De afgelopen weken waren hectisch, emotioneel, vernieuwend en vooral chaotisch. Dat laatste is iets wat helemaal niet bij me past. Na dag 1 probeerde ik al een ritme te vinden met mijn twee blonde telgen. Lopen ging nog moeilijk met een ritssluiting aan hechtingen in mijn flamoes en ik het gevoel of ik was overreden door een vrachtwagen. Toch probeerde ik grip te krijgen op de nieuwe situatie. 5 weken duurde het voordat de laatste hechting mijn lichaam had verlaten. Wat een kwelling. Gelukkig nu 6 weken later zijn we een geoliede machine. Nou ja, soms moet die machine even naar de monteur, maar over het algemeen loopt die gesmeerd. Ik probeer nu al weken mijn column te schrijven over hoe het ons de afgelopen weken is vergaan, maar er kwam helaas altijd iets tussen. Het begint met een b en eindigt op aby. Waar zal ik eens beginnen. Nou ja, het begin dan maar. Ik zal beginnen met “Ik mis Loes” . Wie is Loes? Loes is mijn kraamhulp. “Sinterklaas, ik wil graag een hulpje in de huishouding, een au-pair, een nanny. “Doe mij Loes ”. “Kan ik haar op voorschot krijgen”. “ Ik ben heel lief geweest het afgelopen jaar en hoef echt niets anders”. Ik geef niet graag iets uit handen, maar aan haar wilde ik alles uit handen geven. Ze kon soppen als de beste. Ze kookte mijn waterkoker uit. Borstelde mijn kranen met een oude tandenborstel met azijn en dweilde elke kamer, elke dag. Daar hou ik van. Ze maakte heerlijke fruitcocktails en kon leuke anekdotes uit haar kraamverleden vertellen. De eerste nacht thuis uit het ziekenhuis was een groot drama. Reece had de hele nacht gehuild en ik zat op mijn bed mee te huilen en riep tegen mijn man “ wij kunnen alleen maar huil baby`s maken “, “Waarom wilde we een tweede, jij wilde een tweede, het is jouw schuld”. Dat is het mooie van hormonen. Je mag een ander de schuld geven.
De oudste was een huilbaby
Ryan was een huilbaby. De eerste 5 maanden van zijn jonge leventje heeft hij gekrijst, gehuild, geschreeuwd. Soms kwam er in me op om hem weg te geven of achter te laten. Het consultatiebureau houdt je dan in de gaten of je hem daadwerkelijk niet weggooit in de kliko. Gelukkig nooit gedaan, nu is het een heerlijk ventje. Soms, vaak, maar niet altijd. Het is een echte peuterpuber en kan hem soms achter het behang plakken. Loes stelde ons de volgende ochtend gerust. Reece had die nacht zo gehuild, omdat hij de hele dag en avond van hand tot hand was gegaan. Heel onze naaste familie moest de uitbreiding bewonderen. Onze naaste familie is groot, heel groot. Gelukkig ging het de volgende nacht een stuk beter.Door de gebroken nachten en de hormonen die probeerde hun weg naar buiten te vinden heb ik een hele dag gehuild als een baby. Loes noemde het de babyblues en blijkbaar hoor je die als kraamvrouw te hebben rond dag 5. Nou gelukkige ik. Ik heb hem dus niet overgeslagen, die babyblues. Reece sliep redelijk tot 2 weken geleden, maar daarover later meer.
Ook tweede baby vraagt extra aandacht
Nee, Ik heb geen modelbaby ter wereld gebracht. Hij sliep niet van tien tot zes helaas. Hij kwam wel om de twee uur voor een voeding. Ik heb een echte hongerlap. Inmiddels krijgt hij voeding voor hongerlapjes en voeg ik extra water toe om hem maar te verzadigen. Hoe het gaat tussen Ryan en Reece? Uhm, Reece heeft een fles brintapap naar zijn hoofdje gehad. Hij is gekrabbeld, geknepen en er is vooral boos naar hem gekeken. Inmiddels is de broederliefde aan het groeien en wil Ryan hem ieder ochtend wel even vasthouden. Totdat Reece zijn tandeloze mondje opentrekt en dan wil Ryan gauw van hem af. “nee mama nee” roept hij dan. De eerste twee weken sliep Reece van voeding tot voeding tot op een gegeven moment ik hem neerlegde en hij een rochelend en haast stikkend geluid maakte. Als ik hem oppakte was het weg. Legde ik hem neer dan kwam het geluid weer en zag ik dat hij het toch wel erg moeilijk had. Het consultatiebureau noemde het “het rijpen van de luchtwegen”. Na een paar dagen ging Reece meer huilen tot op het moment dat hij alleen nog maar huilde. Een moederinstinct is er niet voor niets en ik vertrouwde op dat gevoel. Een bezoekje aan de huisarts en een dagje kinderziekenhuis verder blijkt Reece verborgen reflux te hebben.Inmiddels slaan de medicijnen aan en zit ik op dit moment voor het eerste achter de laptop, in mijn eentje zonder huilende baby op mijn arm. Ik kan het nog niet geloven dat mijn beide kindjes nu op hun bedje liggen en heerlijk slapen. Loes vertelde mij “Cin, de eerste 6 weken zijn killing, het eerste jaar overleven”. Vandaag op de dag is hij 6 weken. Nu gaan we overleven, maar vooral genieten van mijn twee heerlijke ventjes en mijn grote vent natuurlijk.
***
Cindy de Jonge (30 jaar), is per 1 april 2012 werkzoekende. Getrouwd met Rudy, moeder van Ryan (22 maanden) en Reece Raphael (geboren 21 juni 2012)
Lees hier meer columns van Cindy de Jonge
Andere leuke columns:
Recordpoging baby
Hoe egoïstisch kun je zijn?
Hoe doen andere ouders dat?
Extreme zwangerschapsmisselijkheid eerste maanden
Slaapgebrek door baby: doorbijten maar
Ritme zoeken met baby
Zij heet Floris
Post zwangerschapsgarderobe
Kinderpartijtje hoera, of toch niet?
Overig:
Ga hier naar de zwangerschapskalender
Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan
