Afgelopen week ging mijn oudste, Nick, voor het eerst op kamp. Hij is bijna 11 en ging met de scouting een weekje weg. Toen ik de tijdsduur zag moest ik wel even slikken. Zes dagen ging mijn mannetje weg. Het kwam allemaal goed hield ik mezelf voor. Er was veel begeleiding, afleiding en een gewoon dak in plaats van een tent. Met mij kwam het dus wel goed die week. Oja en dit alles was er ook voor Nick.
We hielden ons beide groot, wat vonden we het leuk dat hij op kamp ging. Hij liep maar te verkondigen dat :"Hij het zo lekker vond om een week geen gezeur van zijn ouders te hebben." Waarop ik steeds dapper antwoordde dat:"Ik het minstens net zo lekker vond om hem een week niet om me heen te hebben." Ja ja. Het was wel opvallend dat geen van ons echt haast maakte met inpakken.
De dag van vertrek was eindelijk gekomen en daar ging meneer. Chris bracht hem weg. Toen hij instapte zei ik nog quasi grappig:"als jij niet gaat huilen doe ik het ook niet,haha." Maar ondertussen... Na wel 20 kussen (die krijg ik iedere avond als hij naar bed gaat!) reed hij zwaaiend weg. Met toch wel een klein brokje in mijn keel ging ik weer naar binnen. De orde van de dag ging meteen weer verder dus tijd om hem te missen was er niet meer.
Toen Chris thuis kwam zei hij dat toen hij wegwilde Nick vroeg of hij nog even wilde blijven. "Yes" dacht ik meteen "zie je wel dat hij ons ook mist." Toen er eenmaal meer vriendjes waren kon Chris zonder problemen weggaan. En dat was dan ook meteen het laatste wat we van hem hoorde in die week. De oma`s hebben nog een keer gebeld om te horen of we al wat van Nick hadden gehoord. Nee die is ons allang vergeten,haha. Kayleigh heeft nog een avond onder aan de trap staan roepen naar Nick dat we gingen eten.Toen hij daar niet op reargeerde was haar conclusie dan ook:"Nick dood." Typisch gevalletje van uit het oog, uit het hart.
Na 6 dagen mochten we hem weer ophalen. We waren er als eerste, bijna een half uur te vroeg. Wat denk je? Meneer wilde ons niet zien, gaf ons geen aandacht, niets. Zolang je ons negeert is je kamp niet voorbij zullen we maar denken. Na ruim 20minuten kwam hij dan toch naar ons toe. Compleet schor riep hij:"Hey mam!" Er kon een snelle knuffel af en toen moest hij weer verder met de voorbereidingen voor de bonte avond.
Daar stond hij dan bij het optreden. Hij had de niet te overtreffen rol van voordeur met scharnier gekregen!! Ik hoef natuurlijk niet te zeggen dat hij de beste voordeur was die ik ooit heb gezien. Wat stond hij daar met een branie helemaal vooraan. Als er iemand wat zei had hij meteen een antwoord terug. Grapjes maakte hij volop en voor de leiding had hij ook een weerwoord. Wat was mijn mannetje gegroeid in die week. We brachten een jongetje van 10 weg en we kregen een heel kereltje van bijna 11 terug. Je
zag het in zijn hele houding, hij was op alle vlakken gegroeid die week. Wat was ik trots op die transformatie. Als je weet dat Nick 4jaar lang immens is getreiterd en we zelfs van school zijn veranderd om hem een beetje een leuk leven te kunnen geven... Ik had oprecht een brok in mijn keel. Ineens besefte ik dat we de juiste keuze hebben gemaakt voor onze kinderen door te verhuizen. Eindelijk kunnen mijn kinderen, en dan vooral Nick, de kinderen zijn die ze willen zijn.
De hele weg naar huis raakte hij niet uitgepraat over kamp. Alles was geweldig, het eten was heerlijk, de spelletjes waren leuk. Oja en volgend jaar wil hij weer op kamp zei hij. Slik. Begint het nu echt dat hij steeds weg wil, moet ik hem nu echt gaan loslaten? Gelukkig was er 1 ding niet veranderd na het kamp. Ik kreeg als vanouds mijn 20 kusjes die avond toen ik hem naar bed bracht.
