wo22112017

woensdag 22 november 2017

Je bent hier:Home|Columns|Kim Joostens|Ultieme horror: de indoorspeeltuin

Ultieme horror: de indoorspeeltuin

Beoordeel dit item
(6 stemmen)
indoorspeeltuin“Pas op, kleine etter!!! Je doet haar pijn!!!” Ongekend fel en veel harder dan bedoeld val ik uit tegen het jongetje. Hij is hooguit vier jaar oud en kijkt me geschrokken aan, zijn ogen groot van angst en verbazing.  O. Mijn. God. Ik, de vleesgeworden harmonie, vredelievendheid in eigen persoon, sta hier briesend, met vuurspuwende ogen een kleuter af te blaffen. Omdat zijn schoenloze rechtervoet de arm van mijn tweejarige dochter schampte. Op het springkussen nota bene: een soort boksring voor kinderen, waar ze zich vrijwillig omver laten beuken en daar dan zelf compleet vrede mee hebben. Een ongeschreven regel waar ook mijn dochter van op de hoogte is, want ze geeft geen kik. Zíj niet.

Schuldbewust scan ik mijn directe omgeving. Een kunstmatig verlichte hal met schreeuwerig gekleurde plastic speeltoestellen, een reusachtig klimkasteel, een wat misplaatste midgetgolfbaan, twee ballenbakken, in een kring gerangschikte picknicktafels vol borden met etensresten, Heel Veel Gillende Kinderen….maar gelukkig geen enkele oplettende ouder die mijn totaal sneue actie heeft gezien. Oké, behalve T. dan. En één blik van hem is genoeg: ik moet mijzelf hier NU vandaan gaan slepen – anders word ik straks óf gelyncht door boze ouders die het raar vinden dat die wildvreemde mevrouw hun geliefde kroost uitfoetert, óf de hal uitgesleurd door afgestompte speeltuinmedewerkers in hun verwassen prinsessen- en ridderkostuums. Niet dat dat laatste zo’n straf zou zijn, maar ook weer niet bepaald materiaal dat ik graag opgeslagen zou zien in het geheugen van mijn dochters.

Ik loop wat verdwaasd weg bij de plek des onheils en strijk neer op een comfortabel ogende bank onder een compleet functieloze Ola-parasol. Dat ie plakt neem ik maar voor lief. In een poging me af te sluiten voor de constante aanwezigheid van stuiterende kinderen, pak ik de camera en bekijk ik de zojuist door T. gemaakte foto’s. Plaatjes vol blije koppies en rode wangen van opwinding – maar wie is toch steeds dat bange konijn met die verwilderde blik in haar ogen? Auw. Kennelijk is dit wat indoorspeeltuinen met mij doen.



Kim Joostens is mama van Isabel (29 januari 2012) en Nina (8 oktober 2013). Ze werkt als universitair docent aan de Rijksuniversiteit Groningen en aan de Universiteit Utrecht en heeft daarnaast haar eigen kunstmarketingadviesbureau Kunst & Klant.

Andere leuke columns:

Papa Mees

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Slapen is voor watjes

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Ochtendstress

Excelleren als ouder

Ik lust alleen snoep!

Controlfreak

Traktatiegekte

Vacature ouder/verzorger

Altijd checken!