Dat ik thuis zit met Karel en dat Marjolein overdag werkt, wil natuurlijk niet zeggen dat ik ook echt de hele dag binnen zit. Er moeten boodschappen worden gedaan, maar – belangrijker – het is gezond als Karel ook veel buiten is en daar mensen en bomen ziet (bomen vindt hij nog interessanter dan mensen). Grote reizen, zoals treinreizen, gaan met de kinderwagen. Karel ligt dan redelijk verstopt in onze Teutonia, de Gazelle onder de kinderwagens. Nee, de wagen is niet hypermodern en ook niet erg wendbaar, maar was wel gratis en is redelijk stevig. En er kan een parasolletje op. Ook wanneer er veel boodschappen gedaan moeten worden, wordt de Teutonia van stal gehaald. Ergens tussen bananen, yoghurt en wc-papier ligt Karel te gluren naar stronken broccoli en verdachte komkommers.
De Teutonia is al wat jaartjes oud, waarschijnlijk de reden dat vooral wat oudere vrouwen lachend de overkapping induiken om geschrokken weer achteruit te deinzen zodra Karel huilend protesteert (de vrouw in kwestie staat waarschijnlijk voor een boom of een stronk broccoli). Enkele dagen geleden nog werd de wagen opeens van achter vastgegrepen door een gerimpelde hand en zo tot stilstaan gebracht. Een demente vrouw boog zich over Karel en was helemaal in de wolken terwijl ze lachend riep ‘een baby’tje, een baby’tje!’. Haar begeleider verontschuldigde zich dat ze altijd achter de baby’s aanrende, maar ik vond het lief en liet de vrouw even bij de kinderwagen kijken.
Sinds Karel zijn nek goed rechtop kan houden, wandel ik ook om de dag met hem in de buikdrager. Eerst nog met zijn gezicht naar me toe, maar sinds kort ook met het gezicht van me af. Ik had gehoord dat getrouwde mannen met kinderen aantrekkelijk zijn, en hoopte uiteraard dat ik op deze manier veel aandacht zou krijgen. Ik krijg dan ook veel schalkse lachjes en knikjes van oudere vrouwen. Als ik geen boodschappen hoef te doen, ga ik met Karel rondwandelen door de stad, en als het mooi weer is naar een mooie kloostertuin die is omgevormd tot parkje. Hier kan Karel naar hartenlust naar bomen kijken. In het parkje zijn soms ook andere kleine kinderen en baby’s bomen aan het kijken onder begeleiding van een moeder. Onder het mom van ‘Lekker weer hè? Hoe oud is die van jou? Goh’ knoop ik dan een gesprek aan met de jonge moeders. Tegelijkertijd kijkt Karel vol verbazing naar de andere larven, niet wetende dat hij er zelf ook zo een is.
Zojuist gegoogeld en gevonden op een website over singles: “Ook houden ze [single vrouwen] het vermoedelijk geheim dat ze een man achter de kinderwagen erg waarderen en zelfs sexy vinden.” Zou dat het zijn? Dat jonge vrouwen – en vast niet alleen singles – mij gewoon niet durven aan te spreken, omdat ik een soort van George Clooney voor ze ben en ze gewoon te verlegen zijn? Laat ik het daar maar op houden: Karel is een oudere-vrouwenmagneet en ik een gewaardeerde en sexy man. Zo, ik ga maar weer eens boodschappen doen.
Pieter Brouwer, vader van Karel (28-12-2010)
