Daar gingen we dan, filmcamera en fototoestellen in de tas, op weg naar de Sinterklaasintocht bij ons in de buurt. Een vriendin uit de straat vond het gezellig om mee te gaan, een zegen. Nu heb ik unieke filmbeelden waar we samen op staan. Dat zijn toch van die dingen waar je als single moeder van tevoren over na moet denken, anders lukt zoiets niet. Er was wel veel batterijenpaniek (twee fotocamera's en een telefoon die niet wilden doen wat wij wilden, namelijk foto's maken), maar gelukkig waren er dus een filmcamera en een mobiele telefoon om de eerste echte intocht van Sinterklaas vast te leggen.
Gek genoeg lijk ik het zelf allemaal veel leuker te vinden dan mijn zoontje. Ik heb de afgelopen dagen Sinterklaasliedjes gedraaid, naar het Sinterklaasjournaal gekeken (als ik op tijd thuis was) en op de kinderopvang is ook genoeg aandacht besteed aan het feit dat de goedheiligman uit Spanje komt met de stoomboot en zijn Pieten, maar vooral met veel pepernoten en cadeautjes!
Toen alle kinderen met hun ouders op het plein waren aangekomen, waar Sinterklaas cadeautjes uitdeelde, was een cadeautje in ontvangst nemen opeens toch iets met grote prioriteit. En toen was hij er klaar mee. De muziek was te hard, niets was meer leuk, moe gezichtje, 'op je nek zitten, mama'...
Het lijkt een wisselwerking tussen ons, ik vergeet steeds tekeningen te maken voor Sinterklaas, de schoen te zetten, samen te zingen, maar hij is er ook helemaal niet mee bezig. Hij kent wel 'Sinterklaas kapoentje' en 'Zie ginds komt de stoomboot' uit zijn hoofd, maar hij kijkt veel liever naar zijn eigen vertrouwde dvd'tjes of pakt de groene Legobak en gaat torens bouwen.
Twee jaar geleden zat ik voor de televisie met een 11 elf maanden oude baby naar de intocht van Sinterklaas te kijken (iets wat ik jarenlang heb gemeden, was te pijnlijk al die blije kindergezichtjes tegenover mijn megamoederwens die niet vervuld was), en ging er een hele doos Kleenex doorheen. Dat het nu voor mij ook mogelijk was, na zoveel jaar, om dit grootse feest met mijn kind, mijn eigen kind mee te kunnen maken. Ik geloof niet dat mijn zoontje er toen veel van mee heeft gekregen, maar nu drie jaar later, kan ik het moment nog zo oproepen. Vanmorgen dacht ik daar weer even aan terug, door alle blije kindergezichtjes aan de kade, lekker keiharde sinterklaasmuziek uit de luidsprekers … het geeft een ongedwongen blij gevoel, dat eigenlijk wel de hele dag mag duren.
Niets anders doet er op dat moment toe, de wereld is dan gewoon stoomboot, Sinterklaas en Zwarte Piet. Meer niet. Heerlijk. O ja, en vanmorgen, ter ere van de intocht, hebben we lekker ontbeten met warme banketstaaf. 'Heel lekker, mama!'
Zijn eerste echte Sinterklaasintocht, het maakt allemaal niet zo heel veel indruk op mijn kleine mannetje, die toch al bijna drie jaar is. Hij vindt het gewoon niet leuk! De boot zien aankomen, dat was spannend, en pepernootjes krijgen van de Pieten ook, maar dat was het dan. Het was voor hem veel interessanter om te ontdekken welke vriendjes en vriendinnetjes er ook waren. Alsof het moment delen voor hem belangrijker is dan het moment meemaken. Op zich een gedachte die mijn moederhart doet smelten!
Marlies – Single Moeder SingleMoeder.nl mijn zoontje heet Miko Ray en hij is 3 jaar.
