Oh jee ik had al weken geleden een nieuwe column moeten schrijven! Ik ben het niet vergeten maar mijn to-do lijstjes lijken wel eindeloos. En hoewel het onthouden echt wel iets beter gaat ondertussen is het qua concentreren en multitasken nog verre van optimaal. Als update van mijn laatste column kan ik melden dat ik een paar weken geleden de verzekering aan het bellen was op de afstandbediening van de televisie ...Maar werkdagen lijken soms een eitje vergeleken met de dagen dat ik thuis ben bij Katie :D op die dagen heb ik echt om 12 uur nog niet ontbeten en mag ik blij zijn als ik iets te drinken heb gescoord als ik haar haar ochtend fruit geef.
En ondertussen wordt mijn huis steeds stoffiger, ben ik te laat met mijn kaartjes voor twee kinderverjaardagen, heb ik mijn beste vriendin al in geen weken gesproken en heb ik dus ook mijn column nog steeds niet geschreven.
Ik erger me bont en blauw aan mezelf, vind mezelf een enorme sukkel want andere mensen doen dit toch ook allemaal?! En ik heb maar één kindje!
En zo draai ik rond in mijn kringetje van hoge eisen, eindeloze lijstjes en nooit goed genoeg.
Gelukkig kan ik er uiteindelijk wel om lachen en mezelf terugfluiten. Ik doe het natuurlijk allemaal mezelf aan: zuiver gezien moet er eigenlijk bar weinig en de rest zijn eigen keuzes.
Maar dan komt het volgende punt, Katie moet ook van alles!
Er wordt aangeraden om tot 6 maanden te wachten met bijvoeding en dan rustig één smaak tegelijk te introduceren, maar daarna is het afgelopen met de rust.
Met 7 maanden mag ze aan het brood (wanneer dan?) met 8 maanden over naar de grovere potjes (nope) en flessen er af (ja - maar) en laat haar maar vast wat dingen met jullie mee eten (pardon?) en zuivel in de zin van toetjes (vindt ze niet lekker), en tussendoortjes: koekje, rijstwafeltje, soepstengeltje (geen plek voor tussendoortjes) en drinken uit een beker (ze doet niet aan drinken behalve melk) en en en ...
Ja ho wacht even, dat ging allemaal wel erg snel voor ons mupke en die haakte dus al af bij de 8 maanden potjes. Waar ze eerst heerlijk alle smaakjes 6 maanden potjes weg hapte is het nu groot drama. De eerste paar dagen was het brullen, waar deze gemene mama gelijk gebruik van maakte door bij elke brul de lepel in de open mond te steken. Dat duurde twee dagen totdat mevrouw geleerd had dat ze beter haar mond stijf dicht kon houden tijdens het protesteren...
Aangezien ik helemaal geen eten wil dwingen (alsof dat lukt) dacht ik zoek het uit, we gaan gewoon weer terug naar die 6 maanden potjes. Maar nee dat was dus niet de bedoeling en ik werd vriendelijk door het CB op mijn vingers getikt met de dreigende woorden 'mond motoriek'.
En zo ploeterden we verder, sommige dingen gaan ondertussen goed, andere helemaal niet.
In theorie mag (moet?) ze over twee weken met de pot mee eten, wat een lachertje! Zover zijn we echt nog niet.
Ik zit aardig in de knoop tussen wat ze allemaal zou moeten (kunnen) eten (ik wil haar natuurlijk niet te kort doen en heb het gevoel dat het aan mij is om deze dingen allemaal te laten 'lukken', dat ik het dus gewoon niet goed genoeg doe) en het gevoel dat het arme ding gewoon een beetje met rust gelaten moet worden om in haar eigen tempo de volgende stappen te nemen.
Ik heb het gevoel dat het laatste half jaar helemaal in het teken heeft gestaan van iets nieuws moeten qua eten en dat heeft voor heel veel onrust gezorgd in ons gezinnetje.
En dan kom ik op het laatste dodelijke moeten: Ik moet genieten.
Ja ja, ik moet genieten van mijn omgeving, vrienden, familie, tijdschriften, media etc
EN ik moet genieten van mezelf
want hoe irritant het ook is, alle clichés zijn waar. Het gaat allemaal veel te snel en over anderhalve week wordt Katie al weer 1 jaar.
Mijn kleine baby’tje is er niet meer, in haar plaats staat (!) een heerlijke eigenwijze tuttebel luidkeels giechelend de afstandbediening op de salontafel te timmeren.
En daar wil ik dus graag van genieten in plaats van met 'moeten' bezig te zijn!
Maar ik kan het niet helpen, ik kan mijn gedachten niet uitschakelen.
Ik moet nog een column schrijven en Katie moet zo haar boterhammetje eten. En ik moet nog vierentwintig andere dingen met Katie, want de lieve dame van het CB vroeg achteloos of ze al woordjes zei of herkende (nog helemaal niet mee bezig geweest!!) en met mijn stomme kop heb ik in een boek een lijst gelezen met alle dingen die ze al zou 'moeten' kunnen...
Help! ;-)
