Angela Gijzel (31)
Het was 5 september 2012 ongeveer 3.30 uur. Ik werd wakker en had wat krampen. Het was niet erg pijnlijk, dus ik viel weer in slaap. Telkens werd ik wakker van de krampen. Om 4.30 uur maakte ik Peter wakker. ‘Ik heb een beetje krampen. Volgens mij zijn dit die beruchte voorweeen…’ 
Wat ons nog leuker leek dan een dochter?? Juist! Twee dochters! Ik zag het al helemaal voor me. Naast ons poppetje Evi een tweede poppetje. Evi’s mooiste (en te weinig gedragen) kleertjes had ik dan ook in plastic zakken bewaard op zolder. Onze tweede dochter zou ook in deze mooie kleertjes rondhuppelen in ons huis.
Met een kleine dreumes in huis zie je vaak al van te voren allerlei beren op de weg. Je ziet van alles gebeuren zoals een helderziende. Dan ga je anticiperen, je gaat alvast een oplossing bedenken, om te voorkomen dat dat gaat gebeuren wat je al hebt gezien gebeuren…. Snap je?
Het begint te sneeuwen. Eerst zacht en niet veel later komen er grote witte vlokken naar beneden dwarrelen. Evi heeft de sneeuw van december 2010 wel meegemaakt, maar zeker niet bewust. Ze was toen een week of 8 oud en lag in het ziekenhuis.
Aan sommige dingen kun je echt niks doen. Ze gebeuren, soms zelfs als je er vlakbij staat. Je bent en blijft een mens en heel af en toe ben je gewoon afgeleid. Ook als het om je kind gaat. Als je geen kinderen hebt, dan vraag je je wel eens af hoe sommige dingen kunnen gebeuren.
