ma11122017

maandag 11 december 2017

Je bent hier:Home|Columns|Chantal Bonefaas|Mini-me

Mini-me

Beoordeel dit item
(11 stemmen)
mini-meEens in de zoveel tijd komt de welbekende ‘op-wie-lijkt-je-dochter-discussie’. De een vindt dat ze de oren van papa heeft, de neus van mama en de bouw van oma, terwijl de ander die flapoortjes toch echt bij mama ziet, de neus voor 100% van papa is en de bouw ook zeker weten van opa werd geërfd. Zo tegenstrijdig als wat, maar over een en dezelfde dochter.

Wellicht dat het met een bepaalde mate van bevooroordeeldheid te maken heeft. Misschien ziet je moeder jouw dochter nu eenmaal liever als evenbeeld van jou dan als kopie van haar schoonzoon of wil je hartsvriendin je simpelweg een goed gevoel geven op een regenachtige baaldag. Hoe het ook zij, het blijft een interessante discussie waarbij je als moeder weinig in te brengen hebt. Want hoe vaak komt het nou voor dat je zélf de uiterlijke gelijkenissen ziet tussen jou en je kind? En maakt het iets uit op wie ze lijkt? Je eigen kind is de mooiste, is uniek, kan misschien op je lijken, maar Fay is gewoon Fay. Niets geen kleine papa, niets geen kleine Chantal…Gewoon een unieke combinatie van beiden. Totdat ik in de juwelierszaak zit voor het uitzoeken van onze trouwringen.

Giechelende pubers

Op ons gemak, maar toch enigszins nerveus, schuiven we verschillende gouden ringen om elkaars vingers. Door ons gegiechel moeten we iets weghebben van een stel pubers, maar de verkoopster stoort zich er niet aan (of hopen we dat alleen maar?). Tijdens ons feestje voor twee, zit Fay op schoot en ‘leest’ een boekje over Woezel en Pip. Ze houdt zich keurig rustig en flirt met de kassajuffrouw, die op haar beurt Fay zorgvuldig in haar opneemt. In m’n ooghoek zie ik hoe ze Fay bestudeert als een zeldzaam object in een museum. Nu vind ik het prima als mensen aandacht aan de mooiste dochter op aarde besteden, maar de tijd die deze mevrouw er voor neemt, is zeldzaam te noemen.
Terwijl mijn aanstaande en ik kibbelen over het ronde of hoekige model, voel ik nog steeds een paar ogen in m’n rug prikken. Stiekem draai ik me om en opeens staat ze naast ons. De medewerker die van Fay een studieobject leek te hebben gemaakt. “Jij móet Chantal zijn!”. En dan herken ik haar. De moeder van mijn vroegere beste vriendinnetje. Ik bevestig haar constatering, waarop ze vervolgt: “Ik had jou niet herkend, maar je dochter lijkt zo op jou van vroeger! Ik herken jou aan haar.”

Kopie

Ik ben even stil. Ja, ik hoor al sinds het moment dat Fay geboren is, dat ze op mij lijkt en niets van haar vader heeft. Dat haar eerste foto mijn babyfoto had kunnen zijn. Ik hoor mijn vent met enige regelmaat pesterig vragen of Fay wel van hem is. Op foto’s die ik, na een avondje verhuisdozen uitpakken, op Facebook plaats wordt door familieleden gereageerd ‘dat Fay al zo groot en wijs’ is (waarbij ik duizendmaal excuses ontving toen ik hun uit de droom hielp dat ík het was). Is het dan echt zo? Is mijn dochter echt een kopie van haar moeder? Heeft ze niets van mijn droomman? Ik kan er niet meer omheen, hoe zeer ik ook een voorvechter ben van het ‘elk-kind-is-uniek-principe’. Als ik word herkend aan mijn 1-jarige dochter, is er maar één conclusie mogelijk: Fay is een mini-me.

***
Chantal Bonefaas, moeder van Fay (14 maanden, geboren op 23 juni 2011), eigenaar van het communicatiebureau Lire La Suite Communications.

Andere leuke columns:

Lange bevalling

De zolder

Silvo Sonja

Wennen op de basisschool

Super flex

Als niets meer veilig is

Altijd checken!

Recordpoging baby

Hoe doen andere ouders dat?

Slaapgebrek door baby: doorbijten maar

Kinderpartijtje hoera, of toch niet?

Overig:

Ga hier naar de zwangerschapskalender

Ga hier naar informatie over babykamertrends, babyuitzet en de kosten daarvan