Artikelen

Omvang zwangere buik: 100 cm

100 cm … dat is ondertussen de omtrek van mijn buik(je) 100 cm is meteen ook de nu al omvangrijke afmeting van het warme nestje waarin onze kleine pruts al 26 weken vertoeft. 100 cm omvat tevens een aantal extra kilo’s die ik al ettelijke maanden meezeul. En 100 cm is ook de reden waarom Chris iedere morgen en avond paraat moet staan om mijn schoenen of laarzen aan en uit te trekken.

Fysiek is het leven er niet gemakkelijker op geworden, maar emotioneel voel ik me op dit moment beter dan ooit. Nu de grootste vermoeidheid achter de rug is en de tijden van misselijkheid en braken alweer ver achter me liggen, voel ik me oprecht gelukkig in mijn huidige, maar elke-dag-veranderende lichaam. Glanzende haartjes, een superzacht velleke, een extra cupmaat … wat kan een vrouw nog meer verlangen? Oké, als ik me omdraai, zie ik vaak dezelfde blik in de mensen hun ogen: “euh, moet je echt nog 14 weken?” en ja, mijn loopje en zithouding worden er niet eleganter op, maar … je m’en fous! Ik voel me goed in mijn dikker wordend velletje en dat mag de hele wereld weten. En ik besef meer dan ooit dat dit de laatste keer is; dus probeer ik er ook zoveel mogelijk van te genieten.

Nu we in volle voorbereiding zijn, staan Chris en ik vaak stil bij het feit dat we binnenkort de ouders zijn van 2 kindjes. Chris is heel nuchter en relaxed en ziet zijn 2e vaderrol volledig zitten, terwijl ik eerder de rol van “eeuwige piekeraar” vervul en mij voortdurend de vraag stel hoe we alles in hemelsnaam georganiseerd gaan krijgen ( hoewel ik daar altijd een “krak” in ben geweest), welk effect een 2e kindje op ons (sociaal) leven gaat hebben, of we nog voldoende tijd voor elkaar gaan kunnen opbrengen … Maar mijn nuchtere echtgenoot doet op zo’n momenten niets liever dan zijn befaamde zinnetje bovenhalen: “schat, denk daar niet teveel over na” en dan proberen we dat ook maar niet teveel te doen. Alles valt uiteindelijk wel in de plooi en tijd brengt raad. Wijze woorden hè? Zo heb ik er nog wel een paar. Wat dacht je bijvoorbeeld van: “leer van het verleden, zet dat om in het heden en perfectioneer zo je toekomst” of “carpe diem” of “dans in het heden” … Allemaal gezegden die ik perfect als leidraad zou kunnen gebruiken.
Maar ik ben een vrouw, onder invloed van een verhoogde dosis hormonen, en dat geeft me het recht om – af en toe - alle emoties/onzekerheden/freaky trekjes nog eens extra in de verf te zetten. Niet?
Al bij al valt het nog mee hoor. En daarmee bedoel ik het aantal keer dat ik mij dat recht toeëigen.
De stemmingswisselingen, de traantjes, de ik-weet-niet-waar-ik-het-heb-buien … het valt allemaal super mee! Nietwaar, schat? ?

Ook aan het Mila-front goed nieuws! Onze kleine schat is EINDELIJK droog! “pipi” en “kaka” worden netjes gedeponeerd op de daarvoor bestemde plaatsen en zo hebben mama en papa ook dat weer mooi klaargespeeld.
Met nog 8 weken te gaan alvorens de schoolpoorten ook voor onze Mila opengaan, is dat wel goed getimed, vinden we.

Eigenlijk komt deze baby gewoon op een perfect moment in ons leven. Niet dat je zulke dingen echt kan plannen, maar het is echt wel zo.
Oké, ons leven is immens druk met onze families (we zijn allebei kind van gescheiden ouders, dus dat zijn al op zijn minst 4 familiebezoekjes!), de verbouwingen aan ons huis, onze jobs, de toekomstige grote zus … toch voelt het juist aan.
Deze baby is het ontbrekende puzzelstukje in ons gezin. Ons leven is er nog niet naar dat alle stukjes al perfect op hun plaats vallen, maar we zijn er rotsvast van overtuigd dat dat ooit wel het geval zal zijn.
Tot dan blijven we het chaotische gezinnetje Put-Grossi waar de dingen misschien niet altijd verlopen zoals dat zou moeten, maar waar wel iedere dag iets te beleven valt en waar het gezellig vertoeven is.
Mooie woorden om deze column mee af te sluiten … Het is trouwens van moeten want ik voel, door mijn onhandige zithouding, bepaalde wervels in mijn rug vervaarlijk verschuiven.
Schat, help je mij even uit mijn stoel?   

Debora (30 j.), mama van Mila (2 j., 3 mdn), 26 weken zwanger

Lees meer columns van Debora Grossi

Lees hier meer columns