di21112017

woensdag 22 november 2017

Je bent hier:Home|Columns|Miranda Goedemans|Adhd bij kinderen

Adhd bij kinderen

Beoordeel dit item
(8 stemmen)
adhd bij kinderenMet een hoop frustratie struin ik het internet af.
Ik ben op zoek naar informatie over adhd, want zoals we zelf al heel lang weten heeft Lucas adhd. Maar ik lees veel artikelen waarin wordt gezegd dat adhd niet zou bestaan. Het zou een verzonnen ziekte zijn. “Vroeger waren kinderen gewoon druk” hoor ik binnen mijn eigen omgeving. Maar moet vroeger nu echt een goede raadgever zijn? Vroeger dachten we ook dat roken niet schadelijk was….


Maar wat zie ik? Kan ik zeggen dat het “gewoon” druk is? Is de ziekte verzonnen? Nee, zeker niet, het is vooral de onwetendheid van de mens die ik hoor. Adhd heeft negatieve kanten, maar ook zeker positieve zoals alles in het leven.
Ieder mens is uniek en dat maakt de wereld zo interessant maar om daardoor een probleem niet te erkennen is een mens tekort doen naar mijn mening. Iedereen kan aan zijn of haar “problemen” werken, dus waarom hier dan zo krampachtig over doen?

Als ik objectief naar Lucas zijn gedrag kijk, zie ik duidelijk verschillen met de meeste andere kinderen van zijn leeftijd. Ik zie zijn strubbelingen en zijn dagelijkse gevecht met zijn onrust. Het is een pienter mannetje met genoeg in zijn mars maar helaas werken zijn lichaam en hoofd niet altijd mee. Een probleem lost hij binnen enkele seconden op, hij ziet overal een oplossing in. Maar vraag ik of hij zijn schoenen aan trekt, dan kan dit zo maar 20 minuten duren. Er zijn dan te veel andere dingen gaande die volgens hem prioriteit hebben of hij zit gewoon te denken/dromen. Natuurlijk heb ik dit proberen af te leren en sturen. Hem sancties opgelegd als hij ze niet binnen vijf minuten aan zou hebben. Het heeft allemaal geen nut want het is na jaren oefenen duidelijk onkunde.

Het moeizaam uitvoeren van simpele taken brengt wel degelijk frustraties met zich mee, bij hem en bij ons. Lucas kan iedereen bijhouden qua energie en overstijgt zichzelf qua uithoudingsvermogen, Duracell zou jaloers zijn op zijn samenstelling. Hij is niet gewoon druk, hij kan zijn eigen onrust niet hanteren en sturen. Maar binnen onze muren vinden we het minder storend, in ieder geval niet erger of minder als de nukken en lasten van de andere kinderen. Want laat ik eerlijk zijn, de vlag hangt hier uit als ze alle drie op bed liggen!

Waar hij echt vastloopt, is op school. Het is voor Lucas dagelijkse kost dat hij langer in de klas moet zitten om zijn werk af te krijgen of mee krijgt naar huis. Dit is overigens geen strafwerk en voelt voor hem gelukkig ook niet zo. Negen van de tien keer zijn wij een van de laatste ouders op het schoolplein want wanneer alle kinderen naar buiten rennen en druk doen omdat ze naar huis mogen, staat Lucas te klungelen met zijn jas of met de docenten te kletsen, of hij vergeet iets en onderweg en zijn oog valt op iets anders wat zijn volle aandacht verdient. Dagelijks worstelt hij met het zitten op zijn stoel en het luisteren naar de docente want er zijn te veel andere prikkels. Kinderen, vrienden, kleuren, geluiden alles komt even hard binnen en is even belangrijk, waardoor hij zijn impulsen niet in bedwang kan houden. Gelukkig mag Lucas tussendoor staan en lopen zelfs buiten rennen als het nodig is.

De juf is steeds op zoek naar zijn aanpak zoals iedereen een eigen aanpak nodig heeft. Zijn werk is vaak beneden de maat, maar foutloos. Waar de klas vijftig sommen maakt doet Lucas 5 of 10. Vrij werken betekent chaos. Wat moet hij doen, waar moet hij beginnen, er is zo veel! De rest van de klas doet lekker zijn ding maar Lucas lijkt te dromen, terwijl hij in werkelijkheid alleen maar aan het denken is. Motorisch is hij niet de beste, zijn benen kunnen zijn snelheid niet aan en alles is grof. Merel d'r motoriek met net drie jaar is beter en verfijnder als die van haar broer die over een paar weken acht is. Dit zijn maar kleine en enkele voorbeelden. Maar de ontwikkeling van Lucas volgt duidelijk niet de standaard lijn.

We houden van Lucas zoals hij is en vinden hem, dit altijd levenslustige mannetje een verrijking. Maar ik ben als moeder wel naar mijn kind toe verplicht om hem te helpen bij zijn problemen, want hoe ouder hij wordt, hoe meer frustratie dit bij hem begint te geven.

Mijn vrolijke mannetje mag vrolijk blijven en dat betekent ook een probleem erkennen en helpen.

Reageren kan onderaan dit artikel.


Miranda Goedemans, moeder van Lucas bijna 8 jaar en Merel 3 jaar en Sophie, geboren op 10-12-2012

Lees hier meer columns van Miranda

Lees ook:

Ouderschapsverlofkorting in 2014 echt voor het laatst


Hoogbegaafdheid bij kinderen: een Nederlands taboe in de 21e eeuw

Andere leuke columns:

Controlfreak

De aanhouder wint

Snelcursus loslaten

Traktatiegekte

Mijn kind wordt gepest

Vacature ouder/verzorger

Maandagochtendstress

Altijd checken!

Recordpoging baby

Hoe doen andere ouders dat?