Artikelen

Sticker lui oog

Er zitten gevaarlijk uitziende haaien op. Je hebt ze met hippe skateboardertjes. Maar ze zijn er ook met voetballertjes, riddertjes en hondjes. En voor de meisjes is de keuze helemaal reuze. Roze hartjes bijvoorbeeld. Of gele bloemetjes en paarse diamanten.

Waar ik het over heb? Pleisters voor kinderen. Specifieker nog; opticlude oogstickers. Opticlude, u weet wel. Nou, laat me eerlijk zijn, tot voor kort had ik ook nog nooit van dat woord gehoord. Nu weet ik echter beter. Opticlude plakkers zijn stickers die een oog bedekken. Onze prachtzoon heeft namelijk een lui oog. Nee, dat ‘luie’ zegt niets over zijn verdere karakter (ik zal u even voor zijn). Job is zelfs actiever dan ooit. Hij rent, hij springt, hij valt, hij crosst, hij navigeert. Steevast met denderend geweld. En sinds kort een paar uur per dag met maar één oog.

Wat ons een paar maanden namelijk geleden opviel? Jobs rechter oog trok wel heel vaak en frequent naar binnen. Met scheel kijken als gevolg. Dan word je als ouder natuurlijk meteen ongerust. Zou er iets zijn? Wat dan precies? Hoe ernstig is het? En waarom dan? Via onze huisarts zijn we uiteindelijk bij de oftalmoloog (wéér zo’n mooi woord) beland. De oftalmoloog (in de volksmond oogarts en bij Job beter bekend als ‘dòttèr’) constateerde dat het prachtige blauwe rechteroog van ons kind wel erg vaak in de standby-stand staat. Het linkeroog doet het perfect. Maar de hersenen van Job geven vervolgens aan dat het rechteroog daardoor net zo goed niets meer hoeft te doen. Met als gevolg? Tja, vrij weinig eigenlijk. Job kan en wil en doet alles. Maar van tijd tot tijd heeft hij wel een naar binnen trekkend rechteroog. Een amblyopie. Maar die term kende u vast al. Een methode om zo’n lui oog aan te pakken is plakken. Stickers plakken. Opticlude pleisters om het goede oog te bedekken, zodat het slechte oog weer moet gaan werken.

Onze zoon gaat sinds een paar weken dus twee uur per dag met een kleurrijke oogplakker door het leven. Inclusief haaien, voetballers, ridders en skateboarders. Of hij het erg vindt? Nee, niet echt eigenlijk. Wij als ouders verwachtten, eerlijk gezegd, heel veel weerstand van onze, enigszins eigenwijze, zoon. Maar na één keer huilen en enigszins boos de sticker verwijderen, drong het belang toch vrij snel tot hem door.

We zijn inmiddels enige weken verder en het is een heus onderdeel van het ochtendritueel geworden. Na douchen en aankleden even dagcrème op de wangetjes. Dan gel in het haar en een plakker op het linkeroog. Tijdens het ontbijt maakt papa een fotootje en na twee uur mag de pleister er af.
Uiteraard hebben we een passende beloning bedacht, wanneer Job zijn kleurrijke sieraad eindelijk mag verwijderen. Precies! Een sticker! Maar dan wel eentje voor in een boekje.

Dennis Dekker, vader van Job (11 augustus 2008)

Lees hier de andere columns van Dennis Dekker

Lees hier columns van andere columnisten