Sinds mijn negende ken ik Hanneke, ofwel vriendin H. Afgezien van wat tussenpozen zijn we als dikke vriendinnen groot geworden. Onderweg werden we tiener, puber, vrouw, met alle bijbehorende crises. Ik geloof dat we alle liefdes van elkaar hebben meegemaakt; de grote, de kleine, de lange, de vlugge. Mannen, ze komen en gaan, onze vriendschap bleef langer bestaan. Sexy as hell waren we. Tenminste, zo deden we. Krullen los, laag decolleté en hoppatee, hunting season. Het leven werd geleefd, met grote, volle teugen. Vooral H. ging voor de extended version, terwijl ik braaf ging settelen. Hanneke’s extended version was een soort sociale scouting in de grotemensenwereld, met grotemensenmannen met borsthaar en verledens. Vluchtje Noordpool naar een geile kapitein, teleurgesteld smachten naar een harige crimineel, hopeloos liefdesverdriet om een streng katholieke ex-junk en uiteindelijk vallen voor een doorleefde kunstenaar met geweldige wenkbrauwen die los van elkaar kun fronsen.
Vriendin H. is cool. Een chick met levenswijsheid. ‘Been there done that-type’, zonder bijdehand te worden. Want ja, er waren ook dalen. Liefde, gezondheid, ’t was niet alles rozegeur. Al jaren had vriendin H. last van rammelende eierstokken. De geboorte van mijn zoontje brachten de eieren aan ’t schudden. Gaf H. een baby in de arm en Moeder Maria stak bleek af bij dit heilige licht. Een oergevoel nam bezit van haar. Er moest een zaadje komen. Na jarenlang zoeken in de jungle van grotemensenmannen besloot ze dat het zaadje belangrijker was dan de man. Liefde met een vader was de droom maar bij gebrek daaraan volstond een vruchtje. De onvoorwaardelijke liefde voor een kind.
De kunstenaar bleef. Op een zonnige ochtend belde vriendin H. Ik had nauwelijks kans mijn naam te zeggen want de opwinding snoerde me de mond. ‘Ikbenzwangerikziehetopdetest, echtwaar’ hijgde ze door de telefoon. Mijn kin hing op mijn schoot. 10 Jaar lang onveilige seks hadden nooit wat opgeleverd. En nu schoot de kunstenaar raak? Een wens werd realiteit: een kind uit liefde. Het vruchtje bleek een meisje en de baby-industrie kreeg een financiële impuls. Nederland kreeg hoop in crisisdagen door de economische steun van vriendin H, aangewakkerd door razende hormonen.
20 februari is Hanneke uitgerekend. En geloof me, ze is al weken uitgeteld. 30 kilo schoon aan de haak kleeft hardnekkig rond haar middel en dijen. Rusteloze benen zorgen voor slapeloze nachten en wallen waar Amsterdam jaloers op is. H. is dik, moe en moe-der. Sexy as hell, werd gewoon ‘hel’. Volgens de laatste berichten ‘staat de baarmoedermond nog’ en is er geen enkel teken van een spoedige bevalling.
Natuurlijk wens ik mijn lieve, stoere, dikke vriendin een snelle ‘verlossing’. Nu ga ik overmorgen op vakantie (waarvoor god me nog zal straffen) en houd ik stiekem de vingers gekruisd. Mijn (notabene) petekindje zit waarschijnlijk te gniffelen in die ronde buik omdat ze net zo ijdel is als moeder en dramaqueen genoeg om te genieten van ons grote verlangen naar haar komst. Zodra ik ben geland zal ik naar Hanneke racen om de glibberige smurrie van dit pasgeboren babietje te vegen. Want ’t lot bepaald dat ik daar vast ook weer met m’n snuffert bovenop zit. Zoals een bescheiden vriendin betaamd. Ik hou er van.
Marion van Loon is moeder van dochter Loïs geboren op 27 December 2010 zoontje Raf van 4 jaar.
Wil je contact opnemen met Marion dan kan dat via haar Hyves of LinkedIn.
Lees meer columns van Marion van Loon.
Lees hier meer columns
