wo13122017

woensdag 13 december 2017

Je bent hier:Home|Columns|Dennis Dekker|Loopwagen baby 's: de babyrollator

Loopwagen baby 's: de babyrollator

Beoordeel dit item
(0 stemmen)
peuterrollator1.jpgJob heeft een loopkar. Een Vtech Babywalker. Inclusief paarse telefoon. Dat laatste onderdeel gaat eerlijkheidshalve nog wel. Sterker, daar doen we zelfs een spelletje mee: ‘Job, zullen we naar oma bellen?’ Hij knikt dan enthousiast met z’n hoofdje, drukt de achterkant van de hoorn (tevens rammelaar) tegen z’n oor en brabbelt heel wijs mijn vrouw na: ‘ja, ja, jaaa’.

Maar andere items van de Vtech Babywalker zijn wat mij betreft beduidend minder van aard. Zoals die semi-kekke deuntjes. Of die noten die klinken als een vierderangs keyboard. Of de toetsen waar dierengeluiden uit komen. De fruitopsomming (‘Peer’. ‘Appel’.), de lenteslogan (‘De bloemen…. draaaaaien in de zon!’). maar tevens inclusief die rode deur (‘Kiekeboe, ik zie je!’.). Waarachter géén opening zit! Wat heb je er dan aan? Maar goed, dat terzijde. Want er is meer. Neem die bonte draaischijven, die infantiele liedjes, met ietwat stompzinnige tekstjes zoals ‘spelen op de boerderij, is altijd zo leuk, de koe die loeit, de haan die kraait, kom en doe maar mee…’

Laten we het daarom maar even hebben over mijn favoriete onderdeel van dit werktuig: de aan-uitknop. Heus, die is wezenlijk. Voor een goed verloop van de relatie met vrouw en kind, voor m’n gestel, feitelijk voor m’n ‘hele zijn’. Dit geldt uiteraard ook voor aan-uitknoppen op ander speelgoed waar muziekjes uit ontsnappen. Speelgoed mét muziek, maar zónder aan-uitknop? Dat gaat bij ons altijd heel snel kapot. De oorzaak van dergelijke akkefietjes zijn en blijven altijd buitengewoon schimmig en onduidelijk. Het enige dat men kan achterhalen is dat de man des huizes vaak nabij het plaatsdelict aanwezig was.
Maar goed, de Vtech Babywalker heeft dus een voordeeltje van de twijfel. Een reden waarom ik hem niet met Jack Baueriaanse marteltechnieken wil uitschakelen. Vandaar dat we deze loopmachine ook al heel lang hebben. Sterker: dit karretje was voorheen een losse, vierkante, kofferachtige unit die ook in de box geplaatst kon worden. Toen al, schalden de liedjes door onze woonkamer heen.
En Job maar heen en weer wiegen. En die, inmiddels danig vervelende, dame maar dat sullige liedje zingen. Ons zoontje loopt er statig mee rond. Trots als een pauw. Een beetje steun zoeken, omdat hij zelf nog te wiebelig op z’n beentjes staat.

Ik meldde het u al; de aan-uitknop op dit mechaniek is mijns inziens zeer wezenlijk. Al heeft ook die functionaliteit sinds kort weinig meerwaarde meer. Job weet dat je de muziekjes als mannetje van 1 jaar en 7 maanden ook zélf kunt aanzetten. Laatste redmiddel voor gewiekste vaders? De batterijen er af en toe uit halen. Tja, dan is zo’n Vtech Babywalker een stuk minder interessant. Dan wordt je daar als peutertje zelfs wel een beetje chagrijnig van. De bijgaande foto spreekt boekdelen. Ach ja, het is voor zo’n menneke natuurlijk even doorzetten. Even wennen en bovenal urenlang hard wenen, maar uiteindelijk heb je als strenge doch rechtvaardige vader wél resultaat geboekt. Dan blijkt de loopkar niet zo interessant meer. Dan heeft Job, net als zijn vader, ineens helemaal niet zo veel behoefte meer aan de Vtech Babywalker. Dan negeert hij zijn kleurrijke plastic rots in de branding en…. wil hij zelfstandig lopen.

En laat me dit heugelijke nieuws met u delen: dát is twee weken geleden gebeurd! Sindsdien is het stil in huis. Zo stil dat ik al die geluidjes onderwijl ook zelf wel een beetje ben gaan missen. Dan zet ik dat knopje stiekem weer even op ‘on’. En komt zoonlief eigenhandig vanuit de keuken naar de kamer gelopen. Dan zoekt hij nog één klein rondje steun aan deze babyrollator met al die toeters en bellen. En zing ik de dame na: ‘de koe die loeit, de haan die kraait, kom en doe maar mee….’

Dennis Dekker, vader van Job (11 augustus 2008)

Lees hier de andere columns van Dennis Dekker