Marion van Loon (16)
‘t Lijkt wel of je in je broek hebt gescheten’ zegt de fysiotherapeut waar mijn moeder me naar verwees. Ik loop met mijn knieën naar buiten en mijn bekken naar voren, in muizenstapjes de praktijk in. ‘Hier zal ’t toch zeker niet zijn’ hoor ik mezelf mopperen. De fysiopraktijk is een oud hok met scheve kozijnen tussen rottende planken. Het ziet er niet uit. Maar het is vrijdagavond, ik ga kapot van de pijn en ik kan nergens anders heen. De olijke fysio zei aan de telefoon dat ik geluk had. Hij was met z’n vrouw onderweg naar huis en ik kon nog nét langskomen voor hij z’n weekend hervatte. Bofte ik effe.
Ook mannen zijn zwanger. Je ziet geen buik maar ze zwangeren wel degelijk mee. Praktisch, emotioneel en soms zelfs hormonaal. Bovenal vormen ze 9 maanden lang (en járen daarna) de rots in de branding voor vrouw en kind. Dat vergt de nodige skills. Hier alvast wat praktische tips (waar deze site toch voor bedoeld is) en licht verteerbare informatie om je voor te bereiden op de komst van je kindje.
Wat doe je nou weer?! Schatje toch, wat ben je toch een brasser. Ga maar weer naar boven, kleed je maar weer om. En, kijk op de klok, als hij naar de deur wijst, moeten we naar school. En als je niet vlug bent, ben je wéér te laat. En je bent nog wel hulpje van de juf.
Hij schiet! Aaaah! Ik schiet ook. Wakker van de zoveelste ‘ooooooh’. Teleurstelling vult de kamer. ‘Wat een kans. Een spelspeler die dingen durft. Asjavien (?) zit er doorheen. Advocaat blijft de leiding houden in deze poule en de Polen hebben ‘m geknepen de afgelopen dagen.’ De commentator heeft ’t er druk mee. Hoe krijgt ie die sjravi-blavi namen zijn mond uit. Ons leven draait de laatste dagen om sgrrrrr.. voetbal. En ik sta buitenspel. Als ik niet in slaap ben gevallen. Behalve Oranje leven we mee met werkelijk elke Europese voetbalploeg die zich in het zweet loopt te werken voor een glimpje hoop op glorie en overwinning. Oh god, branijak en beunisj lopen zich de blubber en een dikke Rus op het podium brengt al zijn zweet en overtollig vet tot uitbarsting wanneer de wedstrijd wordt afgefloten.
Sinds mijn negende ken ik Hanneke, ofwel vriendin H. Afgezien van wat tussenpozen zijn we als dikke vriendinnen groot geworden. Onderweg werden we tiener, puber, vrouw, met alle bijbehorende crises. Ik geloof dat we alle liefdes van elkaar hebben meegemaakt; de grote, de kleine, de lange, de vlugge. Mannen, ze komen en gaan, onze vriendschap bleef langer bestaan.










