Daar zit je dan alleen in een hoekje, de enige warmte die je voelt is de centrale verwarming in je rug.Vanaf de bank bekijk ik de beer en het gehele tafereel.
Je zit nog perfect in je stiksel, geen smetje of vlekje te bekennen,
je bent prachtig blauw en hebt mooie zwarte kraaloogjes.
Maar je oogjes stralen verdriet uit.
Wat heb ik verkeerd gedaan?
Waarom spelen ze niet met mij?
Ben ik te groot of te klein, ben ik niet zacht genoeg?
Misschien houden ze niet van het stille type zoals ik?
of moeten ze nog wennen omdat ik nieuw ben in de groep?
Iedere dag wordt er een hoop verplaatst en aangeraakt in de speelhoek, maar de beer niet.
dag in dag uit blijft de beer daar zitten, helemaal alleen in zijn hoekje.
Ik vind het zielig, ik heb meedelijden met hem.
Terwijl ik op de bank zit probeer ik me te bedenken wat zou ik kunnen doen?
Ik heb de clown bij hem neergezet mischien kan hij hem opvrolijken,
en morgen zet ik de beer bij de kinderen zodat ook zij met hem gaan spelen.
Niemand is alleen ook de beer niet.
***
Miranda Goedemans, moeder van Lucas 5 jaar en Merel 1 jaar.
Lees hier meer columns van Miranda.
Lees hier meer columns van andere columnisten
Ga hier naar belastingtips voor werkende ouders
Ga hier naar informatie over babykamertrends, goedkoopste kinderstoeltjes en een overzicht van wat kinderen kosten
