Nadat mijn eerste dochter ook al 10 dagen te laat was geboren, verwachtte ik bij mijn tweede niet veel anders. De uitgerekende datum verstreek dan ook zonder dat ik echt in spanning zat. Ik ging nog rustig urenlang in de auto naar een verjaardag als het zo uitkwam. Weliswaar niet alleen, dat vond ik weer een beetje te. De laatste keer, inmiddels 9 dagen overtijd, heb ik wel een ziekenhuistasje meegenomen. Je weet tenslotte nooit en als je dan nog 1,5 uur terug naar huis moet.....

Met 11 dagen kreeg ik 's ochtends de eerste weeën, ze kwamen direct vrij regelmatig dus ik was helemaal blij. Ze waren nog niet echt pijnlijk, maar dat was bij mijn eerste tot een paar uur voor de bevalling eigenlijk ook niet het geval. 's Avonds om 12 uur was er nog niet echt veel veranderd. Ongeveer iedere 6-7 minuten een wee, en dat was al uren zo. Ik besloot toch maar even te gaan liggen. Je weet tenslotte niet hoe vermoeiend het nog gaat worden (gelukkig maar). Helaas werd de tijd tussen de weeën toen alleen maar langer. Zo'n nacht slaap je natuurlijk niet als je iedere 10 minuten een aardige wee hebt. Ik vond het ook lastig om in bed op te vangen. Dus ik liep bijna de hele nacht te ijsberen in de woonkamer.

De volgende ochtend de verloskundige gebeld. Ik had wel door dat dit voorweeën waren, maar ik had inmiddels ook gelezen dat deze bij een tweede kindje al wel ontsluiting kunnen geven. Ik kon direct komen. Ik had al een 3 centimeter ontsluiting en ze stelde voor om me te strippen. Ik had al gelezen dat dit losmaken van de vliezen van de baarmoedermond een bevalling kan versnellen als je lichaam er klaar voor was en dat was met een paar centimeter duidelijk het geval!

De weeën namen daarna behoorlijk toe. Ik had iedere 5 tot 7 minuten een flinke wee. Maar die avond...... was het nog steeds niet doorgezet. Ik begon er een beetje moedeloos van te worden, weer een ijsberende nacht in de woonkamer terwijl manlief boven lekker lag te slapen (tja, hij moet tenslotte ook uitgerust zijn voor de bevalling). Ik had de volgende ochtend een afspraak met de gynacoloog en had verwacht daar niet meer terecht te komen. Helaas wel dus. In het ziekenhuis werd de baby gecontroleerd en alles was gelukkig helemaal in orde. De gynacoloog wilde de baby nog niet halen omdat ze wel verwachte dat de bevalling ieder moment echt kon beginnen. Ik wilde ook het liefste een volledig natuurlijke bevalling, maar pfffffff dit werd wel moeilijk vol te houden. Zij stripte me weer en weer werden de weeën een stuk sterker. De hele dag had ik weeën om de 5 tot 7 minuten. Die avond kon ik wel janken. Die baby zou er nooit vanzelf uitkomen en ik was aan het einde van me latijn. Ik sliep af en toe een paar minuten en moest dan weer het bed uit om een wee op te vangen. Toch voelde ik die avond dat er wat veranderde. De weeën werden godzijdank sterker. Maar sneller dan iedere 5 minuten kwamen ze niet.

Ik besloot dat het genoeg was. Ik belde om half twaalf mijn verloskundige en zei dat de weeën iedere 4 tot 5 minuten kwamen. Ik ging in het ziekenhuis bevallen en het mocht nog net met mijn eigen verloskundige. Omdat zowel zij als ik nog een eind naar het ziekenhuis moesten en het bij een tweede kind snel kan gaan, zeker met zo lange voorweeën, spraken we direct in het ziekenhuis af. Ik had er een beetje een dubbel gevoel over, want ik wist niet zeker hoe het ervoor stond. Voor hetzelfde geld zakte het weer in. Maargoed, dit kon zo niet langer. Blijkbaar was dit toch net het zetje dat mijn lichaam nodig had. Toen ik in het ziekenhuis aankwam had ik nog steeds om de 4.30 - 5 minuten weeën, maar na een half uur werd ik gecontroleerd en had ik ineens 8 centimeter ontsluiting! De weeën kwamen inmiddels ook iedere 2 minuten en werden heel sterk. Ik had het ineens niet meer en werd overvallen door de ene na de andere wee. Binnen een half uur had ik gelukkig volledige ontsluiting. Veel langer had ik waarschijnlijk ook niet volgehouden. Ik was bijna in paniek door de sterke weeën en van vermoeidheid. De persweeën waren heel krachtig en gelukkig werd al te lang persen me bespaard. Om kwart over één werd mijn prachtige meisje geboren. Precies twee weken over tijd. Ze zag er een beetje verfromfraaid uit, maar ik vond haar direct zo lief en mooi. Die nacht heb ik weer niet geslapen. Ze huilde best veel, maar ik vond het helemaal niet erg om haar te troosten. De vermoeidheid was helemaal weg ook al was dit de derde nacht zonder slaap. Ik keek naar mijn prachtige dochter Noami en was weer helemaal verliefd!

Tessa, moeder van Sterre (4 jaar) en Noami (1 jaar)

Lees hier meer over het verschil tussen voorweeën en echte weeën.

Lees hier meer persoonlijke verhalen.