mogelijk lange wachten) en klaargezet en de wekker op 05.45 zodat we helemaal gereed om 06.30 het ziekenhuis konden bellen om te controleren of er plaats was.
Nu sliep ik al eeuwen niet lekker meer, steeds wakker en dan naar de toilet en deze nacht was niet anders. Ik had alleen nogal kramp in mijn darmen en hoopte dat ik misschien nog zou kunnen poepen, nooit makkelijk, maar zeker een bonus voor de bevalling leek me (waar je al niet blij mee kan zijn …)
Op een gegeven was ik het een beetje beu dat het nogal pijn deed en steeds terugkwam toen ik opeens bedacht dat ik een enorme muts ben en of het niet handig zou zijn om eens naar de klok te kijken!! 04.00, 04.05, 04.10 ik viel bijna uit mijn bed van verbijstering. Ik had gewoon elke vijf minuten een minuut lang kramp. Jeeeeeee zouden dit dan weeën zijn ?!?! Ja dus!
Braaf als ik ben heb ik mijn man laten slapen (dat moest van de dame van de bevalling cursus) en toen de wekker ging heb ik hem uitgelegd dat ik kennelijk mezelf al aan het inleiden was.
Op naar het ziekenhuis voor het bevallingsavontuur! Precies op 42 weken… Mensen zeggen dat ons dochtertje gewoon heel braaf naar mama heeft geluisterd, als ik zo naar haar kijk is dat denk ik de laatste keer geweest ;-)
Mirjana Chamberlain-Vucic, moeder van Katie geboren 25-03-2010
Gepubliceerd in
Mirjana Chamberlain
Laat een reactie achter
Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.
