Debora Grossi (16)
Ik weet niet altijd even goed hoe of met welk onderwerp mijn column te beginnen … Ik weet dat ik enorm graag de dingen van me afschrijf en dat het achteraf ook als een enorme opluchting aanvoelt en als ik eenmaal aan het schrijven ben, is er geen probleem. Dan stromen de woorden en zinnen er gewoon uit. Maar aanvangen … dat is een ander paar mouwen.
Inderdaad … ik heet Lewis en word in februari 2 jaar en dat betekent ook dat de peuterpubertijd voor mijn mama en papa al voor de 2e maal in zicht is (die van Mila is, bij momenten, nog steeds gaande ?). Het voorgeschotelde eten is aanvankelijk nooit oké; is “kaka” ? een namiddagdutje was ook lange tijd een “no-go”, het woord “luisteren” kennen we niet meer, stampvoeten en ons met volle kracht op de grond gooien, is onze nieuwste hobby … kortom, alles wat mijn mama en papa grijze haren bezorgt en soms tot de wanhoop drijft, is mijn nieuwste tijdverdrijf. Leuk hè!
Op 3 september ging in België het nieuwe schooljaar van start. In mijn vorige column schreef ik over het feit hoe moeilijk het voor ons was om opvang te vinden en dat we vanaf dit schooljaar tijdens de vakanties geen beroep meer kunnen doen op de opvang verbonden aan Mila’s school. Kregen we een tweetal weken geleden toch weer een brief in de bus dat ze ons vanaf het schooljaar 2013-2014 ook de naschoolse opvang niet meer kunnen garanderen. Hallo zeg!
Is het alweer 3 weken geleden dat we in een zonovergoten oord zaten, met als enige focus en enige zorg elkaar? Yep … Waar we vorig jaar met een zwaarmoedig gevoel terugkeerden wegens onvoldoende slaap, onvoldoende zon en dus onvoldoende vakantiegevoel, kwamen we nu helemaal voldaan terug. Alle factoren zaten dan ook mee: een zeer vlotte heen- en terugreis, veel zon, veel lekker eten, veel rust en heel veel mooie momenten! En ook heel belangrijk: 2 brave, “meewerkende” kinderen. Een niet te onderschatten factor voor een geslaagde vakantie!
Het is alweer veel te lang geleden; ik weet het. Shame on me! Alhoewel … Laten we zeggen “shame on de omstandigheden, ons dagelijkse drukke niet zo perfect gestructureerde schema, mijn goede wil, maar het gebrek aan kunnen, tijd … Blablabla. Iedereen die in hetzelfde schuitje verkeert, herkent dit ongetwijfeld.
Wat is er nu weeral allemaal gebeurd sinds de 1e verjaardag van onze jongste?
Ah ja, op paasmaandag 9 april (het staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift) besloot Lewis dat het na 6mdn kruipen tijd was om het over een volledig andere boeg te gooien en de wijde wereld in te trekken, op beide beentjes welteverstaan! Yep, zijn eerste loopmarathon was een feit! Hoera voor Lewis. En oh wee, voor mama en papa. Sindsdien is niets nog veilig. Kasten open trekken, overal op gaan staan om een beter en ruimer zicht te verkrijgen, alles aftasten … een nieuwe wereld is opengegaan voor de kleine man, eentje die hij maar al te graag wil verkennen en dat zullen wij geweten hebben!
Waar we aanvankelijk dachten dat Lewis’ karakter te zacht was voor enige vorm van deugnieterij, zijn we ondertussen op ons strepen moeten terugkomen.
Het zit er in en niet een beetje!
