di12122017

dinsdag 12 december 2017

Je bent hier:Home|Columns|Joyce Oostland|Tijd waar blijft het?

Tijd waar blijft het?

Beoordeel dit item
(4 stemmen)
waar blijft de tijdLange tijd heb ik niets geschreven, puur omdat ik er gewoon weg geen tijd voor heb gehad. Er is de afgelopen tijd zoveel gebeurd. Wij zijn in september op vakantie geweest naar Turkije en hebben een geweldige vakantie met z’n vieren gehad als gezin en in de vakantie is ons bod ook nog geaccepteerd voor onze eerste koophuis! De terugweg van de vakantie was minder, aangezien wij 30 uur VERTRAGING hadden.
Ja mensen, dat lezen jullie goed 30 uur! Ik kan je vertellen dat 30 uur vertraging met kinderen waarvan er eentje ziek niet prettig is. Ook al hebben Levi en Dean zich voorbeeldig gedragen en hebben ze geen kick gegeven in het vliegtuig. Maar als ouders is het zwaar, omdat je je zorgen maakt, niet weet hoe lang het nog gaat duren en je alles doet om het je kinderen naar hun zin te maken.


Zoals ik al eerder schreef is, er veel gebeurd de afgelopen tijd. Niet alleen met ons maar ook in de ontwikkeling van Levi en Dean.
Dean kruipt sinds de vakantie, toen was hij 6 maanden dit gaat zo snel! wij hoopten dat Dean iets langzamer zou zijn dan Levi in zijn ontwikkeling zodat Dean iets langer “baby” bleef, maar toch stiekem zijn wij trots op onze kleinste man die overal heen kruipt.

Maar officieel is dit afscheid nemen van het baby zijn…. het echte baby zijn en dit voelt raar maar ook mooi tegelijk. Dean zijn hele vooruitgang blijft super om naar te kijken en elke dag ontdekt hij weer iets nieuws. Hij probeert op alle mogelijke manier zich bij Levi op te trekken en te doen wat Levi ook doet. Levi en Dean zijn stapel met elkaar hoe klein ze ook zijn, als Levi huilt, begint Dean ook en andersom, of ze gaan lachen naar elkaar en steken elkaar giechelend aan met lachen. Wat dat betreft, zou het best een tweeling kunnen zijn.

Levi praat de hele dag, geweldig wat er allemaal uit zijn mondje komt en waar hij allemaal aan denkt. Elke ochtend word Levi wakker en roept hij… mamaaaa!papaaaa!! niet meer slapen..Dean!!! Goedemorgen Dean ( op z’n duits) hoe hij op het idee komt om dit met een Duits accent te zeggen is nog steeds een raadsel, maar hij blijft het doen.

In de winkel kan Levi zomaar uit het niets heel hard gaan zingen: Poessie MAUW!!! Gisteren zat ik met Levi in de auto en ik zeg het volgende tegen Levi: Levi wij gaan Oma oppikken en dan naar de keuken winkel. Daarop zegt Levi terug: Oma Pikken doen! Tja wat moet je daar op zeggen? Ik moest erg lachen en heb geprobeerd om hem te leren oma oppikken. Maar Levi blijft bij: Oma Pikken doen!  Dus toen oma in de auto stapte reageerde Levi met: Omaaaaa pikken doen! Hilarisch, zulke momenten. Elke klein woordje of zinnetje wat je zegt pikt je kleine op en herhaalt dit vol trots.

De tijd gaat zo snel, in januari word Levi 2 jaar. Twee jaar geleden alweer dat onze kleine/grote man geboren werd en nu kan hij al praten en begrijpt hij wat je zegt. Iedere emotie die jij laat zien als ouder neemt hij over. Levi kan ook een grote boef zijn, zo vindt hij het erg leuk om op Dean te gaan zitten terwijl hij weet dat dit niet mag, maar Dean vindt het vaak leuk dus breng er als ouder maar wat tegen in. Hoe moet je nou met zulke situaties om gaan, dat vind ik wel eens lastig.
Dean gaat er om lachen als Levi op hem gaat zitten, maar soms vindt Dean het niet leuk en wil dan gewoon lekker kunnen kruipen. Wij proberen Levi te leren dat hij niet op Dean moet gaan zitten omdat dit pijn kan doen, maar dit werkt niet altijd even goed. Als Levi zijn zin niet krijgt bij één van ons dan gaat hij dingen doen die niet mogen, zoals tegen dingen aan slaan of schoppen. Of hij gaat gooien met spullen en dan vanuit zijn ooghoeken kijken hoe wij er op reageren. Wij laten hem het zelf oppakken en terug zetten. Doet hij dit dan leggen wij hem op oog hoogte uit dat het niet mag wat hij doet. Het komt ook voor dat dit niet meer werkt en dan moet hij op de gang om na te denken en daarna de spulletjes weer oppakken.

Elke dag vliegt voorbij en de ene dag is mooier dan de andere dag, maar ik wou dat ik de tijd even stil kon zetten, kon observeren en genieten van deze twee wonder kindjes, deze twee toppers, onze toppers. Ik denk dat elke ouder dat wel heeft, even de tijd stil willen zetten om te kunnen genieten.

Als ik dit bovenstaande zo lees dan denk ik wederom bij mijzelf: Waar is de tijd gebleven? Waarom gaat het allemaal zo snel?  Eén ding weet ik wel: Pluk de dag...geniet van het moment…vergeet vooral niet te genieten!!
 

Joyce Oostland (25 jaar), moeder van zoon Levi (bijna 2) en Dean (geboren op 10-03-2012)

Lees hier meer columns van Joyce Oostland


Andere leuke columns:

Vijftig tinten grijs

Babyblues

De lasten van een man

Afvallen met appelflappen

Modderwater

Doldwaze rit

Maandagochtendstress

Manlief is papa!

Maandagochtendstress

Test-ster

Mini-Me

Wennen op de basisschool

Altijd checken!

Recordpoging baby

Hoe doen andere ouders dat?

Overig:

Overzicht leukste buitenspeelspelletjes

Ga hier naar de zwangerschapskalender

Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan