di17102017

dinsdag 17 oktober 2017

Je bent hier:Home|Columns|Maaike Boschland|Erfelijk slaappatroon van je kind

Erfelijk slaappatroon van je kind

Beoordeel dit item
(7 stemmen)
erfelijk slaappatroon van je kindIk weet nog dat ik ooit dacht dat ik het moederschap wel goed zat bij mij. Niets onzekerheid toen ik mijn eerste kreeg. Nouja, heel soms dan. Maar ik vond het heerlijk om voor hem te zorgen. En hij was over het algemeen een tevreden baby. Hij sliep dan wel niet erg veel, werd lang ’s nachts wakker voor een nachtvoeding. Maar ach, als dat het ergste was.


Toen hij bijna 2 jaar was, werd zijn zusje geboren. Hij sliep inmiddels nog maar 9 uur per etmaal. Dat was extreem weinig en wel een beetje jammer voor ons, want zijn zusje sliep nauwelijks ’s nachts. Dus als meneer ’s ochtends om 5 uur alweer uitslapen de wereld in keek hadden wij die laatste uurtjes nog o zo nodig.

Hij was echter altijd vrolijk en tevreden. Dat gaf mij als moeder een goed gevoel. Gelukkig maar, want ik wist nog niet wat voor tijden er zouden aanbreken….

Een jaar later wist ik beter. Geen nacht hadden we doorgeslapen. Onze dochtertje huilde ieder nacht. En wat had ik inmiddels veel twijfels over mijn kwaliteiten als moeder. Het zou immer toch op z'n minst voor een deel aan mij liggen dat mijn dochter 's nachts niet wilde slapen. En wat voelde ik me beroerd. Als ik wel een keer 5 uur achter elkaar doorsliep, voelde ik me juist weer ziek omdat ik het gevoel had in coma te hebben gelegen, zo onverwacht diep was de slaap dan ineens. Overdag had ik een hoofd vol met watten. Op mijn werk vergat ik afspraken, delen van gesprekken wist ik gewoon niet meer, ik kon nauwelijks meer functioneren. Mijn oudste zoon deed vanaf de geboorte van mijn dochter helaas al geen middagdutje meer. Het eerste half jaar legde ik hem nog wel in bed om te rusten. Daar lag hij dan tevreden te kletsen en wat met zijn knuffel te spelen. Maar na een half jaar was hij dit wel zat.

Ik had het nooit gedacht, maar de tv als oppas deed zijn intrede. Ik was doodmoe en had mijn rust nodig. Als mijn dochter overdag sliep, zette ik mijn zoon voor de tv en plofte op bed neer (met de deur open dat wel). Extreme moeheid…. Een waas over je leven. Zo had ik mijn jonge gezinnetje niet voorgesteld.

En geloof me, in dat jaar hebben we veel gedaan om haar beter te laten slapen. Uiteindelijk ging het wel beter. Maar een goede slaper werd ze nooit. Ook toen ze 2 jaar was, slopen mijn man en ik nog steeds stilletjes naar boven als we zelf naar bed gingen in de hoop dat we haar niet wakker zouden maken. We voelden ons dieven in ons eigen huis. Maarja, als ze eenmaal wakker was dan sliep ze het eerste uur niet meer, dat wilden we ten koste van alles voorkomen.

Wat deden we toch verkeerd, vroegen we ons steeds weer af????

En ojee, als ze ziek of zelfs maar verkouden was. Dan waren de nachten helemaal hopeloos. En haar daarna weer in het ritme krijgen, dat duurde weken.

En zoonlief sliep gelukkig door alle nachtelijke drama’s heen. Daar hadden we nog geluk mee, dacht ik dan maar bij mezelf.

We zijn nu jaren verder. Ze slaapt nu redelijk goed. Maar als er iets spannends is…. Dan slaapt ze rustig pas om 11 uur, met een doodmoe kind de volgende dag tot gevolg.  Zomer- en wintertijd, altijd een probleem. Logeerpartijtjes, je raadt het al. Het vroege licht worden in de zomer, ook een probleem, ondanks het verduisteringsgordijn (je ziet toch een randje;)

En hoe komt dit nu allemaal? Want een kind moet toch goed kunnen leren slapen?

Ik heb inmiddels echt wel een idee….

Naast mijn man kun je echt een bom afsteken ’s nachts, net als naast mijn zoon (de boffers!). En ik slaap eigenlijk net als mijn dochter. Ik weet dus heel goed van wie ze het heeft. En ik ben niet blij voor haar. Want ondanks dat ik inmiddels absoluut geen slaapproblemen meer heb, mijn lichaam is al blij met elk uurtje dat het kan krijgen. Weet ik hoe lastig het haar hele leven zal worden. Spanningen voor examens…. Maak je maar op voor slapeloze nachten, terwijl je de dag erna moet presteren. Een leuke kampeervakantie? Wakker tot 12 uur door mensen die buiten praten en vervolgens om 4.45 uur door de eerste vogels en zonlicht. Medicijnen met als bijwerking slapeloosheid (bv. antimalaria), zeker weten dat jij NIET zult slapen en dus nauwelijks kunt genieten van je vakantie.

Voorlopig hou ik me vast aan de wetenschap dat het in ieder geval niets met mijn moederschap te maken heeft en leer ik mijn dochtertje ontspanningsoefeningen voor in bed.



Maaike Boschland is moeder van twee hoogbegaafde kinderen: Bas (2006) en Sanne (2007). 
In haar columns vertelt zij waar ze in haar dagelijks leven met 2 hoogbegaafde kinderen tegenaan loopt.

Andere leuke columns:

Geniet er maar van!

Excelleren als ouder

Controlfreak

Traktatiegekte

Altijd checken!

Boys & Toys

Vacature ouder/verzorger