Hier ga ik dan: dit is mijn eerste column voor TipsWerkendeOuders.nl. Zo’n eerste zin voelt nog een beetje raar, wat onwennig. Lijkt me goed om me eerst even aan jullie voor te stellen: Nicole Vijgen, 34 jaar. Ik woon al ruim tien jaar samen met Hans. Twee jaar geleden zijn we vanuit Nederland (Maastricht) verhuisd naar een dorpje in België net over de grens bij Zuid-Limburg. We zijn de trotse ouders van Myrthe (4 jaar) en Merel (9 maanden).
Schrijven, lezen, wandelen, fietsen en koken doe ik graag. In deze column mag ik naar hartenlust gaan schrijven over alles wat er zich in mijn leven samen met mijn vriend en twee jonge kinderen hier in België afspeelt.
Verhuizen vanuit Nederland naar België
Verhuizen naar België was een bewuste keuze. We zochten en vonden er meer rust en ruimte voor onszelf en de kinderen. We wonen hier heerlijk in een mooi huis met een grote tuin. Myrthe gaat hier al naar school vanaf dat ze tweeënhalf is en dat bevalt prima. Merel gaat twee keer per week naar een onthaalmoeder (een soort gastouder) twee straten verderop. Op deze dagen werk ik vanuit thuis of bij een opdrachtgever in huis als tekstschrijver, redacteur en webredacteur voor mijn eigen bureau het Redactiehuis.
Over Myrthe: 19 november 2005
Myrthe begrijpt het verschil tussen België en Nederland nog niet helemaal, maar haar Belgische tongval verraadt direct dat ze in België woont en naar school gaat. Ze gebruikt voor sommige dingen andere woorden, zoals seffes, de vuilbak, kakka en pippi doen en iets tegoei doen. Ook spreekt ze ons soms met u aan (vooral als ze boos is).
Myrthes eerste schooldag op het kleine, intieme dorpschooltje twee straten verderop vergeet ik nooit meer. Met haar rugzakje volgeladen met twee boterhammen, een gezonde koek en een beker drinken (pakjes waren niet toegestaan van de Belgische juf), zette ik haar af in haar klasje van twaalf kinderen. Overblijven doet elk kind hier en is kosteloos. Om half vier mocht ik haar weer komen ophalen. Ze kwam enthousiast op mij afgerend toen ze me zag, maar daar stak de juf gauw een stokje voor. Ze moest blijven wachten bij het hek, totdat de juf mij gezien had en ze aangaf dat Myrthe naar mij toe mocht ‘lopen’! Heel anders dan het drukke kinderdagverblijf in Nederland waar ik Myrthe meestal in een groep druk rondrennende kinderen kwam ‘oppikken’.
Over Merel: 8 augustus 2009
Merel werd in vier uur tijd geboren: een spurtbevalling. Het voelde als een avondje stappen. Het was een zwoele en warme zomeravond en tussen de weeën door hoorde ik op de achtergrond zelfs het geluid van stappende mensen door de openstaande ramen van het ziekenhuis. Om 02.00 uur ’s nachts keken we vol trots in twee stralende blauwe ogen. Merel was geboren en ze leek als twee druppels water op haar grote zus! Het voelde vertrouwd, maar tegelijkertijd ook weer anders. Het was een ander kind, maar toch …. Haar gelijkenis met Myrthe was verbluffend.
Nu zijn we al weer negen maanden verder en Merel is een echte meid geworden, met haar eigen willetje en haar eigen karakter. Trots waren we op haar toen ze zich voor het eerst omrolde, zelf kon zitten, zelf ging staan en nu kan ze soms zelfs al even zonder handjes los staan!
Dit was het voor nu, mijn eerste column is een feit!
De komende maanden neem ik jullie mee in mijn leven hier in België. Kunnen jullie meer lezen over alle nieuwe dingen die Merel meemaakt, over de grappige woordspelingen van Myrthe en over alle andere vreemde en lachwekkende situaties die ik hier als Nederlander in België meemaak. Al jullie reacties zijn uiteraard van harte welkom. Ook jullie input geeft mij vast heel veel inspiratie om over nieuwe dingen te schrijven.
Nicole Vijgen, mama van Myrthe en Merel
