wo22112017

woensdag 22 november 2017

Je bent hier:Home|Columns|Kim Joostens|Het dagelijkse afscheidsritueel op het kinderdagverblijf

Het dagelijkse afscheidsritueel op het kinderdagverblijf

Beoordeel dit item
(6 stemmen)
afscheidsritueel kinderdagverblijf6-2-8-1. Op de automatische piloot toets ik de vertrouwde code van het kinderdagverblijf in, zoals ik dat al bijna vier jaar lang twee keer per week ’s ochtends doe. De zware deur springt open met een zachte brom en ik houd haar tegen, zodat ze niet meteen weer in het slot valt. Per slot van rekening zijn we voorlopig de drempel nog niet over – voor zoiets belangrijks als een stijlvolle entree nemen mijn dames graag de tijd.
‘Komen jullie?’

Rennende voetjes op de stenen. Ik kijk rechts naast me en zie, precies zoals ik verwachtte, twee paar grote blauwe ogen in mijn richting staren. Twee vragende gezichtjes, alsof ze nog nooit eerder op deze plaats gestaan hebben en geen flauw idee hebben wat ze met de situatie aanmoeten. Dus wachten ze, zoals iedere dinsdag en donderdag, aarzelend af tot hun moeder de eerste stap over de drempel zet – en als die niet ontploft, groen uitslaat, of anderszins afwijkende fysieke verschijnselen begint te vertonen, is het kennelijk veilig genoeg. Dan hobbelen ze doorgaans braaf naar binnen.

Vandaag duurt het echter iets langer. Ik sta al lang en breed in de warme, TL-verlichte hal van het gebouw, maar de diva’s lijken niet van plan mijn voorbeeld te volgen. Dat ik de deur voor ze open blijf houden zorgt, behalve voor een hoge energierekening, ook voor wat ongemakkelijke situaties voor passerende ouders en kinderen die nu limbodansend onder mijn arm door moeten.

Voor ze ook maar één roze laars in het crèchegebouw wenst te plaatsen, wil Isabel weten waarom we hier überhaupt zíjn. ‘Ga ik nog nou steeds niet naar de basisschool?’ vraagt ze. ‘Waarom niet basisschool?’ echoot haar kleine zus.
Huh? Basisschool? Even vraag ik me af waar dit vandaan komt – maar ja, het peuterbrein works nu eenmaal in mysterious ways, ook op dinsdagochtend 7:45.

Mijn nog aardig geduldige uitleg waarin de woorden ‘jarig’, ‘vier’ en ‘bijna’ een hoofdrol spelen, wordt na een aanvankelijk teleurgesteld ‘oh’ gelukkig geaccepteerd. De oudste van de twee veegt haar blonde haren uit haar gezicht en stapt met opgeheven hoofd langs me heen. Haar zusje roept me nog even een ‘Ik ook naar de basisschool!’ toe, maar stuift dan achter haar grote voorbeeld aan. Ze huppelen de gang door richting hun Groene Groep, om vervolgens dolenthousiast door het gebouw te gillen dat hun favoriete kapstok met het roze bloemetje nog vrij is. Mooi – dat versnelt het jassen ophangen aanzienlijk.

Bij het betreden van de Groene Groep volgt een tweede drempelritueel – maar nu één voor gevorderden. Gevorderde mama’s, welteverstaan. Met om ieder been één kind geklemd open ik de deur en schuifel naar binnen. Eenmaal daar is de jongste het spelletje vrij snel zat en stort zich vol overgave op het speelgoed. Maar haar zus kan deze babyaapjeshouding best lang volhouden. En daarna, als ze zich realiseert dat het afscheid toch echt nadert, vraagt ze fluisterend om ‘nog één knuffel’, en dan om ‘nog ééntje, mama’. En al weet ik al jaren dat ze zich uitstekend vermaakt zodra ik uit beeld ben, toch blijf ik het moeilijk vinden om weg te gaan. Een soort omgekeerde drempelvrees, denk ik.
Ik vraag me af hoe ons drempelritueel er straks op de basisschool uit gaat zien.



Kim Joostens is mama van Isabel (29 januari 2012) en Nina (8 oktober 2013). Ze werkt als universitair docent aan de Rijksuniversiteit Groningen en aan de Universiteit Utrecht en heeft daarnaast haar eigen kunstmarketingadviesbureau Kunst & Klant.

Andere leuke columns:

Papa Mees

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Slapen is voor watjes

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Ochtendstress

Excelleren als ouder

Ik lust alleen snoep!

Controlfreak

Traktatiegekte

Vacature ouder/verzorger

Altijd checken!