wo17012018

woensdag 17 januari 2018

Je bent hier:Home|Columns|Anna Reichenbach|Heksje Knutsel

Heksje Knutsel

Beoordeel dit item
(3 stemmen)
heksjeknutselAan de knutsel! En aan het werk! En aan de schoonmaak! En aan tafel!
Hoe ik mezelf gek maak.

Mijn vloer schreeuwt om de stofzuiger, mijn zoontje roept herhaaldelijk: ‘Mammaaa dit is niet leuk! Wil wat anders kijken!’ terwijl ik in de keuken zijn brood smeer en mijn thee zet.
‘Ik kom eraaan!’ roep ik terug. ‘Mammaaaa!!!’ ‘Mamaa! MAMMAAA’. ‘Jahaaa’, roep ik geïrriteerd terug. Olaf denkt dat ik de magische kracht heb om op twee plekken tegelijk te zijn.
Dat dacht ik vroeger ook van mijn moeder waarop zij antwoordde: ‘Ik kan niet heksen!’.
Dus hoor ik mezelf zeggen: ‘Ik kan niet heksen!’ Het is niet zo erg om op mijn moeder te lijken, want met mij is het ook best goed gekomen, denk ik.

Tafelrommel

Alvorens ik de lunch kan opdienen moet ik eerst de tafel afruimen. Waterverf, potloden, scharen, knipsels (van die hele kleine die je pas na een paar keer proberen en met veel gevloek opgepakt krijgt), en een paar velletjes papier met waterverf erop (de creaties). De tafel ligt er bezaaid mee.

E-mail of hatemail?

Terwijl ik opruim voel ik de druk van mijn werk. Deze week moet ik selectiegesprekken voeren en vanavond is de sollicitatiedeadline. Ongetwijfeld dat mijn mailbox vol zit met irritante vragen die een beroep doen op mijn assertiviteit. Ik denk er continu aan maar probeer niet mijn mailbox te openen.
Ik zal er vast een rolberoerte van krijgen. Tot die tijd zullen mensen denken dat ik van de aardkloot ben verdwenen. Prima. Werk is niet het belangrijkste, werk is niet het belangrijkste, werk is niet het belangrijkste.

Goed idee!

De creaties leg ik te drogen in de boekenkast. Ik kijk er lichtelijk geïrriteerd naar wetende dat ik nog niet klaar ben. Omdat de vestiging van de crèche van Olaf gaat sluiten, hebben we met de oudercommissie (waar ik voorzitter van ben dus stom dat ik in deze mijn veto niet heb gebruikt) besloten om allemaal knutsels en tekeningen te maken voor de juffen. Die worden dan gebundeld tot boekjes. Voor elke juf een. Dat betekent dat ik nu met vijf A4’tjes zit waar mijn zoontje iets heel kunstzinnigs op moet maken en ik moet invullen waar de juf hem aan kan herinneren en waar hij het liefste mee speelt. Dat is nog wel te doen. Veel moeilijker is de opdracht ‘mijn boodschap aan jou’.

Wonderen zijn de wereld nog niet uit

Omdat ik de voorzitter ben voel ik nog eens extra druk, ik moet toch wel betrokkenheid en inzet laten zien in die werkjes. Dus ben ik aan de knutsel gegaan, heb ik tot nu toe een slingertje weten te maken (gepriegel, daar komen die kleine knipsels ook vandaan). En vervolgens heb ik Olaf los laten gaan op de waterverf. Het is echt een wonder dat het glas water met de opgeloste waterverf niet is omgevallen. Wel kon ik nog net voorkomen dat Olaf ervan ging drinken. ‘Mag ik proberen mama?’

(Nee ik wil niet aan die mails denken, ik wil niet aan die mails denken.)

Knutselen is topsport!

Ik ben niet zo heel creatief als het op knutselen met peuters aankomt. Dus ik heb nu maar zijn handjes omgetrokken en ben ik van plan om nog meer van die slingertjes in elkaar te frutselen.
Dat is misschien nog wel het meest frustrerende, op deze leeftijd is het amper een knutsel van Olaf, het is veel meer een knutsel van mij.  Dus voel ik prestatiedruk. Ja prestatiedruk om een knutselwerkje te maken. Het is weer net als vroeger. ‘Nee Olaf blijf van die lijm af. Zo gaat ie stuk!’ Schijnbaar had ik nog niet alles opgeruimd.

Haal adem

Even diep ademhalen. Ik probeer te herinneren wat ik weet van mindfulness. Aandacht hebben voor het moment, geen zorgen maken over straks. In….en….uit. In…en…uit…’Nee Olaf niet met je handjes aan de muur!’

Het lukt niet. Ik krijg deze dag niet onder controle. Misschien hoorde dat ook bij mindfulness, controle laten varen? Ik weet het niet meer. Wat een chaos in mijn hoofd.
Gelukkig kan ik het zo even van mij afschrijven, dat geeft een klein beetje rust.

Zodra mijn terrorpeuter naar bed is (als hij gaat slapen, vast niet op een dag als deze), dan ga ik die mails te lijf. Wat is er nu eenmaal het ergste wat er kan gebeuren?
Ik heb nooit gezegd dat ik deze functie aan kan, hadden ze me er maar niet voor moeten vragen.

(Ow nee, 55 mails?!)

In….uit…..in….uit…
Ow hemel, ik kan toch niet heksen?
‘Olaf! Kom op, bedtijd!’.



Anna Reichenbach is mama van Olaf (11-02-2012) en is wetenschappelijk docente aan een Universiteit.

Andere leuke columns:

Sinterklaas en Piet Piraat

Dat duurt vast niet lang meer

Het geheim van Sinterklaas

Make it a december to remember!


Kinderen vroeg wakker

Ik lust alleen snoep!

Boys & Toys

Samen zwanger

Heel anders

Controlfreak

Traktatiegekte

Mijn kind wordt gepest

Vacature ouder/verzorger

Co-ouderschap

Zwanger solliciteren

Altijd checken!