Samen met mijn man en onze zoon Timo, bijna 4 jaar, waren we gelukkig en was het goed zo. Na mijn 37 ste verjaardag dacht ik, als ik nog een kindje wil, moet het nu. Mijn man moest even aan het idee wennen maar we besloten er voor te gaan. Na 6 maanden bleek ik in blijde verwachting van ons tweede kindje. Alles ging prima alleen erg veel last van brandend maagzuur.
Na de 30ste zwangerschapsweek kreeg ik erge last van harde buiken. Het bleek blaasontsteking te zijn. Blaasontsteking tijdens de zwangerschap is natuurlijk vervelend en ja hoor, ik moest antibiotica slikken. Daar was ik niet zo blij mee. Maar wat moet dat moet. De blaasontsteking verdween, maar de harde buiken bleven.
Mijn eerste zoon kwam spontaan ter wereld met 34 weken en 3 dagen. De kans op weer vroeggeboorte was ook nu aanwezig. Gelukkig bleef ons mannetje veilig zitten in mijn 'harde' buik. Tot 7 september 2008, rond de klok van 23:00 kreeg ik regelmatige krampen en wist dat het was begonnen. De verloskundige kwam en ik had inmiddels al 6 cm ontsluiting. Het ging prima, alleen was mijn kindje nog niet ingedaald. Ik ben even onder de douche gegaan en toen ging alles heel snel. 8 september 2008 om 00:20 mocht ik gaan persen, maar het hartje van mijn kindje zakte twee keer behoorlijk. Op commando heb ik toen alles gegeven. Met als gevolg gesprongen aderen in mijn ogen.
01:15: Daar was hij. Rick 3840 gram. De snelle en zware bevalling had zijn weerslag op Rick gehad: helemaal blauw-paars aangelopen. Dikke lipjes, bolle oogjes, ik schrok erg van hem. Het voelde raar. Ik hoorde blij te zijn maar het gevoel was anders. Nu is hij alweer 4 maanden en ik hou ziels veel van hem. Hij is het mooiste en liefste jongetje dat ik ken. Hij sliep al snel door en lacht de hele dag. Wij zijn blij, trots en gelukkig met z'n 4.
Sonja, moeder van Timo (bijna 4 jaar) en Rick (4 maanden)
