Tips voor werkende ouders

Sinds een jaar wonen mijn man Christian en ik in het Centraal Amerikaanse land Nicaragua. Het land van de vele meren en vulkanen. Een schitterend tropisch, arm land met een vriendelijke bevolking. Maar ook een land met een onvoorstelbaar rijke upperclass die voor zichzelf allerlei voorzieningen heeft aangelegd. Wel een land dus waar je met een gerust hart een baby kunt krijgen. Gelukkig maar, want ik word er al snel zwanger van ons eerste kind.

Sportief als ik ben, ga ik uiteraard tijdens mijn zwangerschap gewoon door met sporten. Bij de gym om de hoek, waar aerobic met fitness oefeningen afgewisseld worden. Het geeft me niet de heerlijke vermoeidheid die ik in Nederland altijd van hardlopen kreeg, maar het hield me “in shape”, zeker nu ik zwanger was.
Naarmate mijn buik groeide, werd ik steeds vaker tijdens het sporten aangesproken door andere vrouwen. Regelmatig hoorde ik hoe bewonderenswaardig ze het vonden dat ik nog steeds aan het sporten was. Al keken ze daarbij vooral een beetje bezorgd. Want de welgestelde dames van mijn gym staan niet bekend om hun actieve levenspatroon. Een enkele keer wordt me zelfs gevraagd of ik niet denk dat het sporten schadelijk zou kunnen zijn voor mijn kind. Gelukkig complimenteren de instructrices van de gym me volop en voel ik me vooral een stoere en sterke zwangere vrouw! Een welkom cadeautje voor mijn zelfvertrouwen, want inmiddels mis ik mijn goede vriendinnen in Nederland en hun complimentjes “ja je bent echt heel mooi zwanger, ja alleen aangekomen bij je buik”. En zo werd er een hoger doel verwezenlijkt tijdens deze sessies in de gym.

Totdat in mijn 7e zwangerschapsmaand mijn sportieve schoonzusje op bezoek komt. Wij dames brengen gezellig veel tijd samen door, kletsend in koffiebarretjes en op zoek naar babyspullen. Uiteraard gaat ze ook mee naar de gym. Wanneer ze echter na 3 dagen nog steeds klaagt over spierpijn op allerlei rare plekken bedenk ik me dat dit ook niet meer goed kan zijn voor mij. Ik besluit mijn gym voor enkele maanden vaarwel te zeggen. Anders ga ik wel zwemmen.

Een net bevallen vriendin in Nederland raad me echter aan op zwangerschapsgym te gaan. Maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gevonden, in een land waar de meeste kinderen nog steeds in erbarmelijke omstandigheden ter wereld komen en rijke dames hun toevlucht nemen tot de vrijwillige keizersnede. Uiteindelijk vind ik Ramona, een gepensioneerde Spaanse vroedvrouw die cursussen geeft ter voorbereiding op de bevalling. “Ja, en ook oefeningen”, reageert ze op mijn zorg of er wel genoeg bewogen gaat worden tijdens deze cursus.
En omdat de aanwezigheid van mijn man volgens haar een absolute vereiste is, arriveren Christian en ik een week later gezamenlijk bij Ramona thuis. Al snel wordt me duidelijk dat we in een heuse filosofie terecht zijn gekomen. Vergeet mijn behoefte aan lichamelijke oefeningen! Deze psychoprofylaxe cursus legt de nadruk voornamelijk op de geest, en niet op het lichaam! Ik leer ademhalingsoefeningen en word aan het einde van de sessie half gehypnotiseerd door Ramona. Met als doel dat ik tijdens de bevalling haar rustgevende stem weer zal horen; “laat je zweven, zweven, zweeeeeeeven”.

Ook vertelt ze uitvoerig over de verschillende fases van een bevalling. En ze leert Christian hoe hij straks echte weeën van nep weeën kan onderscheiden door zijn stopwatch er goed bij te houden. Ik geneer me een beetje. Dit heb ik allemaal al gelezen in de 5 boeken over zwangerschap en bevalling die ik van andere Nederlanders in den vreemde te leen kreeg. Daarvoor hoefde ik niet op cursus!
Als we anderhalf uur later weer buiten staan en elkaar aankijken verwacht ik dat Christian het bijltje er bij neer zal gooien. Dat zou ik misschien zelfs wel een opluchting vinden. Maar terwijl we door een tropische onweersbui terugrijden hoor ik hem, met een bijna verbaasde toon in zijn stem, zeggen “ik heb zo veel geleerd, ik vond het echt interessant!”. Ik denk even aan de 5 boeken die we in de kast hebben staan, en die hij blijkbaar nog geen blik waardig heeft gegund. En gniffel.... Ok, het is dan wel geen sportieve bezigheid, die zwangerschapscursus van ons, maar een betrokken en voorbereide man is ook wat waard!

Nadine (30 jaar, uitgerekend in november 2010)

Lees hier meer columns