Ik ben moeder van een prachtig meisje. Nu na bijna 3 jaar kan ik nog steeds vol overtuiging zeggen dat zij mijn wereld zoveel mooier heeft gemaakt. Een kind laat je de wereld met andere, mooiere ogen zien. Ik geniet van ieder moment met haar, van haar. Alles vindt ze mooi en interessant. Als we door een winkel lopen ziet zij wel 100 dingen die ze mooi vindt. Mooie kleuren, mooie jassen, mooie kettingen, mooie doosjes, alles. Niet om te hebben, gewoon mooi. Als we buiten lopen doen we er weliswaar 4 keer zo lang over (al gaat dat de laatste tijd iets beter), maar heb ik wel alle mooie steentjes, blaadjes en mieren gezien die er bij ons in de straat liggen/lopen.
Thuis, vindt ze gelukkig nog steeds alles lekker. Zingt ze uit volle borst, 'de wereld is mooi, zo mooi' of 'het is weer kusjesdag, kusjesdag, alles kan en alles mag' en is ze blij met iedere minuut die je met haar speelt. Ze wil altijd meehelpen en altijd knuffelen.
Zijn er dan nooit rotmomenten, is ze het perfecte kind? Natuurlijk heeft ze wel eens haar buien. Fantastisch, vind ik dat diep van binnen. Fantastisch dat ze haar eigen wil ontwikkelt, fantastisch dat ze zo goed weet wat ze wil. Natuurlijk laat ik dat haar niet (altijd) merken. Tegen haar zeg ik kort maar duidelijk dat dit gedrag niet de bedoeling is, of ik troost haar, maar net waar over het gaat. Maar inderdaad zij is voor mij het perfecte kind. Nu is zij niet de enige hoor! Ik zie ontzettend veel perfecte kinderen. Kinderen die een bron van vreugde zijn voor iedereen om hun heen. Kinderen hebben zo'n levenslust, zo'n levenskracht, zijn zo vol vertrouwen. Ja, mijn dochter en al die andere kinderen maken de wereld mooi!
Sanne, moeder van Kirsta (3 jaar)
