Toen wij twee weken geleden de kinderwagen moesten ophalen en natuurlijk de rekening met bewijs van aanbetaling niet meer konden vinden, vond ik dat het toch echt anders moest. Met een kind heb je nou eenmaal minder tijd. En dan heb je al helemaal geen tijd om, als je je kind al in de auto hebt gezet, net voorzien van eten en een schone luier, te moeten zoeken naar spullen, zoals bijvoorbeeld een noodzakelijke rekening van een kinderwagen. Ik kan er normaliter al niet tegen dat ik spullen niet kan vinden, laat staan de gedachte dat ik er een kind bij heb, dat ook tijd kost. En als mama zijnde wil ik ’s ochtend toch echt niet zonder make-up de deur uit. Een beetje Jammie Mammie* wil ik stiekem wel zijn....
Ik vond dus dat het tijd werd om meer tijd te maken! Ik was het helemaal zat dat ik te vaak stond te tieren dat ons huis net de ‘Bermudadriehoek’ was: ‘Peter, het is hier net de Bermudadriehoek met die schepen die in het niets verdwijnen! Er verdwijnt hier ook van alles! Niks heeft een vast plek in dit huis, bah!’ Peter zocht dan ondertussen gewoon rustig door....
Dus...mijn missie ‘opruimen voor meer tijd’ is een paar weken geleden van start gegaan. Kastje voor kastje, ruimte voor ruimte ben ik door het huis gegaan. Met als klapper: de kast met administratie op de ‘kleine kamer’ van ons huis. Ik heb nog nooit zoveel zooi bij elkaar gezien. We zijn nu twee papiercontainers vol en een ritje naar de Milieustraat verder.
Ook de zolder is aangepakt en geordend. Vakantiespullen bij de vakantiespullen, kerstspullen bij de kerstspullen....
Ik heb zelfs de keukenkastjes en - lades uitgemest en weer geordend. Wel om de dag een kastje of een lade. Het was best veel werk, maar ik heb nu een beter gevoel als er straks een kraamverzorgster door ons huis loopt. Alles is geordend en ik weet onze spullen te liggen! Het nadeel is alleen dat Peter nu niet meer weet waar bepaalde spullen liggen en dat ik, naast een wandelende agenda, ook een wandelde Tom-Tom ben geworden in ons eigen huis.
Ja, nu zou je denken, huis op orde, de rust kan wederkeren. Tenminste, dat dacht ik wel! Tot gisteren. Toen vroeg Peter of ik even boven wilde komen kijken. Hij vond de ‘kleine kamer’, nu deze leeg is komen te staan, toch wel een erg leuke kamer. Maar wat een lelijke behang: dat vond hij helemaal niks! ‘Dat lelijke behang ga ik eraf halen en structuur op de muren aanbrengen. Dat doe ik wel een keer op een zaterdag ofzo....’, aldus een papa in spe die door de bomen het bos weer ziet in zijn eigen huis....
De Bermudadriehoek is verleden tijd, maar mijn opruimtic blijkt niet zonder gevolgen te zijn: er komen nieuwe klussen bij. Want... als die kleine kamer gereed is, dan worden de spullen van de zolderkamers daar tijdelijk opgeslagen, zodat de zolderkamers ook opgeknapt kunnen worden. Van Bermudadriehoek naar ‘Help mijn man is klusser’. Wil iemand mij alvast aanmelden bij John Williams, zodat ik dat straks niet vanuit mijn kraambed hoef te doen?
Krijgen we straks een ander leven als onze dochter geboren is? Of je nu wilt of niet, de natuur heeft bepaald dat je je ‘nestje’ op orde wilt hebben nog voordat je baby er is. Dus de illusie dat ons leven bij het oude blijft als de baby er eenmaal is, is bij mij allang vervlogen....
Angela Gijzel (31 jaar, 31 weken zwanger)
* Jammie Mammie = een verzorgd uitziende moeder door het (dagelijks) dragen van wat make-up, een verzorgd kapsel, mooie, hippe kleding met toch nog een goed figuur (maar uiteraard niet te vergelijken met een strakke 20-jarige) waarvoor (vooral goeduitziende) mannen nog wel eens hun hoofd willen omdraaien, wat versterkend werkt voor de vrouwelijke ego.
Nadeel: je moet tijd in jezelf blijven stoppen! Een baby moet dus leren minimaal 20-30 minuten ’s ochtends alleen in de box door te brengen!
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten




Ik zet, mede mogelijk gemaakt door Peter natuurlijk, over niet al te lange tijd een meisje op de wereld. Ik denk er natuurlijk best vaak over na hoe ons leven er vanaf november uit zal gaan zien. Gaan we echt heel anders leven? Willen we wel anders leven?




