Soms, heel soms, heb ik er gewoon even genoeg. Meestal gaat het allemaal prima. Ik ben dol op mijn drie kinderen van 1, 4 en 6 jaar en ik moet zeggen, sinds de middelste ook naar school gaat is het wel wat beter te doen allemaal. Maar, ben ik de enige die het soms even te veel wordt. Ik ben nog steeds aan het bijkomen van het eerste jaar met Joris, de jongste. En tja, een dagje winkelen in de stad is nou eenmaal niet genoeg om bij te komen van een jaar lang absolute stress. Stress, om op tijd op school te zijn, stress om de jongste te voeden en ondertussen de 2 oudsten zoet te houden (ik koos ALTIJD voor de tv als oppas, heel slecht ik weet het, maar anders was het voeden echt niet te doen -> hoe deden ze dat vroeger dan, vraag ik me ineens af), boodschappen doen. Heb je dat wel eens gedaan als je nog een baby in de maxicosi hebt? Nou, dat is heel lastig kan ik je vertellen, want er past direct niets meer in de kar en ondertussen in de middelste op strooptocht in de winkel (meestal ging dat wel goed hoor!).
Maar regelmatig ging het zo. Als de jongste slaapt, geef ik aandacht aan de middelste. En dan is het alweer tijd om naar school te racen. Kan ik de baby thuis laten slapen of moet ik hem uit zijn bedje (en dus slaapje halen)? Meestal koos ik dus maar voor het eerste (uiteraard na een weloverwogen naar bed gaan tijd zodat de kans op wakker worden minimaal is, soms wordt hij echter wakker vlak voor we weg gaan, dan is de stress nog 3x zo groot, dan moet hij met poepluier en al mee naar school). Snel naar school toe en hopelijk ook zo snel mogelijk weer terug. "O, je wilt bij een vriendje spelen. Ja, natuurlijk is dat goed schat" "Grrrr", denk ik bij mezelf. "Weer voor niets naar school". Ondertussen hangt de middelste huilend aan mijn been. Hij wil ook bij een vriendje spelen. Geen tijd voor, hup, weer in de auto snel naar huis voordat de baby wakker wordt. Daar blijkt hij zoals vrijwel altijd nog lekker te slapen. Ik geef mijn middelste een koekje en wat te drinken. En nog maar wat extra aandacht om het spelen bij een vriendje vooral maar te vergeten. Na 2 tekeningen hoor ik Joris, de baby boven wakker worden (= huilen). "Nee", begint de middelste, "mama, moet nog met mij tekeningen maken, niet naar Joris gaan" Zucht.
Joris heeft een flinke poepluier, zijn kleertjes zitten ook onder. Terwijl ik hem verschoon en omkleed hoor ik de middelste beneden het huis afbreken. Ik schreeuw naar beneden dat hij naar boven moet komen en mag helpen met Joris. Daar heeft hij weinig zin in, want ik hoor de slooppartijen zich uitbreiden. Omdat ik nu toch niets kan doen (met een baby onder de poep op de commode), moet ik het wel laten zitten.
Later kom ik beneden met Joris. Al het speelgoed is uit de kasten gegooid en hij heeft ook nog wat dingen waar hij niet aan mag komen op de grond gegooid. Aaaarch, wat zal ik met hem doen....... Hup, op de gang maar weer. Onder de indruk van mijn boosheid gaat hij daar in een hoekje onder de jassen zitten huilen. Tja.......
Joris is ondertussen ook aan het huilen. Hij wil niet in de box. Hij wil eten. Snel, wat voor hem klaarmaken. Lief mannetje is meteen weer blij. Pfffft, daar gaat het wortelhapje in een flinke golf spuug zo over zijn en mijn kleding. Ondertussen zit de middelste nog huilend in de gang en is het alweer bijna tijd om de oudste na zijn uurtje spelen te gaan halen.
Ja, soms heb ik er echt even helemaal genoeg van.
Anoniem, moeder van 3 kinderen (1, 4 en 6 jaar)
