wo22112017

woensdag 22 november 2017

Je bent hier:Home|Columns|Miranda Goedemans|Co-ouderschap

Co-ouderschap

Beoordeel dit item
(11 stemmen)
co-ouderschapVaak hoor en lees ik trieste verhalen waarin co-ouderschap volledig in de soep loopt, ongeacht wat de oorzaak is. Ik zou graag een keer een ander verhaal vertellen.


Vijf jaar gelden zijn de vader van Lucas en ik uit elkaar gegaan. We waren te jong met negentien en tweeentwintig jaar en verschilden veel te veel qua persoonlijkheden. We snapten elkaar niet en de koek was gewoon op. Als we geen kind hadden gehad hadden we elkaar nu waarschijnlijk niet meer gesproken, maar we hebben onze verantwoording genomen en onze "nieuwe" partners werken hier net zo hard aan mee. Wij hebben de regeling week op week af, dus iedere ouder heeft Lucas even veel. Lucas weet niet beter dat wij met zijn vieren voor hem zorgen, alleen zijn baby foto's laten iets anders zien.

Lucas heeft het hier in het begin moeilijk mee gehad en vroeg mij bijvoorbeeld: "waar is papa?" Twee jaar geleden had hij nog een periode waarin hij het er weer moeilijk mee had en er soms om moest huilen. Maar hij had ook vooral veel vragen. In de toekomst zullen die momenten er heus nog wel eens zijn en dat is ook prima.
Deze emoties mogen er ook zijn, want het is gewoon moeilijk en hij heeft er nooit om gevraagd.

Het bijzondere vind ik dat je eigenlijk nog steeds een relatie hebt met elkaar, alleen op een hele andere manier. We moeten samen blijven communiceren,  compromissen sluiten, luisteren en respect hebben voor elkaar. Dit was voor beide ook best moeilijk, je bent niet voor niks uit elkaar maar toch moet je met co-ouderschap over deze dingen heen kunnen stappen. Zonder advocaten en ouderschapsplannen hebben we onze eigen oplossingen proberen te bedenken en gevonden, wat niet altijd even makkelijk was. Ik heb het geluk dat hij een lieve vriendin heeft gekregen en ik een lieve man, die beide meteen vol compassie voor Lucas zijn gaan zorgen.

Als ik voor mijzelf mag spreken, als moeder ben ik alleen maar heel gelukkig dat er behalve zijn vader ook een partner is aan de andere kant, die wanneer ik er niet ben met al haar liefde voor Lucas zorgt. Het maakt me ook oprecht gelukkig dat hij vol liefde over haar praat. Stel je voor dat het anders was en hij zou me dan een week niet zien. Dat zou pas erg zijn! Want laat ik heel eerlijk zijn iedere week doet het pijn!

Ik hoopte dat de pijn zou verzachten met de jaren maar dat is niet zo. Ik ben compleet als lucas bij me is, maar wanneer Lucas bij zijn vader is voelt dat als een leegte. Ik zou hem zo graag bij me willen, hem zelf naar bed willen brengen. Nog steeds na vijf jaar vloeien er regelmatig tranen omdat ik hem heel erg mis. Het is tegen de natuur in om gescheiden te zijn van je kind, en iedere vezel in mijn lichaam maakt me dit keer op keer duidelijk. Voor mijn gevoel en ik denk dat dit ook voor Lucas zo is/was. De navelstreng is losgescheurd door co-ouderschap.

Maar het is zoals het is. Van de situatie zoals hij is, hebben we allen geprobeerd het beste te maken, en ik denk dat we daar tot op heden goed in slagen. Lucas viert zijn kinderfeestjes met ons vieren samen. Zijn er gesprekken op school zitten we er vier man sterk, wat wel eens wennen is voor de mensen op school. Schoolse activiteiten doen we samen en zo ook de meeste grote gebeurtenissen. Zo niet dan is er altijd contact over hoe het was geweest. Afgelopen jaar had de sint zelfs een verkeerd kadootje afgegeven bij de papa van Lucas, want er lag ook iets voor Merel bij zijn schoen. Dit soort kleine dingen maakt de afstand minder groot en voelt het voor hem toch meer als "samen".

Voor Lucas zijn de regels in ieder huis zo veel mogelijk hetzelfde. We drinken koffie samen, lachen, maar als iemand het moeilijk heeft, zijn we er ook voor diegene en laten we weten dat we voor elkaar klaar staan voor hulp. Als we samen zijn en een ouder zegt "nee" probeert hij het nog even bij de andere ouder, waar hij dan hetzelfde antwoord krijgt en dan toch eieren voor zijn geld moet kiezen. Nu vindt hij dat wel eens vervelend dat iedere ouder altijd op de hoogte is wat van er is gebeurd is die week en dat de regels hetzelfde zijn. En het ergste van alles, ze zijn het ook nog met elkaar eens!

Het was leuk om de verbaasde blikken te zien van moeders toen ze hun kindjes kwamen ophalen van het kinderfeest. Moeder en "stiefmoeder" stonden samen kletsend gehaktballetjes te draaien want we gingen samen eten. Papa deed de deur open in het huis van mama ,want Ramon was de zusjes aan het halen voor het eten. Alles was samen, er was plezier, het was ontspannen en dat is wat we Lucas mee willen geven.

Ook al loopt het leven anders dan je wilt of verwacht, er is altijd ruimte om er iets moois van te maken je moet er alleen wel wat voor doen!


Miranda Goedemans, moeder van Lucas 5 jaar en Merel 1 jaar en Sophie, geboren op 10-12-2012

Lees hier meer columns van Miranda

Lees ook:

Ouderschapsverlofregeling in 2013

Andere leuke columns:

Zwanger solliciteren

Mark Rutte, luister es naar mij

Mijn neefase

Aanpoten

De roze wolk is grijs

Mijn neefase

Mama vindt alles

Eerste bezoek consultatiebureau

Maandagochtendstress

Altijd checken!

Recordpoging baby

Hoe doen andere ouders dat?