wo22112017

woensdag 22 november 2017

Je bent hier:Home|Columns|Anna Reichenbach|Ochtendstress

Ochtendstress

Beoordeel dit item
(1 Stem)
dwarse peuter ochtendstressHoeveel ouders zouden elke ochtend druk bezig zijn met het wegbrengen van hun kroost naar school, het kinderdagverblijf of de gastouder? Of de kinderen in hun pyjama brengen naar hun opa en of oma om zo tijd te besparen?

Tijden veranderen

Met 9 maanden ging Olaf naar het kinderdagverblijf. Toen nog twee dagen in de week. Ik gaf hem een flesje (zo’n pyjamapapje), kleedde hem aan en we gingen op weg.

Nu hij een peuter van 3 is, gaat het een stuk minder soepel. Eten gaat goed, maar traag. Hij is vaak speels en dat kost tijd.

Gekke bekken trekken, veel lachen. Heel gezellig maar de tijd tikt weg. Bij het aankleden wordt het lastiger. Hij strubbelt tegen. Wil geen jas aan. Wil geen schoenen aan. Wil geen schone luier. ‘ Ik wil niet naar buiten’. ‘Ik wil niet met de kindjes spelen’.

Strijd

Het is heel verleidelijk om in te gaan op die laatste twee kreten. Om met hem in discussie te gaan. Het heeft behoorlijk wat ochtenden gekost om door te hebben dat dat niet werkt.

Het versterkt zijn gevoel van niet gehoord worden, er ontstaat een machtstrijd. ‘Trek nou die schoenen aan. Anders kun je buiten toch niet lopen.’ ‘Olaf! Nu ga je luisteren!’. Natuurlijk met als resultaat met geblèr, stress aan beide kanten (of in elk geval bij mij) en ik krijg er een rotgevoel van. Ik voel me onaardig en vind het vervelend dat ik dat kleine ventje opzadel met stress omdat ik zo nodig moet werken (het interesseert hem niet zo dat de rekeningen anders niet betaald kunnen worden).

Al doende leert mama

Na een tijdje bedacht ik het volgende. Tijd kost het toch wel. Dan heb ik de keuze om mij geïrriteerd te voelen of ik ga er gewoon in mee. Als ik echt om een bepaalde tijd op mijn werk moet zijn, dan kan ik eerder opstaan, in de avond douchen, kiezen voor een meer naturel look wat make-up betreft. Mijn kleren klaarleggen in de avond (en die van Olaf ook). Brood smeren in de avond.
Sowieso is het voorbereiden van de ochtend door in de avond dergelijke klusjes te doen prettig.

Al die maatregelen zijn behoorlijk tijdbesparend maar een tijdrekkende peuter, daar gaat het echte werk in zitten.  Dus leid ik hem af. Ik zeg hem niet dat hij vandaag naar de kindjes moet maar probeer hem vooral mee te nemen in het moment. Dat klinkt wat zweverig, maar het komt hierop neer: ‘Ha schat, heb je lekker geslapen? Kom dan gaan we lekker eten.’ Zodra hij sporen vertoont van geklaag leid ik hem af. ‘Ik hoef niet naar de kindjes he?’ Mijn reactie kan dan zijn: ‘Eerst gaan we even iets drinken. Wil je melk of wil je thee?’

Bij het aankleden is het zaak er zoveel mogelijk een spelletje van te maken. Bovendien probeer ik te leven volgens het motto ‘choose your battles’. Met andere woorden, maak niet overal een discussiepunt van en geef je peuter ook af en toe zijn zin. Ik vraag mezelf af hoe erg het nu werkelijk is wat hij wil. Vaak is dat niet erg genoeg om er een gevecht voor over te hebben. ‘Ik wil geen jas aan.’ Oké, dan niet. Hij leert vanzelf wel dat het koud is. Ziek worden van kou gebeurt niet zo snel, dat is achterhaald. ‘Ik wil deze schoenen aan’, zei Olaf gisteren en pakte een oud paar waarvan ik overtuigd ben dat ze te klein zijn. ‘Past wel mama’, en hij glipt er met zijn voetjes in. Ik neem zijn nieuwe schoenen mee en stop die in de luizenzak op het kinderdagverblijf.

Olaf heeft twee enorme knuffels, bijna even groot als hijzelf. Soms probeert hij die mee naar buiten te nemen. In plaats van ‘Nee dat mag niet. Die moeten thuisblijven,’ zeg ik ‘Waf en Blaf blijven lekker thuis. Leg ze maar in bed dan zijn ze uitgerust wanneer je weer thuis komt’.
 ‘ Mama ik wil een filmpje kijken,’ is een van de lastigste. Vaak beloof ik hem dat hij een filmpje mag kijken wanneer hij weer thuis komt. Maar het is dan ook wel belangrijk dat ik mij houd aan die belofte. Afspraak is immers afspraak. En dat geldt ook voor mama.

Investering in de toekomst

Het kost al met al een hoop energie en het werkt ook niet altijd. Maar het respecteren van zijn keuzes (met minimumnormen die ik belangrijk vind, zoals geen sap of limonade drinken), geeft hem zelfvertrouwen en bevestigt zijn zelfstandigheid. Uiteindelijk wil ik niet de baas over hem spelen. Het is mijn doel om hem te begeleiden in het groter worden, leren dat keuzes gevolgen hebben en hem zo op te voeden dat hij vertrouwen gaat krijgen in zichzelf. Die zaadjes worden al geplant vanaf het prille begin. Elke ochtend probeer ik het weer opnieuw. Het lukt niet altijd, mama is soms ook moe en geïrriteerd: rustig ademen en zelf denken aan de gevolgen van mijn handelen. Dan bedenk ik weer dat stress een keuze kan zijn en begin ik weer met afleiden.

Peuters zijn immers niet dwars om vader en moeder te irriteren, maar omdat ze willen leren. Waarom zou ik dat in de kiem smoren?

Het zal nooit eenvoudig worden. Maar door niet op elk punt discussie te voeren, niet constant op mijn horloge te kijken, te zuchten en mijn stem te verheffen, voel ik mij een betere moeder. Bovendien verloopt mijn ochtend fijner.



Anna Reichenbach, moeder van Olaf (3 jaar) en wetenschappelijk docent

Andere leuke columns:

29 Tips om je kind zindelijk te laten worden

Wel of geen hoogbegaafd kind?

Geniet er maar van!

Papaaaaa!

Alive and kicking

Heksje knutsel

Excelleren als ouder

Ik lust alleen snoep!

Boys & Toys

Controlfreak

Altijd checken!