Mijn tweede kind wordt volgende week 1 jaar. Wat is het snel gegaan. Jammer, maar ook fijn dat het snel is gegaan. Jammer, omdat ik zo heb genoten van al die heerlijke momenten met allebei, waarvan je weet dat ze nooit meer terugkomen omdat je kinderen nu eenmaal zo snel veranderen. Fijn, omdat het toch wel enorm pittig kan zijn zo'n eerste jaar, vooral als je een baby met slaapproblemen hebt.
De geboorte van mijn eerste was één groot feest. Ik had er jaren naar uitgekeken en daar was mijn meisje dan. Natuurlijk was het een hele verandering, maar het was precies wat ik wilde. Mijn dochter was een droombaby, tevreden, lief en bijna nooit huilen. Natuurlijk was het ook wel zwaar om na 12 weken alweer aan het werk te gaan. Ze kwam nog altijd voor een voeding 's nachts en kwam dan om 6 uur 's ochtends nog eens. Maar ach, dat was toch allemaal van korte duur dacht ik bij mezelf. En langzaam maar zeker sliep ze tot een uur of 7. Nou, die ene voeding 's nachts (tot een maand of 8) vond ik helemaal niet zo'n probleem. Na ruim een jaar besloten we voor een broertje of zusje te gaan en onverwacht snel was ik weer zwanger. Net als mijn eerste zwangerschap, was ik ook vrijwel deze hele zwangerschap misselijk en heel moe. Dat viel me met een dreumesje in huis niet altijd mee.
Toen werd mijn zoontje geboren. De bevalling ging redelijk voorspoedig. De eerste nacht moest onze baby veel huilen, maar overdag was hij erg tevreden. Ik had het gevoel dat hij behoefte aan geborgenheid had en hield hem dus overdag veel bij me, zonder het te druk te maken voor hem. 's Nachts werd onze baby vaak wakker en altijd huilde hij een tijdje voordat hij weer in slaap viel. Omdat mijn dochter lang 's nachts behoefte aan een voeding had, kreeg mijn zoontje ook 's nachts regelmatig de borst. Maar in plaats van dat de periodes van slaap steeds langer werden, ging hij steeds korter slapen en steeds meer huilen. Hij wilde alleen nog maar bij mij zijn. Toen hij 5 maanden was, waren mijn man en ik doodmoe. We besloten de laten huilen techniek bij onze baby toe te passen. Dat werkte totaal niet. Nachtenlang lag hij te brullen, terwijl wij verkrampt in bed lagen te luisteren. Na 5 dagen hielden we het voor gezien. Maar het werd erger en erger. Mijn baby sliep nooit langer dan een half uur tot een uur. Zelf leek hij er overdag weinig van te hebben. Hij was wakker en alert en sliep dan ook maar een half uur tot een uur per keer. We konden bijna nooit uitslapen want dan was mijn dochter alweer om half 7 klaar voor een nieuwe dag! Ik liep als een zombie op mijn werk rond.
Met 7 maanden hadden we een lang gesprek met de arts van het consultatiebureau. Hij legde uit dat onze halfslachtige poging met de laten-huilen tactiek waarschijnlijk averechts had gewerkt. Niet onze baby had het huilen opgegeven, wij hadden het opgegeven. Volgens hem mankeerde ons zoontje verder niets. Dat was ook het gevoel dat wij (gelukkig) hadden. Maar waarom wilde hij dan niet slapen. De arts raadde ons aan om alleen deze techniek toe te passen (iedere 10 minuten kort troosten en verder laten huilen) als we er echt klaar voor waren. Als we bereid waren dit indien nodig 10 tot 14 dagen toe te passen. En anders moesten we er niet aan beginnen! Het weekend dat we ermee van start zouden gaan, ging mijn dochter bij oma slapen. De eerste twee nachten heeft ons zoontje 5 uur (!!!!) gehuild en zijn wij dus iedere 10 tot 15 minuten even kort gaan troosten. Dat troosten had iedere keer alleen een nog harder gebrul als we weggingen tot gevolg. Toch waren we deze keer vastberaden. De 3e tot de 5e nacht heeft hij ongeveer 3 tot 4 uur gehuild. Vanaf nacht 6 ging het wat beter, nog maar 2 uur huilen. En uiteindelijk op dag 9 heeft hij een kwartier gehuild en is hij zonder tussenkomst van ons gaan slapen! De nacht erna hetzelfde en vanaf nacht 11 sliep hij eindelijk door! Nee, het voelde niet fijn om onze baby nachtenlang te laten huilen. Ik had het gevoel dat ik de wil van mijn lieve baby hardhandig brak. Maar we konden gewoon niet meer. En blijkbaar was er geen andere manier om hem het slapen te leren. Rust en regelmaat, rustgevende hartgeluiden, massages en dat soort dingen hadden we allemaal al geprobeerd.
Toen mijn zoontje 9 maanden was, ben ik totaal ingestort op het werk. Oververmoeidheid, overwerkt, dood- en doodmoe, grappig genoeg sliep mijn zoontje toen inmiddels al een maand heerlijk door. Pas nu heb ik weer een beetje het gevoel op mijn oude niveau te komen. Dat ik weer echt volop kan genieten van mijn kinderen, precies zoals ze verdienen! Helaas heeft het zover moeten komen, dat had ik zelf nooit gedacht. Maar onderschat dus nooit het effect van maandenlang veel te weinig slaap. Uiteindelijk hou je dat gewoon niet vol.
Anoniem, moeder van een meisje (2 jaar) en jongentje (1 jaar)
