Eigenlijk was de afspraak met de redactie dat ik elke 2 a 4 weken een update zou schrijven over mijn zwangerschap. Maar ik heb gespijbeld.Ik had het kunnen gooien op zwangerschapsdementie, maar dan lieg ik gewoon. Ik dacht er wel aan, maar ik was zó druk met leuke dingen doen. De vader van mijn baby,mijn vriend was hier om samen zwangerschapsverlof te vieren. Tijdens mijn zwangerschap zagen we elkaar hooguit 2 weken en dan weer weken niet. Dit omdat hij in Engeland woont en werkt.
Maar nu was hij er lekker langer. We hebben een heerlijke tijd gehad.Ik ben tot op het laatst actief geweest en we hebben heerlijke uitstapjes gemaakt, vooral veel op de fiets. Fietsen is voor mijn vriend Marcus nog steeds een groot avontuur. Want voor Engelsen is het lang niet zo gewoon om alles op de fiets te doen. Door de prachtige herfstdagen konden we dat heerlijk doen. De zaterdag voordat ik ging bevallen zijn we nog op stap geweest. Niet gek laat hoor. We begonnen om 18 uur en waren om 23 uur thuis. Het was heerlijk! Ik hou van stappen en een spannende appelsap of spa rood en zelfs een mix van de twee maakten het nog gezelliger.
Maandag 11 oktober hebben we gezwommen, ben ik naar mn zwangerschapsfitclubje geweest en heeft Marcus pittige curry gemaakt. Daarna begon het! Ik realiseerde me toen heel goed waarom ik inderdaad verlof had gehad 6 weken voor die tijd en waarom iedereen zei: rust maar lekker uit en doe waar je zin in hebt. Want een bevalling is hard werken, maar ik was er klaar voor. Tegen de weeën heb ik vooral gescholden zowel in het Engels als Nederlands. Dat vond ik het beste. Want ik had gelezen dat ik niet bang moest zijn voor de weeën. Heel hard er tegen schelden is ook veel leuker. Het begon rustig. Ik belde de verloskundige omdat ik bloedverlies had. Ze kwam en stelde me gerust. Ze raadde me aan om met 2 paracetamol naar bed te gaan, want het kon best nog een tijdje op zich laten wachten. Ze was de deur nog niet uit of de weeën- en scheldenstorm begon. Marcus nam zijn taak als ´timer´ serieus, terwijl ik de boel onder kotste. Om de 5 minuten kwamen ze en toen al snel om de 3 minuten. De verloskundige kwam weer terug. Ze was ongeveer 2 uurtjes weggeweest. Ik had 8 cm ontsluiting!
Wij wilden dat de baby geboren werd in het ziekenhuis, just in case. Daar heb ik het afgemaakt. Marcus moest van mij in de hoek lezen dat vond ik toen het beste, hij heeft keurig gedaan alsof hij heel erg verdiept was in zijn boek. Met hulp van een verpleegkundige die op mijn buik drukte, haar hand op mijn mond legde en zei dat ik mijn mond moest houden en naar mijn verloskundige moest luisteren. Zij riep alleen maar: Persen! Ik perste uit mijn allerlaatste energie. En daar was hij! op 12 oktober 2010 om 8.48 uur: onze baby. We besloten toen pas om hem Jesse-James te noemen.
De zwangerschap was fantastisch, de bevalling boeiend, nieuw en snel & de kraamweek een blauwe wolk. Marcus is weer naar Engeland, over 3 weken is hij weer terug. Ik ben nu niet alleen. Ik heb het geluk om voor Baby Jesse-James te zorgen, waar ik enorm verliefd op ben.
Wendy Huivenaar, moeder van Jesse-James geboren 12 oktober 2010
Via deze link kun je Wendy feliciteren met de geboorte van haar zoon.
Lees meer columns
