Liggend in bed. Liggend in bad. Liggend in de bak van de kinderwagen en liggend op de mat.
Dat was lang de toestand waarin Karel de wereld waarnam. Voorzichtig aan kwam ook het zitten (met steun) en kruipen (achteruit). Maar Karel kan nu steeds beter en zelfstandiger zitten. En wat een invloed heeft dat op zijn leventje!
Sinds twee weekjes zit hij in een eetstoel. Handig voor mij (het is geen probleem meer als ik tijdens zijn maal even tussendoor wat moet doen) en leuk voor hem (hij kan beter rondkijken en tegelijkertijd een beetje spelen). Op het moment leer ik hem meer zelfstandig te spelen – en dat gaat zittend het beste. Toch bleek dit weekend een nog groter voordeel van een zittende Karel: hij kan mee op de fiets!
Ik lieg niet als ik zeg dat ik zeker een half jaar niet meer op de fiets heb gezeten. Ik woon midden in de stad. Korte afstanden loop ik met de kinderwagen, lange afstanden overbrug ik met de trein (heel soms de bus – en nee, ik heb geen auto). Middellange afstanden, waarbij de fiets gewoonlijk het handigst is, bleven echter steeds een probleem. Karel kon tot voor kort nog niet goed genoeg zitten om op de fiets mee te gaan. Daarom liep ik deze afstanden meestal toch met de kinderwagen – wat soms problemen gaf met het eet- en slaapschema en Karels aandachtsspanne –, of ik liet dergelijke wandelingen na als ze niet echt noodzakelijk waren. Maar nu hebben mijn vrouw en ik de fietsstoeltjes aan de mamafiets bevestigd. De mamafiets die overigens vooral zal worden gebruikt door papa. En dit weekend vond Karels dooprit plaats: op de fiets naar het zwembad met papa, mama, oom A., tante A., en de twee neefjes. De fiets bleek geen probleem voor Karel; hij zat in het fietsstoeltje alsof hij het al honderden keren had meegemaakt.
Ook het zwembad was een nieuwe (zittende) ervaring voor Karel. In het begin vooral een vervelende: al die schreeuwende en spetterende kindjes in en om het pierenbadje was nogal beangstigend voor Karel met zijn rustige levensstijl. En dat in een vreemde grote hal… Ik voelde erg met hem mee, aangezien ik zelf vroeger watervrees (lees: zwembadvrees) had, en ik me dat nog goed kan herinneren. Maar na een tijdje veilig tussen papa en mama in te hebben gezeten, wende hij eraan en moest op een gegeven moment zelfs lachen om al dat grappige water en die blije kindjes.
Het begint koud te worden buiten. Het is echt herfst, maar een mooie herfst! Veel zon en mooie gekleurde bladeren aan de bomen. Zo lang het niet regent is het goed fietsweer. Een fietsstoeltje, kleine wantjes aan een touwtje door een dikke houtje-touwtjesjas, een sjaaltje, een gebreide wintermuts, wollen schoentjes… en een meneer in het zwart op een grotemensenfiets. Hallo wereld, wij komen eraan!
Pieter Brouwer, vader van Karel (28-12-2010)
