wo22112017

woensdag 22 november 2017

Je bent hier:Home|Columns|Miranda Goedemans|Sophie

Sophie

Beoordeel dit item
(10 stemmen)
sophie"Het komt allemaal goed meisje." Met deze woorden wordt er liefelijk over mijn benen gevreven en een aai over mijn hoofd. Twee vriendelijke ogen kijken me geruststellend aan. Ik voel mijn hart in mijn keel kloppen en voel koude handen op mijn rug. "Hier komt het prikje."klinkt een mannenstem achter me.
"Mijn derde was ook een keizersnede, neem hierna ook echt je rust, geloof me je hebt het nodig!" De gynacologe die mijn bevalling doet kijkt me vriendelijk lachend aan. Er flitst door mijn hoofd dat ik heel blij ben dat deze vrouw mijn kind gaat halen, wat een schat is het.

Mijn hart klopt nu in heel mijn lijf en de zenuwen hebben de overmacht. Het piepje van de hartmonitor is ook niet echt rustgevend, hij klinkt zo snel, maar de ontspannen sfeer om me heen en het gezellige geklets geven me het gevoel dat het wel oke zal zijn. In no-time heb ik geen gevoel meer in mijn benen en word ik op de ok tafel neergelegd. De verdoving werkt snel en er gaat van alles door me heen. Ik voel een hand op mijn hoofd en krijg een kus. "Hoe voel je je?" de stem van Ramon klinkt veilig en vertrouwd. Ik zeg dat ik zenuwachtig ben.

Ramon ziet eruit als de lokale slager net zoals iedereen om me heen. De kamer ziet er uit als het slachthuis en toch wordt dit een plek van vreugde bedenk ik me liggend op de tafel. In de tussentijd neemt het ok team de laatste checks door en dan is het zo ver. De geboorte gaat beginnen.

"Weet je al wat het wordt?" wordt er door de gynacologe achter het blauwe doek gevraagd. 'Ja, een meisje" zeg ik. Er wordt wat met ons gepraat over Sinterklaas en over kinderen. In de tussentijd wordt er flink aan mijn buik getrokken en geduwd ik zie mijn lichaam op en neer schudden. Gelukkig voel ik niks behalve de druk die ze op mijn lichaam uitoefenen, een vreemde sensatie. Er wordt steeds verteld wat ze met me aan het doen zijn. Ik voel me veilig bij deze mensen en de sfeer is relaxt.

De tijd gaat snel, heel snel! "Nog even en je hebt je kleintje vast" zegt de gynacologe. Enkele ogenblikken later wordt er verteld dat ze geboren gaat worden. Ramon komt omhoog en het doek wordt voor mijn ogen omlaag gelaten. Krijsend wordt er een klein rose mensje uit mijn buik gehaald. Ik word overspoeld door emoties en huil bij het zien van dit schone wonder. Haar gehuil klinkt mooier als een hemelse hyme. "Hoe heet ze?" wordt er gevraagd. "Sophie" zeg ik trots. Binnen enkele tellen wordt kleine Sophie naakt tegen me aangelegd, met warme doeken worden we toegedekt. Na negen maanden wachten en verlangen zie ik eindelijk haar gezichtje.
Het hoofdje waar ik avonden lang overheen wreef. Het hoofdje dat maar niet naar beneden wilden draaien. Wat een prachtig hoofdje wat een prachtig gezicht!
Ramon zit trots naast me en houdt ons beiden vast. "Wat is ze mooi he!"zegt hij trots.

In de tijd dat we met Sophie aan het knuffelen zijn word ik weer vakkundig aan elkaar geregen. Op de achtergrond hoor ik het ok-team met elkaar kletsen dat het toch echt wel veel gezelliger en prettiger is nu moeder en kind bij elkaar kunnen blijven en de partner er de hele operatie bij mag zijn.

Ik besef me dat het niet uitmaakt waar je bevalt, als de mensen om je heen maar veilig zijn en je ze kunt vertrouwen kan iedere ruimte en fijne bevallingsplek worden.
We worden door heel het ok-team gefeliciteerd. En ik bedank hen.

Want hier is ze dan eindelijk!
Lieve kleine Sophie.

Geboren op 10-12-2012

Miranda Goedemans, moeder van Lucas 5 jaar en Merel 1 jaar en 6 maanden zwanger van haar 3e kindje.

Lees hier meer columns van Miranda

Andere leuke columns:

Tips voor (aanstaande) vaders

Wildebras

Vijftig tinten grijs

Doldwaze rit

Maandagochtendstress

Altijd checken!

Recordpoging baby

Hoe doen andere ouders dat?


Overig:

Overzicht leukste buitenspeelspelletjes

Ga hier naar de zwangerschapskalender

Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan