di12122017

dinsdag 12 december 2017

Je bent hier:Home|Columns|Kim Joostens|De laatste woensdagochtend samen

De laatste woensdagochtend samen

Beoordeel dit item
(7 stemmen)
laatste woensdagochtend met dochtertje‘Ik wil de spikkeltjes doen!!!’ Nina van bijna drie staat naast me in de keuken te balanceren op een stoel, om maar niets te hoeven missen van het spektakel dat ‘cakejes bakken’ heet. Behalve in en rond de vormpjes zit het beslag vooral ook om haar breed lachende mond, maar zo te zien hebben ook haar wenkbrauwen genoten van het aflikken van de garde.

Ik geef haar de discodip en ze begint enthousiast te strooien. De kort daarvoor gestofzuigde vloer krijgt er flink van langs, maar dat geeft vandaag niets. Dit is onze laatste woensdagochtend samen – en die laat ik niet verstoren door futiele zaken als orde of hygiëne.

De laatste woensdagochtend. Dat klinkt dramatisch – en dat is het ook wel. En tegelijkertijd ook weer niet. Ik geloof niet dat ik me eerder in mijn leven zo verscheurd heb gevoeld tussen twee keuzes en hun consequenties. Nog niet eerder heb ik iets dat goed is voor mij, maar niet automatisch voor mijn dochters, ook maar een seconde serieus overwogen.

En dan is daar nu deze kans, zomaar binnen handbereik... Ik kan de baan krijgen waar ik stiekem al een hele tijd op aas, die me uitdaagt en ruimte biedt voor ontwikkeling. Waar ik inhoudelijk veel kan betekenen en qua vaardigheden veel kan leren. De baan die een fijne balans kent tussen zelfstandig en samenwerken. Een baan die zekerheid biedt en deuren opent. Werk waar ik blij van word.

Niet dat deze situatie nu helemaal uit de lucht komt vallen: ik heb het afgelopen half jaar voor een hongerloontje gebuffeld om deze kans voor mezelf te creëren. En echt hoor, om als zesendertigjarige, gepromoveerde moeder van twee een rondje langs collega’s te kunnen maken en jezelf voor te stellen als de nieuwe stagiaire, moet je je wel even ergens overheen zetten. Maar ja - ik wilde nu eenmaal een andere kant op met mijn loopbaan en dan moet je soms investeren. En soms levert dat dan iets op.

Ik krijg de baan. De mij in mij is uitzinnig van vreugde, maar de mama in mij huilt. Verteerd door twijfel, schuldgevoel en een vleugje weemoed. Maar desondanks ga ik het wel doen. Mama zijn is mijn allerbelangrijkste rol – maar niet mijn enige. Ik hou daarnaast echt van werken en ik geloof dat ik daar leuker van word, ook als moeder. En om het drama dan nog wat verder te relativeren: op vrijdag ben ik gewoon nog steeds vrij.
Maar hoe mooi en aannemelijk dat ook allemaal klinkt – toch doet het best een beetje pijn.

**

Als ik de wild bespikkelde cupcakes in de oven schuif, wordt er op het raam geklopt. We zien de stralende gezichten van Nina’s crècheleidsters, die met een groep kindjes op pad zijn en toevallig langs ons huis lopen. Nina slaakt een wilde vreugdekreet, trekt een sprintje naar de deur en weet van gekkigheid niet wie ze het eerst moet begroeten. Ze trekt een pruillipje als de karavaan na een paar vrolijke minuten weer verder trekt. ‘Mag ik ook mee, mama?’

Volgende week, lieve dochter van mij. Vanaf dan mag je op woensdag ook mee. Maar nu moet je eerst nog verplicht cakejes eten met je sentimentele mama. Houd nog even vol.



Kim Joostens is mama van Isabel (29 januari 2012) en Nina (8 oktober 2013). Ze werkt als universitair docent aan de Rijksuniversiteit Groningen en heeft daarnaast haar eigen kunstmarketingadviesbureau Kunst & Klant.

Andere leuke columns:

Wennen op de basisschool


Wennen op de basisschool geschreven door papa Dennis

Papa Mees

Aan alle wanhopige moeder en vaders met slaapgebrek

Slapen is voor watjes

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Ochtendstress

Excelleren als ouder

Ik lust alleen snoep!

Controlfreak

Traktatiegekte

Vacature ouder/verzorger

Altijd checken!